Van de Noordkaap naar Malaga

Thuiskomst

2010-12-24T20:13:00.005+01:00

Hallo Allemaal!

En daar is die dan eindelijk, de laatste blog, en het is niet bepaald een korte want het was ook een hele lange reis om weer thuis te komen!
Het begon allemaal op een mooie zonnige ochtend in Malaga. De laatste nacht, het laatste ontbijt en ga zo maar door. De kamer was in korte tijd een grote rotzooi geworden maar dat zat eigenlijk weer zo in de tassen want ja, thuis moet het toch de was in. Er was gisteren weer een groot feest bij het hostel en diegene die ons uitcheckte was niet bepaald vrolijk, volgens ons had hij geen eens geslapen. Toen we dan ook één tas beneden hadden gebracht dacht hij dat we al klaar waren en wilden gelijk de kamersleutel. Dat hij de boel kon sluiten en naar bed gaan. Als afsluiting dronken we nog een lekker kop koffie, Hélène een smoothie, met een donut. Daarna kochten we de krant en gingen op weg naar het vliegveld. Het was een schitterende dag met zon, je kon zelfs als je wilde met je korte broek fietsen maar het was maar een klein stukje dus dat lieten we maar achterwege. Onderweg stopten we nog even om een dennenappel (die we al sinds Italie hadden) en een steen (die we al sinds Noorwegen hadden) in zee te werpen. De vlaggenstok hadden we vanochtend al ritueel afscheid van genomen, door hem door midden te breken. Het eerste stuk reden we over een schitterend fietspad langs zee maar toen dat opeens opliet, je stond opeens voor een plas water, moesten we wel een autoweg op. En die werd drukker en drukker en drukker, tot er op een gegeven moment 8 banen waren. Gelukkig was het maar voor even en voor we het wisten reden we al de terminal in.

We dachten dat we heel veel tijd hadden om de fietsen en spullen in te pakken maar dat gaat toch sneller dan je denkt. Nadat we even gegeten hadden begonnen we eraan en 1,5uur later waren we pas klaar. Je zal denken dat het fietsen inpakken zoveel moeite zou kosten maar dat was juist de tassen. We hadden een groot tas gekocht en we hadden een grote waterdichte zak als ruimbagage(die mochten allebei 20kg wegen) daarnaast had Brian een achtertas als handbagage en Hélène haar ortliebje(die allebei 10kg mochten wegen). Uiteindelijk na veel passen en meten hadden we twee tassen van 19,5kg en twee tassen van 10kg. We hadden dus uiteindelijk maar 1kg over, best grappig als je nagaat dat we eigenlijk dachten dat we zat ruimte hadden. En toen we net klaar waren zagen we al op de borden dat we onze bagage konden dumpen. De tassen gingen gemakkelijk maar de fietsen was nog wel even een probleem. De vrouw achter de balie zei dat we ze niet zo mochten vervoeren en dat we ze moesten sealen. Maar daarna kwam een andere mannetje en die zag het probleem niet, na even checken mochten ze toch met de fietshoes mee. Daarna moesten we met hem meelopen naar beneden om ze door de scanner te doen. Brian zijn fiets ging eerst, het voorwiel moest er sowieso uit maar dan paste hij nog niet. Tja wat nu? Dan maar Hélène der fiets proberen want die is iets kleiner, nou die paste gelukkig wel. Maar wat met Brian zijn fiets? Na overleg mocht deze door zonder dat hij zelfs door de scanner was geweest.

Daarna liepen we op ons gemak nog even wat rond, gingen door de beveiliging, aten nog een burger, en voor het we het wisten was het al weer tijd om te boarden. Bij Hélène ging natuurlijk weer de pieper af en de beveiliger dacht wel te weten waardoor dat zou komen: ´door haar blauwe ogen´. We waren zelfs een beetje ´laat´ om te boarden want er stond al een hele rij voor ons. Brian werd er een beetje zenuwachtig van want hij wilde gewoon het vliegtuig in en opstijgen. Tegen het eind van de middag zou er een sneeuw vallen in Charleroi dus er was kans dat de vlucht alsnog geannuleerd zou kunnen worden dus als we nou tenminste maar zouden opstijgen. Het wachten werd beloond en even later zaten we in het vliegtuig. Doordat iemand een verkeerd ticket had duurde het nog we even voordat we zouden opstijgen maar met een kwartier vertraging kwam het vliegtuig dan eindelijk van zijn plaats. De piloot zei wel voor het vertrek dat het inmiddels was gaan sneeuwen in Charleroi en dat hij hoopte dat we konden landen. Ondertussen hadden wij ook al een sms gehad dat het heel hard sneeuwde in Charleroi, het werd dus hopen en duimen.
Nadat het vliegtuig de lucht in was leek het er nog even op dat hij ging terugdraaien maar dat bleek toch niet zo te zijn en we zakte onderuit in onze stoelen. We hadden niet echt veel te doen omdat we onze oordopjes vergeten waren, dus lazen we een beetje de krant en toen die uit was gingen we een beetje slapen. De tijd ging redelijk snel en om 20:10 kregen we het volgende bericht van de piloot: ´op Charleroi is er een sneeuwstorm dus het vliegtuig heeft gas teruggenomen om de landing zo lang mogelijk uit te stellen dat ze misschien de baan nog schoon krijgen en dat we kunnen landen. Het vliegtuig heeft nog voor 45minuten brandstof´. O nee he, dachten we. Gelukkig hadden we een GPS die we aanzetten en zo konden we precies zien wat het vliegtuig deed, rondjes vliegen. En elke keer leek het erop dat hij minder snel ging vliegen en dat we zouden gaan landen maar dat was valse hoop, elke keer ging hij toch weer de lucht in. De eerste drie rondjes waren best spannend, zou hij proberen te landen of niet, daarna werd het minder en verwachten we al een beetje dat hij niet meer zou landen. En het werd later en later. Om 9uur hadden we nog niks gehoord van de piloot en de brandstof zou volgens hem nu op zijn. Op de GPS zagen we dat het vliegtuig koers wijzigde en even later kregen we bericht dat we niet op Charleroi konden landen maar dat we naar Lille in Frankrijk zouden vliegen, waar we zouden bijtanken en dan weer terugvliegen om opnieuw proberen te landen.
En ja hor, nog geen 30minuten later stonden we aan de grond in Lille, een van de weinige vliegvelden in de buurt die nog open waren. En wij waren niet de enige die hier naar uitgeweken waren want er waren maar liefst 5 vliegtuigen voor ons, dus we moesten maar even wachten. We kregen wel de informatie dat we niet meer zouden gaan vliegen en dat we onze bagage moesten pakken en met de bus naar Charleroi zouden worden gebracht. Wij hadden ondertussen Hélène haar ouders gebeld en die zouden wel naar Lille komen rijden om ons daar op te pikken. Na 45min konden we eindelijk het vliegtuig verlaten en onze bagage gaan ophalen. De fietsen zagen we het vliegtuig uitgetild worden dus die hadden het in ieder geval gehaald. Wij hadden ondertussen onze tassen gevonden en even later werden we herenigd met onze fietsen, op het eerste gezicht hadden we geen schade. Dit bleek helaas niet waar want we kwamen erachter dat Brian zijn sleutel was afgebroken in zijn slot, jammer.

En nu begon het wachten. Het was in totaal 123km om van Charleroi naar Lille te rijden en de weersomstandigheden waren niet veranderd dus je kon niet harder dan 60km/p/u rijden. Om half 12 kwam er een vrouw naar ons toe die zei dat het vliegveld onmiddellijk ging sluiten. Nee he! Buiten waaide en sneeuwde het heel hard, moesten we soms daar gaan staan? Ja dat was inderdaad de bedoeling. Gelukkig waren er nog veel meer reizigers gestrand en we konden het nog wel even rekken voordat we eruit gezet werden. Uiteindelijk was het om 5 voor 12 zo ver en werden we buiten in de kou gezet. We hoefden niet lang te wachten want een kwartier later kwam de auto aanrijden we waren alle dolgelukkig met het weer zien van elkaar. Maar nu moesten we nog naar huis komen. Eerst was de bedoeling om in een hotel te overnachten en dan morgen verder te rijden. Maar we konden nergens een hotel vinden, en toen we er uiteindelijk een vonden brandden er geen licht. Dus we moesten maar doorrijden. We hadden elkaar natuurlijk veel te vertellen dus dat was het probleem niet, maar de weg was meer het probleem. Vooral het stuk tussen Lille en Gent was veranderd in een ijsbaan en we zagen dan ook vaak auto´s gecrasht langs de kant staan. Dankzij Leo kwamen we allemaal veilig thuis, bedankt daarvoor! Uiteindelijk waren we om 4uur thuis en lag Hélène om half 5 in bed en Brian om 6uur, want die was nog naar huis gelopen en had nog gezellig een tijdje zijn ouders wakker gehouden.

En voor we het wisten was er dus een einde gekomen aan ons avontuur. En het vreemde is dat het na een dag al zo gewoon voelt, net of je helemaal niet weg bent geweest. En hadden we het anders gedaan als we van te voren hadden geweten dat we: ‘in het begin best veel regen hebben gehad, het in de Alpen best koud is geweest, Italie best druk is geweest (qua verkeer), het in Frankrijk later ook weer best koud is geweest, de etappe van Girona tot Teruel heel zwaar is geweest? En het antwoord hierop is voor ons allebei: Nee! Want al deze dingen hebben deze reis toch ook onvergetelijk gemaakt. Als we konden hadden we misschien een warmere tijd uitgekozen, maar het is niet anders. En is ook haast onmogelijk. Deze reis wilde we doen en het was geweldig. We zullen niet snel weer in de winter of herfst op de fiets stappen, maar we hebben zo ontzettend veel mooie dingen gezien. Die misschien nog wel mooier waren juist in deze tijd en onder de desbetreffende omstandigheden. Hieronder nog een paar leuke weetjes over de reis.

Wist je dat….
… we in totaal 13.051km gefietst hebben.
… we op een fietsdag gemiddeld 81,11km overlegde.
… de langste fietsdag maar liefst 135km lang was.
… we de meeste hoogtemeters in Spanje hebben gemaakt
… we het langst in Zweden zijn geweest (31dagen), daarna Spanje (27dagen) en Italie en Noorwegen (beide 27dagen).
… we het meest hebben gekampeerd op campings (110x), daarna hotel (34x) en wildkamperen (13x)
... we in totaal 107 dagen de zon hebben gezien en 59 dagen regen hebben gehad.
… we 2 achterbanden, 4 kettingen, 2 middenbladen en 20 remblokjes versleten hebben.
… we ook nog allebei een gebroken spaak hebben gehad.
... we slechts 3 lekke banden hebben gehad (Hélène 2, Brian 1)
… we 35 potten Nutella op hebben.
… we het meeste tortellini´s hebben gegeten
.… de baguettes ons nu de oren uitkomen omdat we ze al sinds Frankrijk eten.
… Spanje het meest verrassende land was.
… Zweden nog steeds ons vakantieland is.
… we een to-do-list van vakanties hebben gemaakt voor de komende 10jaar.
… we in totaal 232 potjes pesten hebben gespeeld waarvan Brian er 107 gewonnen heeft en Hélène 125.
... we in totaal 13 landen hebben doorgefietst,
… Mariska de meest orginele reacties geplaatst heeft, erg grappig om te lezen.
… we de reis helemaal geweldig vonden en dat het was wat we ervan verwachten (en meer)!
… we graag iedereens willen bedanken voor het lezen van de blog, plaatsen van reacties en het meebeleven van onze reis.

Groetjes van ons!

hier was het nog heerlijk warm..

Malaga dag 3

2010-12-22T20:33:00.003+01:00

Heey allemaal,
natuurlijk weer heerlijk geslapen, alhoewel we dit bed wel een beetje zat worden. We zijn het natuurlijk ook helemaal niet gewend om zo lang op een plek te blijven en dan ook nog op zo een gaar bed, je voelt namelijk de veren door het matras heen. Dus het is even zoeken voordat je goed licht en dus geen veer in je rug voelt boren. Daarbij is het ook elke avond voor we gaan slapen muggenjacht! Geen idee waar die vandaan komen, waarschijnlijk uit Zweden waar ze zaten toen wij daar ook zaten en nu zijn de bikkels dus helemaal naar Malaga gevlogen om ons te irriteren. Ik moet zeggen: “petje af voor die muggen” het zou mij niet lukken vliegend!;)

Vandaag zouden we dan eindelijk echt cultureel gaan doen er is namelijk een oud kasteel in Malaga plus oude stad. Eigenlijk zouden we dit maandag al doen, maar toen hadden we het te druk met niks doen. Dinsdag regende het zo en ja vandaag regende het ook maar we wilde dit toch echt wel zien. Dronken eerst nog wat koffie/thee in een barretje met lekkere donut en daarna gingen we op pad. We kochten we een combinatiekaartje en gingen eerst de oude stad in, waarbij de man ons waarschuwde dat we dan wel helemaal naar het kasteel moesten lopen. En dat was wel een hele kilometer want er was geen bus, nou dat is geen probleem! En: “do not lose you’r ticket!” Ow oké, vervolgens was het heel de dag de opmerking: “waar is je ticket? Do not lose it! (Flauw hé!)
De oude stad was er leuk, wat oude stenen een mooie tuin erin en leuke oude boogjes.
Daarna hadden we wel trek gekregen en gingen we terug naar het hostel voor een stokbroodje, vandaag waren we wel op tijd voor dat de winkel zou sluiten voor een siesta, dus konden we een lekker vers stokbroodje eten. Beetje tafelgevoetbald en gingen we toch maar weer de regen in voor het kasteel. Het kasteel was ook erg leuk en konden we goed uitkijken over de stad en de zee. Daarna langs de boulevard weer terug gelopen nog even boodschapjes gehaald en konden we lekker eten te gaan maken. We hadden alleen niet heel veel zin om eten te gaan maken dus kochten we een magnetron maaltijd lasagna, dit hebben we overigens ook al een half jaar niet op.
Beetje jammer dat de magnetron het niet langer deed dan 2,5min waarna je weer minstens 5min kon wachten voor deze het weer deed. Dus hebben we de lasagna in etappe opgewarmd.
Leuke dag gehad, en morgen naar huis!=) Elke keer als Hélène dit zegt, zegt Brian: ‘ik weet hier nog wel een leuk liedje van, en dan gaat hij Naar Huis zingen van Acda & De Munnik’ (goed nummer overigens-vind Brian)

Toedeloe!

Malaga dag 2

2010-12-21T20:28:00.002+01:00

Hallo!

Vandaag niet zo heel veel interessants gedaan maar toch even een blogje. Ten eerste hadden wij vandaag zelfs twee jarigen die we moesten bellen, namelijk Erwin en de opa van Hélène, allebei gefeliciteerd. Het is wel grappig dat ze allebei best moeilijk te bereiken waren want de ene nam niet op en de andere was de post doen. Maar na een paar keer proberen hebben we ze toch uiteindelijk te pakken gekregen en kunnen feliciteren

Vanochtend was het weer ontbijt, wat bij de prijs van de overnachting zit inbegrepen. Het is niet zo heel veel, een zak witte boterhammen met een broodrooster ernaast en een pak sinaasappelsap. Maarja.. Hélène is dol op geroosterde boterhammen dus die vindt het best wel lekker maar Brian vindt dat te lang duren en pakt gewoon een paar boterhammen en de jampot. Het stortregende buiten maar we wilden toch echt wat gaan doen vandaag. Bijvoorbeeld naar de kapper. Op internet hadden we al een beetje gekeken of er een (leuke) kapper dichtbij zat maar dat konden we niet echt vinden. Dus liepen we maar gewoon de deur uit en zagen wel waar we terechtkomen. En nog geen 20 seconden later stonden we binnen bij de kapper en zat Brian al op de stoel. Brian spreekt wel wat Spaans maar om uit te leggen hoe je precies je haar wil is toch wel lastig, maar met gebarentaal lukten uiteindelijk alles. Een uurtje later stonden we allebei buiten met een nieuw kapsel, Brian zijn haar weer lekker kort en bij Hélène de puntjes eraf en gekruld. Het was zelfs een beetje vreemd als we naar elkaar keken.

Na een kop koffie leek de lucht iets op te klaren en besloten we om onze fietszakken te gaan ophalen, die Hélène haar ouders hier naar een fietsenmaker hadden toegestuurd. Hélène trok haar regenpak aan maar Brian dacht nou het gaat vast niet regenen. We hadden geen moeite om de fietsenmaker te vinden en sneller dan verwacht waren we al klaar. We moesten ook nog een grote tas hebben om onze bagage in te vervoeren dus waarom zouden we gelijk niet even naar de intersport aan de andere kant van de stad rijden? Zo gezegd zo gedaan maar dat bleek niet zo soepel te verlopen. Eerst ging het regenen onderweg (pech voor Brian) en daarna bleek de intersport ook nergens te bekennen. Gelukkig was er wel een groot warenhuis en daar vonden we uiteindelijk een geschikte tas. Maar toen we daarna terug gingen naar het hostel plensde het weer van de regen en Brian was drijfnat toen we er eenmaal waren. Hélène ging wel even snel brood halen en Brian sprong onder de douche. Maar het was ondertussen 2uur en alle bakkers waren dicht. Gelukkig hadden we nog een halve baguette, een zak mandarijnen en allebei niet heel veel honger dus het kwam nog goed. En daarbij vonden we een lekker zak dorp bij de fietszakken.

S’middags ontdekte we een nieuw spel wat we allebei heel erg leuk vinden, namelijk tafelvoetbal, de stand is ondertussen 3-2 voor Brian. Toch wel een oppepper nou hij definitief de pest-compititie verloren heeft. Aan het eind van de middag gingen we nog wat winkelen en pasten we allebei na een hele lange tijd weer eens een spijkerbroek. Hélène kocht er ook gelijk een! Daarna nog bij McDonalds gegeten en nu weer een beetje luieren op bed en filmpjes kijken!

Groetjes van ons.

Malaga dag 1

2010-12-20T20:08:00.003+01:00

Heey allemaal,

bedankt voor de leuke reacties! Echt erg leuk dat jullie zo met ons meeleven, wij zijn ook best trots dat we er zijn. En kunnen het nog maar moeilijk geloven. Zeker nu we vandaag een rustdag hebben gehad en morgen niet verder hoeven te fietsen;).
Gisterenavond hebben we eerst even gedoucht en rond 7uur gingen we naar buiten op zoek naar een gezellig restaurantje om het samen te vieren. Toen we buiten kwamen was het een drukte van belang buiten, hele fanfare's, kerstlichtjes en optredens. Erg gezellig dus, het was wel even zoeken naar een geschikt reastaurantje want we wilde wel echt uit eten! Maar opeens hadden we het gevonden en zaten we in een heel gezellig restaurantje en werden we op onze wenken bediend. We kozen allebei een lekker stukje vlees en als toetje een soort slushpuppie maar dan wel in een champagneglas. Dat was smullen! Daarna nog een beetje over straat gelopen en terug naar de kamer. Daar hebben we via internet wat filmpjes zitten kijken en gingen we na twaalven pas slapen. Wat voor ons best een beetje vreemd is want dat hebben we al sinds tijden niet meer gedaan.

En zoals altijd als we kunnen uitslapen wil dit bij Hélène niet echt lukken. Maar wel nog lekker geluierd en pas rond half10 kwamen we is uit bed rollen. Lekker ontbijtje gegeten beneden in het Hostel en daarna ons langzamerhand klaargemaakt om naar buiten te gaan.
Weer is bij de touristeninformatie langsgegaan en daar wat stadswandelingen opgezocht. Deze ging eerst over een boulevard langs kleine marktkraampjes. Hier verkochten ze vooral heel veel rommeltjes maar best leuk om te kijken. Daarna kwamen we bij een arena voor stiervechten, helaas konden we niet binnen kijken maar toch best bijzonder om te zien. We hadden er al een eerder gezien dachten we maar die konden we moeilijk onderscheiden aangezien het toen heel mistig was. Op de arena hingen aanplakbiljetten 26december is het volgende stiergevecht.

We liepen verder op weg naar de ingang van het kasteel, deze konden we niet echt vinden en inmiddels hadden we wel weer trek in iets te eten dus gingen we opzoek naar een supermarkt en aten in het Hostel lekker ons stokbroodje.

Daarna een beetje op de kamer gehangen, want ja het is toch Siesta? Rond vier uur gingen we weer naar buiten. Zijn langs het theater romana gelopen wat er erg leuk uitzag en langs de kathedraal, deze ging pas weer om half6 open. Dus misschien een deze komende dagen. Beetje in winkeltjes gelopen, leuke vaasjes gekocht. En toen weer terug naar het Hostel, lekker ons eigen pannetje gemaakt er is hier namelijk een openbare keuken wat natuurlijk ideaal is. En nu zitten we weer een beetje te luieren op de kamer. Prima toch is zo een dagje!

We hadden trouwens prima weer vandaag, in de middag zelfs een klein zonnetje.

toedeloe!

Granada - El Navazo - Malaga 72km - 81km

2010-12-19T16:32:00.004+01:00

Hallo Allemaal!

Omdat we gisteren geen bereik hadden, de laatste twee fietsblogs van deze reis samengevoegd tot één spannend slot;)!

Nadat we allebei prima hadden geslapen voor de laatste keer deze reis in ons tentje, was het toch wel een beetje gek om dan als laatste de tent af te breken, slaapzakken op te rollen enzovoorts. Maar we zijn toch ook wel een beetje blij want in het donker je spulletje opruimen is toch eigenlijk niet heel leuk.
Ze hadden regen opgegeven vandaag en het had die nacht wel een beetje geregend maar vanochtend was het nog droog en dat was wel zo fijn, we aten ons ontbijtje onder een afdakje want in het natte gras zitten is niet heel fijn. En toen we om tien voor half9 klaar waren om te gaan kwamen de eerste druppels. Wij nog even wachten misschien was het maar een buitje, maar het was geen buitje het werd niet meer droog. Dus na 18dagen kwamen de regenpakken dan weer tevoorschijn uit de tassen en nadat we goed ingepakt waren gingen we op weg. De campingbaas kwam nog met een grote groene onderbroek aanlopen met de vraag of deze misschien van ons was? Nee, zei Brian. Maar dit geloofde ze niet dus vroeg ze het nog een keertje aan Hélène die ook antwoorden met nee. Ik bedoel kijk naar de onderbroek, veel te groot voor onze getrainde billen. Zo een grote onderbroek met billen past niet eens op ons zadel!

We gingen eerst en stukje over de snelweg en toen we deze achter ons lieten was het toch best rustig, aangezien we daar twee nachten in de herrie hadden geslapen en toen we erover heen fietsten bleek wel dat deze inderdaad nogal druk was.
Het regende nog steeds eerst een beetje de voorsteden uit en we gingen als een speer. Het was dan ook hartstikke vlak en met de regen heb je niet veel om te bekijken dus is het meer een alleen maar trappen. We fietsen zowaar over een fietspad langs een iets drukkere weg en ondanks dat het hier een beetje modderig is en er heel veel struiken langs de kant hangen gaat dit best aardig. Als we de drukte een beetje uit zijn, gaan we gelijk omhoog. Vals plat lijkt het wel want je ziet niet echt dat je omhoog gaat maar het voelt wel heel zwaar en regelmatig checken we of we geen lekker band hebben.
Grappig is dat de mensen steeds gekker gaan kijken als ze ons voorbij zien fietsen. Als het heel koud is krijg je regelmatig een reactie als: “is het niet koud?” En nu zie je mensen met open mond en vol verbazing kijken, zijn die soms gek geworden! Soms denken wij, ja we zijn inderdaad een beetje gek. Meestal trekken we er ons niks van aan.

Als we een bushokje tegenkomen kruipen we daar dankbaar in, even op adem komen met een kopje thee. De vraag aan elkaar is: “gaat het goed?” Tja, nog een dagje is het antwoord.
We fietsen weer verder en blijven omhoog gaan, de regen blijft stromen en als we wat boodschapjes halen en weer buiten komen lijkt het een beetje te zijn opgeklaard. De regenpakken gaan even later uit, maar een minuut later toch weer aan. En alhoewel we dachten dat we allang op het hoogste punt hadden moeten zijn gaan we nog eens 250meter hoger en als we op 1137meter(vanaf 580meter) komen kunnen we eindelijk naar beneden. Waar we de hele ochtend over hebben gedaan zijn we binnen 6km weer beneden. We zien een restaurantje en besluiten lekker wat binnen te eten, dit bleek een prima keus te zijn. Frietjes met een stukje kip en die openhaard was heerlijk warm. En geloof mij, als je de hele ochtend heb gefietst in de regen is alles lekker en het bordje was dan ook zo leeg.
De regenpakken zijn aardig opgedroogd en wij zelf zijn ook weer aardig opgewarmd we kunnen er weer even tegenaan. Het is even wat fris als je buiten komt maar het regent niet heel hard en we kunnen zelfs zonder regenpak fietsen is dat even lekker! We fietsen langs een stuwmeer en gaan weer naar boven, en dit gaat veel beter zonder regen. Het wordt ook wat lichter en we kijken over de eindeloze vlaktes met olijfbomen en lege velden. Het is een heerlijk rustig weggentje en we hebben het wel naar ons zin. Tweede top van vandaag wordt bereikt, 1030meter. En als we de bocht indraaien voor de afdaling gaan de regenpakken toch maar weer aan. We gaan naar beneden en alhoewel de regen niet heel prettig is in je gezicht zijn we veel te snel weer beneden. En begint de volgende klim, in het dorp gaat het steil omhoog en ook uit het dorp blijft het enorm steil. Het gaat steeds harder regenen als we bijna boven zijn zitten we in een grote mistwolk maar fietsen we wel iets minder steil omhoog. Als we boven zijn op 1142meter gaan we weer naar beneden en krijgen we het enorm koud. Aan het einde van de afdaling zien we een hotel en we besluiten het te laten voor wat het is vandaag. Morgen weer een dag en waarschijnlijk moet dat wel lukken tot Malaga. Als we om een kamer gevraagd hebben en de spullen van de fietsen gaan pakken zijn we blij dat we ermee gestopt zijn, het regent inmiddels nog harder en het ziet er ook bepaald niet naar uit dat het droog gaat worden.

We nemen allebei een warme douche en zitten een beetje op de kamer, potje pesten, blog schrijven de standaard dingetjes. Morgen naar Malaga, we hebben er zin in hopen wel op iets minder regen!

De volgende ochtend worden we iets voor de wekker wakker, de laatste fietsdag staat op het punt te beginnen terwijl dit helemaal niet zo voelt. We luisteren naar de regen die met bakken uit de hemel komt, tenminste dat denken we. Maar als Brian even op het balkon het gaat checken blijkt dat het niet de regen is die zoveel lawaai maakt maar een beek, die heel veel water aan het afvoeren is. Sterker nog, het is zelfs bijna droog. Er zit een ontbijt inbegrepen bij de prijs maar we kennen onderhand die ontbijtjes in Spanje, een croissant met een kop koffie en daar kunnen we echt niet op leven, dus eten maar alvast allebei bijna een stokbrood op, en nemen dat croissantje er wel bij. Als we vervolgens beneden aankomen blijkt dat het wel wat meer is dan alleen een croissant. We krijgen twee zoete koeken en een half stokbrood met jam. De koeken stoppen we maar in de tas voor later en het stokbroodje kan er nog net bij.

Omdat er geen verwarming was in de kamer vannacht waren sommige spullen vanochtend helaas nog niet droog. We moesten bijvoorbeeld in onze natte waterdichte sokken (ja, die kunnen ook nat worden). Dus zo’n beetje als een pinguïn die bang is om natte voeten te krijgen lopen we naar de fietsen, te soppen in onze schoenen. Terwijl we de fiets onder een afdakje optuigen gaat het langzaamaan harder regenen. Als we uiteindelijk op de fiets zitten komt het al met bakken uit de hemel. De eerste paar kilometers gaan een beetje naar beneden dus kunnen we nog aardig doorfietsen maar na 15km staan we al weer aan de voet van een klim van maar liefst 4kilometer flink omhoog. De wind staat daarbij ook nog eens in het gezicht, ‘pfff, nee he’ denken we allebei. Hélène zegt dat ze zich deze laatste dag al meerdere keren thuis had voorgesteld en dat ze dan in haar blouse hier op de fiets zou zitten met het zonnetje en een lekker temperatuurtje. Brian vindt het vooral heel erg dat we gewoon weer tegenwind hebben.

We zijn toch redelijk snel boven en dan gaat het een beetje op en af. De regen wordt wat minder en houdt zowaar zelfs even op. Dat betekent dus tijd voor een pauze. Er is in de verste verte geen dorp te bekennen en thee zetten in deze wind lijkt onmogelijk dus houden we het maar bij jus d’orange met een koek die we vanochtend hadden gekregen. Daarna gaan we weer verder, het is nu nog maar minder dan 50kilometer fietsen, echt niet te geloven. De regen blijft zich gedeisd houden en we zien zelfs blauwe lucht. Na verloop van tijd durven we het zelfs aan om de regenpakken uit te doen. De wind daarentegen is niet geluwd en heeft alleen maar aan kracht gewonnen. Maar dan vraag je je ook af wat je liever wil, regen of wind? Tja dan maar wind. De uitzichten worden ook steeds spectaculairder als de regenwolken optrekken en zelfs het eerste zonnestraaltje doorkomt. Met heel helder weer zou je hier zelfs de Middellandse Zee kunnen zien maar zo helder is het voor ons helaas niet. Na een steile afdaling krijgen we de wind pal in de zij en hebben we allebei de grootste moeite om de fiets überhaupt op de weg te kunnen houden. Gelukkig is dit maar even want dan komen we in een plaatsje, waar we voor de laatste keer een bushokje uitkiezen om te eten. We krijgen daarbij gezelschap van een hondje, op het eerste gezicht wel leuk maar als hij daarna probeert tegen Brian zijn fiets aan te pissen jagen we hem snel weg.

En dan beginnen we aan de laatste beklimming van de hele reis. Het dorpje waar we gegeten hebben ligt op 700meter en we moeten nog een keer naar 900meter, maar dat in bijna 15kilometer dus het is helemaal geen zware beklimming. De zon is ondertussen weer verdwenen maar het blijft de rest van de dag droog. De weg omhoog levert weer mooie uitzichten op maar we zijn allebei meer bezig met het naderende einde. Het is toch ongelovig dat we helemaal van de Noordkaap naar Malaga zijn gefietst denken we vaak. We komen ook sinds lange tijd weer twee andere fietsvakantiegangers tegen maar deze zijn niet zo enthousiast als ons en rijden gewoon verder. En dan, na nog een klein klimmetje staan we op de Puerto de Leon, en vanaf hier is het alleen maar naar beneden. We hebben het gehaald! De glimlach is niet meer van onze gezichten af te krijgen. Na een paar foto’s en een filmpje doen we een jasje aan en gaan naar beneden. Malaga is nog maar 17km en we moeten nog 900meter naar beneden dat betekent dus een best steile afdaling. Dat valt achteraf wel mee, met de wind hadden we meer moeite mee want die kwam soms met vlagen aan en dan moest je stuur wel goed recht houden. Halverwege zitten er ook twee rondjes in de afdaling, dat je eerst over de weg rijdt en dan er even later weer onderdoor, best grappig.

Na een bochtje duikt dan plots het bord van Malaga op, en daar moeten natuurlijk wel foto’s van gemaakt worden. De weg is best druk maar dat kan ons niet hinderen. De zon schijnt en het is heerlijk weer. ‘Yeahhh we hebben het gehaald’ zeggen we vaak tegen elkaar. Het is nog een paar kilometer fietsen naar het centrum waar we in een hostel willen gaan slapen. De navigatie leidt ons er prima naartoe en voor we het weten staan onze fietsen binnen en zitten we op de kamer, woow we zijn er!! Nu gaan we ons lekker douchen en dan vanavond maar een leuk restaurantje opzoeken!
We willen graag iedereen bedanken voor het lezen van onze blogs en de leuke reacties die we hebben mogen lezen die ons meer dan eens hebben opgevrolijkt. Dat we nu in Malaga zijn aangekomen betekent niet dat we stoppen met schrijven want voor diegene die nog moeten ‘afkicken’ schrijven we de komende dagen nog van wat we hier beleven en we schrijven ook nog één keer als we thuis zijn.

En voor de rest… de zonnige groetjes vanuit Malaga!!!

P.s. De laatste fietsfoto’s staan vanavond allemaal op Picasa

Rustdag Granda 14km

2010-12-17T19:04:00.002+01:00

Hooooi!

Na een koude douche gisterenavond, was de slaapzak heerlijk warm. Vooral voor Brian want die sliep maar liefst met z’n sokken, thermobroek en thermo lange mouwen shirt aan. Dat was zeker geen slechte keus want toen we vanochtend rond half 8 wakker werden gaf de thermometer -2 aan. Het zal nog wel kouder zijn geweest want de thermometer lag binnen en de tent was keihard bevroren. Het was lekker rustdag, dus we draaiden ons nog een keertje om en sliepen nog even verder totdat de zon onze tent kwam verwarmen. Daarna gingen we langzaamaan eruit, eerst maar naar de WC, vervolgens ontbijt in de tent en dan is het al bijna 10uur. Het warme water deed het ondertussen weer dus besloot Hélène maar gelijk te gaan douchen, voor het geval dat het s’avonds weer koud zou zijn. Brian ging met heel veel kleren aan de fietsen schoonmaken. De zon kwam steeds hoger en het werd weer lekker weer vandaag zo te zien. We hebben al maar liefst 17 dagen geen regen gehad, niet te geloven he?! Morgen geven ze wel regen op maar ja dat zien we dan wel..

Nadat we allebei klaar waren gingen we naar Granada toe. Het was een kilometer of 7 fietsen en in die tijd hebben we misschien wel 40 stoplichten gehad, het eerste stuk ging nog wel maar eenmaal in de binnenstad konden we nog geen 100meter fietsen of we stonden al weer voor een stoplicht. Daarbij bleek het adres van de toeristeninformatie niet te kloppen dus het duurde wel een tijdje. Uiteindelijk zagen we dan een bordje en na een stuk over het trottoir te hebben gefietst stonden we voor de toeristeninformatie. Er is niet ontzettend veel te doen blijkt, maar er is wel een hoogtepunt en dat is het Alhambra, een heel groot oud kasteel/dorp/opgraving uit de tijd van de Moorse overheersing in Spanje. Het is nog een stukje verder maar dit besluiten we maar te gaan lopen zeker omdat we de stoplichten nu wel een beetje zat zijn. Het kasteel ligt boven op een berg en daar naartoe krijgen we een paar mooie uitzichten over de stad en de verderop gelegen Sierra Nevada. Malaga ligt hier minder dan 100km hemelsbreed vandaan maar we kunnen het nog niet zien.

Boven aangekomen eten we eerst maar een broodje op een bankje en lopen daarna door naar de kassa. Het blijkt ontzettend groot te zijn en je kan er wel een dag doorheen lopen als je wilt, daarbij vinden we het ook nog eens veel te duur om ‘even’ te gaan bekijken dus besluiten we maar weer terug te lopen naar het stadscentrum om te kijken wat daar te doen is. Het is ondertussen al bijna 2uur en dat bekend dat de siesta bijna begint en dit zie je overal. We willen nog even de kathedraal bezichtigen maar die gaat net dicht. Als we langs de winkeltjes lopen gaan ook daar de luiken een voor een dicht. Gek genoeg blijven er ook winkels de hele dag open. Na een kopje koffie en een vreemde maar lekkere appeltaart kijken we nog in de paar winkeltjes die open zijn, en Hélène koopt hele leuke sloffen. Ook lopen we nog over een soort markt met allemaal kraampjes wat handgemaakt is. We lopen verder en komen langs een internetcafé en denken:’he we kunnen alvast onze boarding passen uitprinten want nu hebben we toch tijd’. Zo gezegd, zo gedaan. We kijken ook nog even de weersvoorspellingen en hoe het er in Nederland voor staat, weer een verkeerschaos…

Het is dan al 5uur en we gaan op zoek naar de McDonalds die in de GPS staat, we willen hier graag eten omdat er een soort monopoly spel bezig is waar je leuke prijzen kunt winnen, en de vorige keer hadden we al een gratis ijsje! Maar de McDonalds blijkt nergens te vinden. Gelukkig is er wel een ander fastfood restaurant en even later zitten we een burger bij de Burger King te eten, wat ook heel lekker is. Daarna moeten we weer terug naar de camping en weer door alle stoplichten. Vanochtend was het eigenlijk alleen maar omhoog naar de stad dus nu kunnen we lekker naar beneden. We maken er een race van, en schreeuwen elkaar elke keer toe: ‘hij is, groen, rije!!!!’. En zo racen we door het verkeer heen, nog even snel boodschappen gedaan en dan zijn we met een gemiddelde 23km/p/u op de camping. Daar blijkt dat de tassen die we naast onze tent hadden gezet zijn verdwenen. Gelukkig vinden we ze even later in de tent maar het is gewoon geen fijn gevoel als er mensen aan je spullen hebben gezeten.

Nu gaat Brian nog even douchen en dan gaan we voor de laatste keer deze reis in de tent slapen.

Groetjes!

Huelma - Granada 81km

2010-12-16T18:24:00.003+01:00

Heey allemaal,

Vannacht weer heerlijk geslapen en nadat we hadden betaald, eigenlijk hadden we zo weg kunnen lopen want de man wist niet eens dat we een kamer hadden gebruikt die nacht. Maar voor onze eigen geweten hebben we toch maar eerlijk gezegd dat we nog niet betaald hadden.
Daarna kwamen we buiten en voelde het toch wel erg fris! Het eerste stukje was naar beneden en dan was het zeker erg frisjes. Dus werd Brian zijn horloge weer even op de fiets gemonteerd om is te kijken hoe koud het dan wel niet was. Nou die ging wel erg snel naar beneden en gaf zelfs -6 aan. Brrrrrr.. Maar we konden gelukkig naar boven dus zouden we het wat warmer krijgen en het was helemaal helder dus als de zon eenmaal over de bergen zou zijn zouden we vanzelf wel opwarmen.
We fietsten weer door de eindeloze olijvenbomen en werden regelmatig aangemoedigd door de olijvenplukkers die weer met z’n allen in een busje waren gepropt en op weg waren naar hun werk. Als we eenmaal een beetje boven zijn komen we ook langzaam in de zon maar heel snel warmen we niet op. Het gaat nog steeds een beetje op en af, we gaan liever naar boven dan naar beneden want dat is een stuk warmer. Hélène trekt toch maar haar thermobroek aan en ook de overschoenen komen weer uit de tas tevoorschijn en zo is het best te doen.

We hadden al op internet gelezen dat er een aardverschuiving had plaatsgevonden op onze route en dat we dus waarschijnlijk moesten omrijden. Dit is natuurlijk nooit leuk en zeker als je op de fiets ben is dit best rottig. Meestal gokken we het erop en fietsen gewoon door, maar als er zelfs op de fietsers-site (=site waar mensen opmerkingen plaatsen over de fietsroute) staat aangegeven dat je er niet doorkan dus ons zal het waarschijnlijk ook niet lukken. Daarbij willen we niet het risico lopen om nog meer dan nodig te fietsen dus kiezen we gelijk voor de omweg. Eerst moeten we daardoor over een wat drukkere weg, maar daarna word het wat rustiger en komen we ook op de kleinere weggentjes.

Over een heel klein landbouwweggetje suizen we naar beneden en haalt Brian een snelheid van 66km per uur en Hélène 60km per uur, best grappig.
Het wordt langzaamaan wat warmer en met de wind in de rug schieten we lekker op en voor we het weten zitten we alweer op de goede route en omdat het zulk prachtig helder weer is kunnen we heel ver kijken en zien we regelmatig de Sierra Nevada, erg mooi!

Op de fiets word een hoop besproken zo onderweg, zo ook het volgende. Morgen hebben we een rustdag in Granada en daarna is het nog twee dagen fietsen en komen we zondag in Malaga aan. Het einde is nu dus echt in zicht. Zo word er regelmatig gezegd wist je nog die ene keer? En we weten nog alles terug te halen, die ene dag daar hebben we dat gedaan en zo kunnen we een week terug halen wat nu al ontzettend leuk is. We hebben nog steeds wel aardig wat te kletsen als we de olijfbomen wel even genoeg gezien hebben;).

Als we ons stokbroodje gaan eten vinden we en plekje op een bankje in de zon, prima denken we. Maar het word toch flink dooreten want die wind is toch aardig koud, Hélène stopt het laatste stuk stokbrood al fietsend in haar mond.

Het laatste stuk van vandaag werd toch wel wat drukker omdat we steeds dichter bij een grote stad kwamen. Wel hadden wij wat rustigere weggentjes en staken we steeds de snelweg over en weer terug over de kleinere weggentjes. Niet bepaald sneller natuurlijk maar wel veel leuker. Op een gegeven moment was het de grap: “hé, Brian als we over de snelweg fietsen is het nog maar 18km” Waarop Brian reageerde dat we niet over de snelweg gingen want dat was toch niet leuk. Even later kwamen we op een heel klein weggentje waar wel heel veel kuilen in het asfalt zaten waarop Brian begon: “nou als hier straks de snelweg is ga ik er zo op, ik wil niet meer hobbelen naar Malaga!” Dit hebben we natuurlijk niet gedaan en even later kwamen we weer op een andere weg en was het stukken beter te fietsen.

’s Middags komen we langs een grote supermarkt en zeggen we tegen elkaar moeten we nog boodschappen doen. Nou we gaan wel even naar binnen en even later komen we met een bomvolle kar weer naar buiten. Maar goed dat we naar binnen zijn gegaan.
We fietsen het laatste stukje en bespreken we of we echt gaan kamperen, hebben we daar zin in want het zal misschien wel koud zijn! Maar we vinden het toch wel leuk, het zal de laatste keer zijn want er komen geen campings meer op ons pad. Het is nog even zoeken maar uiteindelijk vinden we het toch. Helaas ligt de camping aan een grote snelweg, maar we willen echt kamperen! Dus zetten we de tent op en zitten nog lekker een uurtje in de zon en ja dat gaat prima het is niet te koud en we zitten ook niet in de wind. Om vijf uur gaan we toch maar lekker eten maken want het begint langzaamaan al een beetje af te koelen. Daarna wast Brian af en gaat Hélène is kijken of de douche lekker warm is. Want daar heeft ze toch wel is zin in (gisteren had zij namelijk al een koude./lauwe douche). Ze voelt even het water en dat lijkt er wel op dat het warm gaat worden. Maar als ze eenmaal uitgekleed in het douche hokje staat word die douche toch echt niet warm. Hij is koud! Even wachten, misschien duurt het even voordat het warme water er is. Maar nee, het warme water komt niet dus wast zij zich onder een koude douche. Buiten komt ze de eigenaresse tegen en meldt even dat de douche niet warm is, dat vind de eigenaresse een beetje vreemd maar ze belooft er wat aan te doen. Dat zou wel zo fijn zijn heeft Brian misschien wel een warme douche. Maar helaas ook Brian heeft geen warme douche, dan denk je wel even waarom moesten wij nou per se kamperen?
Maar nu zitten we lekker in ons tentje met al onze kleren aan onder de slaapzak en krijgen we het toch wel weer een beetje warm. Nu maar hopen dat de douche morgen wel warm is;)

Toedeloe!

Arroyo Frio - Huelma 98km

2010-12-15T18:31:00.004+01:00

Hoi!

En ja we hebben inderdaad weer lekker geslapen! Vandaag stond toch nog wel een zware rit op het programma zeker omdat we gelijk de eerste 10km van 800meter naar bijna 1300meter moesten klimmen. Toen we buiten kwamen was het ijskoud. Dit komt misschien ook doordat we niet zoveel aanhadden omdat we wisten dat we gelijk omhoog moesten maar het gras zat ook onder de rijp dus het was echt koud. Daarbij was het ook nog eens mistig en zagen we de eerste paar kilometers niet heel veel. Maar nadat we 200meter hoger waren geklommen waren we boven de mist gekomen en kregen we iedere paar honderd meter weer een ander schitterend uitzicht over de vallei. De mist lag nog in de vallei maar wij reden er boven en zagen dus een grote wit wolk in het dal liggen. Het was wel flink ploeteren want het ging gemiddeld wel een procent of 7 omhoog maar wat we er voor terugkregen was de moeite waard. Hoe hoger we kwamen,hoe meer we konden zien, hoe meer we in de zon reden. De laatste paar kilometers naar de top waren nog wat makkelijker en voor het wisten stonden we op de Puerto de las Palomas, vrij vertaald de top van de duiven. Maar wat wij daarboven zagen waren geen duiven, het waren weer de gieren die we een paar dagen terug ook zagen. Eerst hadden we het geen eens door en stonden we gewoon naar de vallei te kijken toen er opeens een hele grote vogel voorbij vloog op honderd meter afstand en daarna nog en en nog een. We hadden ze nog niet zo dichtbij gezien, en ze zijn echt lelijk maar het is wel prachtig om zo’n groot beest van dichtbij te zien. Een stukje verder komen we nog dichterbij als ze op een rots zitten maar Brian is iets te enthousiast en ze vliegen snel weg.

Daarna begon de afdaling het Nationaal Park uit. We hebben nog wel een kleine opmerking over dit park, nou ja, vooral Hélène kon zich er heel erg aan ergeren. Er reden dus overal auto’s van het park rond met een soort van boswachters, nu is dit niet heel erg, maar wel als ongeveer iedere tweede auto een boswachter/parkbeheerder was en heel vaak reden ze ook achter elkaar aan. Het kan ook dat wij er compleet naast zitten, en dat dit echt moet maar goed. De afdaling was in woord: ijskoud. Eerst hadden we alleen nog ons windjasje aan maar al gauw waren we gestopt om ook maar onze jas aan te doen en dan was het nog koud. We kwamen dan ook compleet bevroren beneden en we zijn maar snel een supermarkt ingedoken om een beetje op te warmen. Daarna hebben we lekker in het zonnetje thee gedronken, waarbij Brian aardig was opgewarmd maar Hélène had het nog steeds koud waardoor ze der vest aantrok en der regenbroek en overschoenen . We gingen nog verder naar beneden, zelfs naar het laagste punt in 10dagen, namelijk 381meter. De weg was eerst irritant druk maar later werd het minder. Hélène warmde lekker op en we hadden eens tijd om eens goed om ons heen te kijken en wat zagen we: olijfbomen. Nee niet een, niet twee maar duizenden en nog eens duizenden. Zo ver je kon kijken stonden olijfbomen, en het was heel helder vandaag dus je kon heel ver kijken;). Alleen heel ver weg stonden de bergen en daar tegen aangeplakt zaten vaak nog steeds olijfbomen.

Het is ook niet verbazend dat we ons zoveelste baguette (die komen onderhand wel onze neus uit) op aten tussen de olijfbomen. Dat was zo’n beetje op het laagste punt en na het middageten konden we dus weer naar boven, niet heel steil en af en toe gingen we nog wel naar beneden maar over het algemeen ging het omhoog. De wind zat lekker in de rug, de zon scheen in het gezicht dus we hadden echt wel goed naar ons zin. We schieten aardig op en voor we het weten is het al weer tijdje voor een pauzetje. Deze houden we in het meest vervuilde dorp wat we tot nu toe hadden gezien ongeveer. Overal lag afval, plastic zakken, blikjes en een hele kist sinaasappels. We konden zelfs niet op een bankje zitten want deze zat helemaal onder de duivenstront. Na een paar mandarijnen waren we dan ook weer snel weg. We kwamen nu op een iets drukkere weg en die of best flink omhoog of naar beneden ging. Daarbij zaten we er allebei al een beetje doorheen, maar we hoefden niet heel ver meer.

Na 84km komen we bij een hostal aan die in de GPS stond, hehe we zijn er, denken we. Maar als Brian naar een tweepersoonskamer vraagt wordt hij aangekeken of hij Chinees praat, na nog een keer vragen op een andere manier en een teken doen van slapen begrijpt de knakker achter de bar het eindelijk. Hij vraagt het daarna aan een andere man maar die blijkt er ook weinig zin in te hebben dus hebben ze geen kamer. Tja.. Gelukkig staat er in het fietsboekje nog een hostal een kilometer verder dus vol goede moed stappen we weer op de fiets. Maar als we daar aankomen staat er al nergens aangegeven dat je er kan slapen, en nadat we het binnen gevraagd hebben blijkt inderdaad dat je hier niet (meer) kan slapen. Ja en nu? Eerst denken we wildkamperen dan maar. Maar overal waar je kijkt zijn olijfbomen dus een plekje zal lastig te vinden zijn. Dan maar verder rijden, het dichtstbijzijnde hotel blijkt 12km verderop te zijn. We hebben er allebei weinig zin in maar het moet maar.

Gelukkig zit de wind in de rug en het loopt eigenlijk nooit meer dan vals plat omhoog dus we schieten goed op. Het is eigenlijk altijd zo, als we op het eind van de dag opeens een stuk extra moeten fietsen dat we nog een of andere turbo over hebben die we dan aanzetten. En binnen no-time staan we ook voor het hotel en dit blijkt het goedkoopste hotel te zijn sinds Litouwen, dat is ook mooi meegenomen. Na het eten begrijpen we waarom het zo goedkoop is want de douche doet het voor geen meter, ja het koude water wel. Maarja, het is hier wel lekker warm en we gaan straks lekker slapen. We gaan wel nog eerst even met Hélène haar ouders bellen die vandaag 27 jaar getrouwd zijn, gefeliciteerd!

En oja, we hebben vandaag het record hoogtemeters verbroken: 1750meter!

Weltrusten, slaap lekker en tot morgen!

Siles - Arroyo Frio 81km

2010-12-14T15:53:00.003+01:00

Heey allemaal,
wat waren wij heerlijk uitgerust, we waren dan ook allebei al wakker voor de wekker ging en we hadden er weer zin in. En vanavond zouden we in de tent gaan slapen en dat vonden we ook wel weer leuk! Lekker op de kamer ontbeten daarna de fietsen uit de invalidentoilet gehaald en om half9 zaten we op de fiets. Het was wel weer wat mistig maar we konden nog genoeg om ons heen kijken. We fietsen een beetje op en af en hadden allebei goede benen. We waren niet de enige die al druk in de weer waren, het is blijkbaar olijvenpluk tijd. Want overal stonden mensen wachten bij het verzamelpunt werden opgepikt in een jeep die vervolgens helemaal volgepropt werd met er achter een karretje met de nodige apparatuur om al die olijven naar beneden te halen en daar gingen ze op weg. Blijkbaar zijn er aardig wat mensen voor nodig want we hebben heel de ochtend niks anders gezien dan olijvenbomen Hélène vond dit wel grappig, Brian kan geen olijvenboom meer zien! En overal hoorden we het geluid van de machines om olijven uit de boom naar beneden te halen. Je kan dit met een lange stok doen maar dat is wel heel veel werk. Zo zijn er dus ook elektrische, lange stokken met een soort hark eraan. Het geluid is ongeveer hetzelfde als die van een elektrische zaag.

In een plaatsje halen we wat boodschapjes als we het dorpje uitrijden wordt Brian in de afdaling haast aangereden door een vrouw die zo haar auto achteruitsteekt zonder zelf maar te kijken. Gelukkig kon Brian nog op tijd remmen en de vrouw deed net of er niks aan de hand was.
We drinken een kopje thee tussen de olijvenbomen. We fietsen weer verder en de omgeving verandert langzaamaan de olijvenbomen maken plaats voor bossen met anderen bomen. En we komen in een nationaal park terecht we fietsen over een klein weggetje langs het water (stuwmeer) eerst zijn er nog wat auto’s waarvan 50% de boswachters zijn. Maar als het Siesta is word het al een stuk rustiger en komt er zelfden een auto langs. De omgeving is echt prachtig! Jammer dat het wat bewolkt is, want hierdoor kunnen we niet heel ver kijken. Toch genieten we van de mooie uitzichten en vinden we het wel een beetje op Noorwegen lijken.

De stokbroden lijken steeds groter te worden, eerst aten we beiden met gemak 1 stokbrood op maar nu krijgen we deze met moeite weg, Brian is er zelfs een beetje misselijk van. We fietsen weer verder met een volle maag en Hélène heeft de hik. Brian verbaast zich erover dat deze hik altijd zo hard is.
In het park zijn allemaal picknickplaatsjes waar je bij sommige ook kan kamperen, het ziet er allemaal heel leuk uit. En ook komen we heel veel campings tegen maar die zijn nu uitgestorven.

Op een gegeven moment hebben we haast een botsing met 3 reeën die vlak voor ons oversteken, we kunnen ze heel goed zien en dat is wel erg leuk! Maar er zijn er nog meer, er volgen er nog twee die ook op het laatste moment toch nog snel voor ons oversteken. Eentje blijft er achter en durft blijkbaar niet, maar hopen dat hij zijn vriendjes nog terug heeft gevonden. Later zien we er nog 4 in het bos en ook zitten de bomen hier vol met eekhoorntjes en heeeeeeél veel vogeltjes.

De weg gaat heel de dag een beetje op en af, en als we in het plaatsje komen waar een camping schijnt te zijn hebben we deze al vrij snel gevonden. We hadden op internet opgezocht of deze heel het jaar open zou zijn en we hadden geluk want dat was deze ook. Maar toen we bij de receptie kwamen bleek het geen camping meer te zijn maar een vakantiepark. Dus hier kunnen we de tent niet opzetten, wel kunnen we een kamer huren dus besluiten we dat te doen. En dit blijkt een heel schattig huisje te zijn, vooral aan de buitenkant (vind Hélène).

Dit was het weer voor vandaag, Toedeloe!

Puerto de Barrancazo - Siles 56km

2010-12-13T16:41:00.002+01:00

Hoi Hoi!

Zo hebben jullie even geluk, al de tweede blog van vandaag!

Vanochtend was het best wel fris, de thermometer gaf maar 4 graden aan. Dus met een extra thermolaag aan kwamen we de tent uit. Het was nog donker en met de hoofdlamp op poetsten we onze tanden, braken de tent af en ontbeten. Om kwart over 8 waren we al weer klaar en toen was het gelukkig een beetje licht geworden. Dik aangekleed reden we de eerste 10km naar beneden over heel slecht wegdek waardoor we steeds aan het remmen waren om zoveel mogelijk kuilen te ontwijken. En ja als je beneden ben, kan je weer naar boven, naar de laatste berg boven de 1400meter, namelijk de Puerto de las Crucetillas, 1450meter hoog. De eerste kilometer was gelijk wel pittig en omdat we zoveel kleren aanhadden, stikten we zo wat. Dus we waren nog een kilometer onderweg naar boven of er werd al weer een verkleedshow gedaan, thermobroek uit, jas uit, handschoenen uit en muts af. Hehehe, zo gaat het wat beter omhoog. De kilometers die daarna volgen zijn wat minder zwaar en we hebben de tijd om eens goed om ons heen te kijken. We klimmen uit een vallei omhoog en aan beide kanten naast onze rijzen de bergen op met eerst nog bomen en daarna alleen maar rotsen. De laatste twee kilometer zijn weer pittig maar dan staan we op de top waar we een schitterend uitzicht hebben over de bergen die voor ons liggen.

De afdaling naar beneden is steil, hobbelig en bochtig dus het is goed uitkijken. Maar na een klein kwartier staan we veilig 450meter lager. We rijden nog een klein stukje naar een dorpje en drinken daar een kopje thee en plaatsen gelijk even de blog, die we gisteren niet konden plaatsen. Daarna doen we nog even boodschappen en beginnen aan de volgende beklimming de Puerto de Arsenal, 1150meter hoog. We starten al op bijna 1000meter dus het is een fluitje van een cent en voor we het weten staan we al weer bij een bord dat de top aangeeft. Weer even een jasje aan en dan suizen we weer 10km lang naar beneden waar we snelheden van tegen de 60 halen, best wel kicken! Het landschap is ook weer zo veranderd sinds gisteren. Reden we gisterenochtend nog door een westernvlakte, 50km later midden in een gebergte en nu rijden we door een mooie vallei met ontelbare olijfbomen. Het continue wisselen van landschap maakt deze route toch echt geweldig!

Na nog een klein heuveltje rijden we de provincie Andalusie binnen, waarvan de provinciehoofdstad Malaga is! Dus we hoeven alleen nog maar door Andalusie te rijden deze reis. We doen sowieso allerlei dingen voor het laatst, we fietsen vandaag bijvoorbeeld voor de laatste keer op maandag, we hebben hoogstwaarschijnlijk voor de laatste keer boter gekocht, voor de laatste keer ketting gesmeerd en ga zo maar door. Toch best raar als je zo’n lange tijd ben weggeweest en dan nu allemaal dingen voor het laatst aan het doen bent. Nog even iets grappigs tussendoor. We zijn erachter gekomen dat Brian zijn beenhaar op z’n bovenbenen is weggeschuurd door zijn broek.

Om 1uur komen we in het plaatsje Siles en hebben we al 56km op de teller staan, maar nog niet gegeten dus gaan we maar lekker ergens eten omdat het nu toch al 1uur is en omdat je hier pas vanaf ongeveer 1uur aan tafel kan. We komen terecht bij een hotel restaurant waar we de enige zijn. We krijgen een mooi tafeltje bij de oude haard en man die de tent runt is een aller-vriendelijke man. Hij praat alleen wat onduidelijk en bij het bestellen gokken we maar een beetje. Maar als we besteld hebben laat hij ons niet met rust, hij vertelt hele verhalen, wil het routeboekje van Brian wel eens zien en wijst aan wat muy bonito(heel mooi) is en hoe je het beste kan fietsen. Daarna zet hij de TV aan en laat ons een dvd zien van de omgeving hier waarin hij ook wat vertelt over de plaatselijk keuken. Daarnaast krijgen we een salade en brood van huis. Als we dan eindelijk ons eten krijgen blijft hij naast de tafel staan met een vragende blik van: ‘en en is het lekker?’. Het is ook echt ontzettend lekker, als voorgerecht hebben we macaroni, hoofdgerecht een stuk vlees met aardappelschijfjes en een geroosterde paprika en als toetje vla met kaneel.

Ondertussen is de tijd niet blijven stilstaan en eer dat we klaar zijn is het al half 3. Het ziet er hier mooi uit en het is gezellig dus waarom zouden we hier ook geen kamer nemen, we hebben toch geen haast? En we hebben tenslotte gisteren ook verder gefietst dan had gemoeten. Als we daarna ook nog eens vragen om een kamer is de man helemaal in zijn nopjes, vol trots laat hij eerst een tweepersoonskamer zien en daarna moeten we ook nog even de suite zien. De suite is inderdaad erg mooi met keuken, jacuzzi en een terras dat uitkijkt over de vallei maar wij vinden een eenvoudig kamer ook goed. De rekening opmaken duurt een tijdje maar dan heb je ook wat. De fietsen krijgen ook een mooi plekje, de invalidentoilet..

Nu hebben we weer lekker een douche, die mis je toch wel na een dag, en een hele mooie kamer. Straks gaan we nog even een boodschapjes doen en dan maar uitrusten want morgen moeten we weer verder!

Groetjes van ons..

Barrax - Puerto de Barrancazo 92km

2010-12-13T10:47:00.003+01:00

Heey allemaal,
Ja dit wel een beetje jammer want nu zijn we een dag later maar we hadden geen bereik. Niet met de telefoon en dus ook niet met het internet. Maar bij deze dan toch nog de blog van gisteren=)

Heerlijk geslapen weer en om half9 zaten we op de fiets. Het viel ons op dat de Spanjaarden niet zo heel spraakzaam zijn maar vandaag hadden ze er blijkbaar zin in, want toen wij onze fietsten optuigden kwam er een man naar ons toe die vertelde dat hij dezelfde fiets als ons had en dat hij afgelopen zomer op IJsland had gefietst. En zo hebben wij weer een nieuwe reis voor op ons to-do-lijstje.

De eerste kilometers vonden we allebei een beetje saai, zeker toen we weer in een mistbank terecht kwamen en we dus helemaal niks zagen. Maar al vrij snel was deze weer verdwenen en konden we wat verder kijken. Nog steeds was het landschap niet echt denderend wel zagen we een nieuwe verandering we reden door kleine dorpjes en hier waren de huisjes ineens wit in plaats van steen bruin. Best grappig om te zien. Langzaam fietsten we naar boven en het was niet heel koud maar ook niet super warm dus de handschoenen gingen weer aan. Na 30km kwamen we weer op een via verde, een oude spoorweg omgebouwd tot fietspad, en hielden we even een theepauze. Toen we daar stonden werden we zowaar weer aangesproken door een fietser deze had ook wat bagage bij zich en was 5dagen aan het fietsen, morgen moest hij weer aan het werk vertelde hij ons. Hij was onder de indruk van onze reis en fietsten weer verder.
De via verde ging heel langzaam omhoog en was een onverhard fietspad heel dit pad zijn wij door niemand ingehaald kwamen we alleen fietsers tegen die dus naar beneden fietsten. En alhoewel wij het steeds een beetje warmer kregen omdat het zonnetje langzaam tevoorschijn kwam zaten de Spanjaarden dik ingepakt met mutsen, sjaals en dikke skihandschoenen op de fiets.
Genoeg bankjes langs de weg dachten wij om lekker te eten, maar toen we honger kregen was er natuurlijk niks te bekennen. Wel zagen wij een informatiebord dus gingen daar is op kijken daar stond op aangegeven dat er geen picknickplekjes meer zouden komen dus besloten we dan maar lekker op de grond te gaan zitten. Jammer dat blijkbaar niet alle picknickplaatsjes op het bord stonden want nog geen kilometer verder stonden genoeg bankjes.
Ook had deze via verde weer genoeg tunnels, 11 in totaal. En donker dat het daarbinnen was, wij waren dus erg blij met onze fietsverlichting die het prima doet.
Als we even later stil staan worden we zomaar weer aangesproken door twee Spanjaarden op de fiets. Hun eerste vraag is (in het Spaans) waarom fiets je hier en niet op de grote weg, dat is toch veel makkelijker? Nou maar dit is toch veel leuker! Hij heeft een hoop vragen en vertelt ons ook dat er op een van de passen die we nog moeten doen heel veel sneeuw is gevallen. Maar liefst een meter sneeuw, wij maar hopen dat dit allemaal gesmolten is.

Als we een beetje bovenaan zijn, zijn we toch best wel blij dat we weer een beetje naar beneden kunnen en over de gewonen weg dus het is een echte afdaling. En ineens zijn we al in het dorpje waar we eigenlijk wilde overnachten, maar het is kwart over 2 de zon schijnt heerlijk warm. We hebben helemaal geen zin om al naar binnen te gaan. Dus kopen we een nieuwe voorraad water bij de benzinestation en fietsen we verder. Brian zelfs in zijn korte broek, dat geloof je toch niet? Half december en het is zo lekker weer dat je in een korte broek kan fietsen. Hélène houdt haar lange broek lekker aan en vind het een beetje overdreven hoor;).

We gaan omhoog, flink omhoog! Maar het is een prachtige omgeving en praten zelfs over het plan om te gaan wildkamperen. Het volgende dorpje licht 7km verder en 200meter hoger en als we daar aankomen is het eigenlijk nog veel te vroeg om naar binnen te gaan. We willen niet! Dus fietsen we verder, vandaag gaan we wildkamperen. In het routeboekje staat beschreven dat er genoeg picknickplaatsjes zijn waar je vrij kan kamperen dus dat vinden we wel leuk.
Natuurlijk gaan we wel weer flink omhoog maar we zoeken naar een leuk plekje en hebben het prima naar ons zin. De zon schijnt heerlijk we zijn inmiddels op een grote rotsvlakte gekomen en het is er heerlijk rustig. Op heel af en toe een auto en de schapenboer met zijn schapen en geiten is er niemand te bekennen.

We fietsen verder en verder, maar vinden nog geen plekje. Waar zijn nou al die picknickplaatsjes? En als we kijken voor een plekje in de bosjes zien we alleen maar heel veel bordjes, verboden terrein.
Dus fietsen we maar gewoon door, op een gegeven moment komen we op een plekje wat wel zou kunnen. Maar het net niet helemaal is. Dus fietsen we maar weer verder omhoog, omhoog en omhoog. En daar komen dan eindelijk die picknickplaatsjes in zicht, maar als we goed kijken vinden we dit toch niks. Vlak langs de weg en 2meter verder weer zo een bord: “coto privado de caza” Dus fietsen we toch maar weer verder en vragen ons af, hoe gaat dit goed komen. We komen op 1430 meter de top van Puerto del Barrancazo. Wat doen we? Verder naar beneden of serieus een plekje zoeken. Het plekje is eigenlijk ineens snel gevonden, niet het mooiste plekje ooit maar prima voor nu. Over een uurtje is het ook al donker dus word de tent opgezet, even snel een beetje wassen eten maken en dan duiken we de tent in. Prima plekje op maar liefst 1400meter!

Dat was het weer voor vandaag, tot vanavond;)

Olmedilla - Barrax 89km

2010-12-11T17:37:00.003+01:00

Hallo!

Ten eerste zijn er weer heel veel mooie nieuwe foto’s op Picasa te bekijken voor de liefhebbers!

De beste plaats om te slapen blijft toch wel ons eigen huisje, de tent! S’ochtends is het wel erg donker om eruit te moeten want de zon komt pas om kwart over 8 op maar wij willen toch graag om half 9 op de fiets zitten. En nadat we de spulletjes gepakt hebben en ontbeten blijkt dat we het kamperen nog niet verleerd zijn, want als we op onze horloges kijken blijkt het pas kwart over 8 te zijn. Vanochtend is Brian er ook achter gekomen dat de laatste tijd er wat dingen van hem missen, het blauwe schoonmaakdoekje wat altijd zo trouw onder zijn spin zat is nergens meer te bekennen. En het ergste, hij is zijn pet vergeten, waarschijnlijk bij de laatste rustdag. Dus als jullie zijn haar nou een beetje gek vinden zitten, dan weet je waardoor het komt.

Het weer was weinig verandert ten opzichte van gisteren, sterker nog, het was nog veel mistiger geworden. Dus toen we weggingen zagen niet veel meer dan een paar honderd meter, en daarbij kwam er continue nevel op ons neer, niet echt heel fijn. Maar ja je moet toch verder, dus hebben we even de turbo aangezet en 2uur later als de mist langzaam wegtrekt staat er meer dan 35km op de teller en zien we wat meer van het landschap. Maar wat we zagen was niet heel bijzonder, het is een grote vlakte. En als je dan door schitterende bergen heb gefietst een paar dagen terug is dit toch een beetje een tegenvaller. Maar goed, het is vlak, de wind staat schuin in de rug en zo’n makkelijk dagje is toch ook niet erg denken we en gaan na een lekker kopje thee weer verder.

Als we even later in een plaatsje komen staat er eindelijk weer eens een ‘grote’ supermarkt aangegeven, het is een klein stukje omrijden maar zo’n supermarkt hier is heel bijzonder, dus hebben we het er graag voor over. Daarbij is het morgen zondag dus moeten we grootste inkopen doen want op zondag zijn alle winkels hier gesloten. Het karretje is dan ook helemaal volgeladen en even later staan we buiten o.a. met 6 stokbroden(om 2,5 dag door te komen) en weer eens lekkere tortellini’s want die hebben we ook al een tijdje niet op. De zon is inmiddels ook goed doorgekomen en de handschoenen gaan uit en Brian zijn muts gaat af waardoor zijn out-of-bed-look te voorschijn komt. Hij merkt daarbij wel terecht op dat er zelfs gels te koop zijn die een zo’n look creëren en dat hij het zelfs zonder gel kan.

Omdat er een wegafsluiting is op onze route zijn we eigenlijk al de hele ochtend aan het omrijden, nou is dit niet heel erg veel maar toch. De wegen zijn minder leuk, kaarsrecht en er wordt best wel hard gereden. Gelukkig is het wel zaterdag en hebben we daar in het begin niet zo heel veel last van, naarmate de ochtend vordert wordt het wel erger. Als het bijna lunch is komen we weer op de route die een kanaal volgt waar geen auto’s mogen rijden. In het boekje stond al geschreven dat het wel eens saai langs het kanaal zou kunnen zijn maar wij dachten nou dat zal toch wel meevallen, voor even een vlakke weg is toch best fijn? Maar als wij er zelf nog geen 5km langsrijden snappen we wat er bedoelt wordt. Het is echt saai, aan beide kanten van het kanaal staan bomen waardoor je helemaal niks kan zien. Er ontbreekt ook een vangrail waardoor je nog goed op moet letten dat je niet zomaar het kanaal in rijdt. We maken er dus maar een ‘race-kanaal’ van en zo zijn we er zo klaar mee eigenlijk. Halverwege komt nog wel even een leuk stukje waar we door een tunneltje moeten onder de weg door maar dat staat vol water, nadat we met steen gemeten hebben hoe diep het is gokken we erop, en het gaat….. net goed!

In de verte zien we al langzaam weer de bergen verschijnen waar we over twee dagen doorheen rijden en even later zien we de afslag naar het plaatsje waar we willen slapen. Het is nog maar 3uur maar we hebben al wel 89km op de teller met een gemiddelde van bijna 19km/p/u, dit hebben we sinds de Po-vlakte niet meer gehaald. Een zenuwachtige man checkt ons in, in het (truckers)hostal en we blijken een mooie kamer te hebben met WiFi dus kunnen we die paar uurtjes die we vandaag over hebben onszelf prima vermaken. Als we uit het raam kijken lijkt het hier net een westernfilm, een grote lege zanderige vlakte met af en toe een struik, daarbij zit we ook nog echt in een zo’n soort dorpje die je in films ziet, best grappig dus!

We zijn allebei al gedoucht en ga zo lekker eten!

Groetjes van ons.

Cuenca - Olmedilla 65km

2010-12-10T16:43:00.003+01:00

Heey allemaal,
Bedankt weer voor de reacties, het was inderdaad een schitterende dag gisteren. En wij hadden ook zeker niet verwacht dat we Spanje zo mooi zouden vinden!

Gisterenavond hebben we bij de Macdonalds gegeten, daar hadden we zoveel trek in! Brian had op zijn GPS gezien dat de Macdonalds ‘maar’ 1,5km lopen zou zijn. Dus dat is maar een kwartiertje, zei hij tegen Hélène om haar over te halen om niet te gaan fietsen. Dus wij lopend richting de Macdonalds maar dan is dat best nog een eindje, zeker als je honger hebt. En bijna dachten we dat er gewoon geen Macdonalds zou zijn, maar gelukkig zagen we toen toch de M en konden we lekker gaan eten. We waren er om kwart voor zes prima tijd voor een Nederlander om aan tafel te gaan, voor de Spaanse blijkbaar niet want wij waren de enige die een Big-Mac gingen halen rond dit tijdstip, dat kan je je toch niet voorstellen dat je om kwart voor zes een Macdonalds binnen gaat en dat je dan niet tot de deur in de rij hoeft te staan?
En het leuke was ook nog ze hadden een Monopoly spel waarmee je prijzen kan winnen, dus wij zaten al gelijk ik zou wel de geldprijs willen winnen of de televisie. Maar ja die hebben we niet gewonnen, wel een gratis ijsje!=)

Vanochtend een half uurtje langer geslapen want we hoefden niet ver te fietsen en toen we buiten kwamen was het iets bewolkt maar het zag er wel naar uit dat we heel mooi weer zouden krijgen. Eerst moesten we een stukje de stad uit waardoor we over een drukke weg moesten maar al snel draaiden we deze weg af en kwamen we op een fijne rustige weg. En kwamen we in een heel ander landschap dan gisteren, heel uitgestrekt zie eerste foto. We gingen een stukje omhoog kwamen iets boven de duizend meter en gingen weer naar beneden toe. En toen zag Hélène een hele grote vogel in een van de akkers staan. Eerst dacht Brian nog dat het een steen was maar we gingen toch maar even dichterbij kijken en daar stond inderdaad een grote roofvogel, twee zelfs. En er kwam nog een derde aanvliegen, foto’s zijn wat lastig om te maken zeker als ze weglopen als je dichterbij wil komen. Maar het was wel echt heel leuk om te zien!

We fietsten weer verder en kwamen ineens tussen grote rotsen terecht, eigenlijk snap je dan niet waar die vandaan komen omdat het zo een groot verschil is ineens. En daar zagen we bovenop die rotsen nog meer grote roofvogels zitten, die zaten daar lekker in het zonnetje een beetje te tukken denken wij. Deze foto is wel aardig gelukt, goed kijken op de tweede foto en je kan ook een beetje meegenieten. We fietsen nog een paar kilometers tussen de rotsen door en zien nog meer roofvogels en het blijft gewoon leuk!
Daarna komen we in een dorpje terecht en gaan we boodschappen halen, nou heb je even de tijd?
Supermarkten herkennen is al wat lastig want het zijn vaak kleine winkeltjes waar alleen op de deur staat: “supermercato”. Maar als je dan binnen komt blijven wij ons verbazen over hoeveel spullen ze in dat kleine winkeltje kunnen proppen. Ze verkopen er werkelijk alles van garen tot brood en luchtjes tot varkensogen (echt waar!) Dus lopen we de winkel door en halen onze normale spulletjes, we hebben vanavond wel trek in Nasi en omdat we op de camping slapen kunnen we dus lekker vlees kopen. We gaan voor kipfilet en gaan in de rij staan en daar staan we vervolgens 20minuten in de rij. De klant voor ons gaat waarschijnlijk een feestje want ze heeft nog al wat nodig. En het gaat ook iets anders als bij ons, al het vlees moet namelijk nog gesneden worden en als je een halve kip wil word die gewoon even doormidden gehakt achter de balie. Tja, dat zijn wij niet echt gewend, je hoort het kraken van de botten en ziet tegelijkertijd een grote varkenspoot tussen het vlees in de toonbank liggen met daarnaast een lever en een stuk vlees met een oog erin. Erg smakelijk is het allemaal niet maar ja je moet ergens naar kijken. Toen de vrouw eindelijk alles had wat ze wilde hebben, alles gesneden was en wij dus aan de beurt waren. Vroegen we om 250gram kipfilet in kleine stukjes. Nou dat is wel een beetje gek, maar 250gram? En dan ook nog van die kleine stukjes? Wat ga je daar nou mee doen, dat is toch veel te weinig? Nee zo was het echt prima echt zo klein en nee we hoeven ook niet meer vlees. Waren wij even snel klaar;).

Daarna aten we buiten in het zonnetje ons stokbroodje op en gingen weer verder op de fiets. We hadden gehoopt dat de zon lekker zou gaan schijnen maar het ging toch behoorlijk betrekken, de wind ging weer wat harder waaien en de zon was gewoon helemaal weg. We fietsen weer naar 1000meter en hoe hoger we kwamen hoe mistiger het werd, kleine druppeltje maar gelukkig geen regen. We willen wel kamperen hoor!
Achter een hek zien we nog een kudde reeën maar verder is er niet veel te zien dankzij de mist. Als we beneden komen zijn we alweer bijna bij de camping en twijfelen we nog even om dan maar naar binnen te gaan, maar dat vinden we eigenlijk ook niet leuk. Het is ook niet koud dus rijden we gewoon naar de camping en om vier uur staat de tent en hebben we allebei al lekker gedoucht. Best een kort dagje zo, maar dat is helemaal niet erg. Straks gaan we lekke nasi maken met kleine stukjes kip en morgen fietsen we weer verder!

Toedeloe!

Frias de Albarracin - Cuenca 90km

2010-12-09T16:05:00.002+01:00

Hoi Hoi!

Na een heerlijke nacht, en tenminste wat rustiger dan die nacht ervoor, werden we gewoon weer om 7uur wakker. Aankleden, tanden poetsen en een ontbijtje en we gingen er weer tegenaan. Toen we net wakker waren hadden we al stiekem uit het raam gekeken, was de wind gaan liggen? Nee hor, hij blies misschien iets minder dan gisterenmiddag maar dat was het dan ook. Daarbij had het ook nog is flink geregend aan de weg te zien maar het was gelukkig wel droog toen we op pad gingen. De vrouw van dit hostal is een beetje een zenuwachtig type dus toen wij naar beneden kwamen en vroegen of ze de deur wilde open maken van de fietsen rende ze van hot naar her om dat zo snel mogelijk te doen, na een adios was ze ook heel snel vertrokken.

Zoals ik al zei de wind was niet gaan liggen en hij bleek ook nog eens vol op de snuit te staan daarbij gingen we ook nog naar boven dus al gelijk was het flink trappen. Het was niet zo lang omhoog want na 6,5km stonden we al op 1650meter en dit was het hoogste punt van de dag. Vooral het laatste stukje naar de top was mooi, er hingen hele donkere wolken voor ons en daarbij leek het of de weg een paar honderd meter verder ophield, ‘het lijkt wel het eind van de wereld’ merkte Hélène terecht op(zie foto). Waarna Brian zei toen hij boven was: ‘he, de wereld gaat toch nog verder’. Bovenop maakte we bocht naar links en hadden schuin meewind, heerlijk. In tegenstelling tot de meeste beklimmingen waarna gelijk een afdaling volgt was dat een keer niet zo. We zouden een kilometer of 10 op een hoogvlakte van boven de 1600meter blijven rijden dus konden we die meewind wel even gebruiken.

Na een paar kilometer kwamen we bij de oorsprong van de Taag(zie foto), nu denken jullie: ‘wat is dat nou weer?’ Nou dat is dus de grootste en langste rivier van heel Spanje, en die ontspringt dus op deze hoogvlakte. Ze hadden er een heel mooi monument neergezet, een ijzeren ridder en er waren heel veel informatieborden, zo weten wij nu dus ook dat de Taag 882,7km lang is, uitkomt in de Atlantische Oceaan, door twee hoofdsteden stroomt namelijk Madrid en Lissabon en dat je in dit gebied heel mooi kan wandelen. Daarna reden we verder en volgden we de Taag een klein stukje waarna we weer naar links gingen en weer een pas voor de wielen kregen. Al is dit wel een heel groot woord want het was maar een kilometer klimmen en toen stonden we op de Puerto de Cubillo 1617meter hoog. En hoger dan dit komen we niet meer. Bovenop hebben we lekker thee gezet, en dat was heel makkelijk want stormde het vanochtend nog, de wind was nu gaan liggen en we zouden er gelukkig de rest van de dag geen last meer van hebben. Na deze klim volgde wel een afdaling en zelfs een hele gevaarlijke stond er in ons fietsboekje. Wij vonden het wel meevallen en zoefden lekker neer beneden. Ook nog even een leuk feitje om te vermelden het is hier zo rustig fietsen dat wij dus na 28km nog maar 4 auto’s waren tegengekomen. En de eerste pas na 8km en dat kwam doordat Hélène een halve minuut ervoor zei:’he we hebben nog geen auto gezien’. Halve minuut later komt er een auto voorbij….

Beneden in het dal komen we bij de volgende rivier uit de Jucar, en deze mogen we lekker 30km lang stroomafwaarts volgen dus dat betekent heel geleidelijk naar beneden. We kunnen ons niet herinneren dat we vanaf Girona zo’n makkelijk stuk hebben gefietst dan dit. We rijden continue boven de 20km/p/u en daarbij zingen heel hard met de muziek mee die we hebben opgezet. En we hebben geen muziek opgezet omdat het zo saai is, want goh wat is het weer ontzettend mooi vandaag. Het lijkt wel of het mooiste tot het laatst bewaard is voor ons. De wegen zijn rustig, het asfalt is perfect, de zon schijnt (af en toe), het is 15 graden en de natuur is overweldigend. Beter kan toch niet he? Daarbij zijn er ook nog is aardig wat bankjes aanwezig langs de kant van de weg of in dorpjes zodat we geen eens in de graskant hoeven te eten.

Na het eten moeten we nog een klein bergje van 5km over. Bovenop kunnen we kiezen of we langs het Cuidad Encantada (de betoverende stad) gaan of langs Ventana de Diablo (het duivelsraam). Het eerste is een park vol met bijzondere rotsformatie en het tweede is een uitzichtpunt over het dal in een grot met een raam. We kiezen voor het duivelsraam, ook omdat het minder kilometers is. Na een leuke bochtige afdaling komen we dus bij het uitzichtpunt en dat blijkt geen verkeerde keuze. We moeten nog een stukje wandelen maar dan komen we in een grote grot met twee ramen waardoor je naar beneden kan kijken, waar ver onder je de rivier zich door het dal slaat. Na wat foto’s dalen we weer verder af en komen we weer uit bij de rivier die we verder volgen tot aan Cuenca.

Het laatste stuk van de dag is het minst, de weg waar langs we rijden wordt steeds drukker en de auto’s rijden hier best wel hard. Maar we rijden nog steeds stroomafwaarts dus we schieten aardig op en voor we het eigenlijk door hebben rijden we al Cuenca binnen waar we links de ‘beroemde’ hangende huizen zien. Wij hebben zoiets al vaker in Spanje gezien maar hier blijken ze beroemd te zijn, het zal wel. We hadden al een hostal opgezocht op internet maar als we daar aankomen vertelt een chagrijnige vrouw ons dat er geen plaats is. Aangezien het een toeristische stad is, is er voldoende keuze en voor we het weten staan we al voor het volgende hotel. Een hele oude man checkt ons in, maar omdat hij bijna onverstaanbaar praat is het erg lastig te ontraffelen wat hij nou werkelijk bedoeld. Maar goed, even later staan de fietsen weer mooi binnen en hebben wij een kamersleutel. Goed toch!

Nu gaan we even douchen en iets te eten opzoeken hier in het stadje.

De groetjes weer!

Teruel - Frias de Albarracin 68km

2010-12-08T15:59:00.003+01:00

Heey allemaal,
wat een leuke reacties weer en ook heel leuk dat we nog steeds ‘nieuwe’ reacties krijgen!

Zo hadden we weer heerlijk geslapen. We waren wel een keertje wakker geweest want er was nogal wat herrie op straat. Maar zo druk als het vannacht was, zo rustig was het vanochtend toen wij vertrokken. Er was eerlijk waar nog geen winkel open, op een enkel cafeetje na. En dat terwijl we toch niet heel vroeg op de fiets zaten namelijk iets over half9. Omdat Hélène haar remblokjes nog even vervangen moesten worden. Dit is dan ook zo gebeurd maar dan moeten toch de spullen uit de tas gehaald worden. Het is best grappig want de laatste keer dat we de fietsen schoongemaakt hebben kunnen we ons eigenlijk niet eens meer herinneren. We hebben er ook gewoon geen zin in, ze zijn toch weer binnen twee dagen smerig. Dus hebben we wel afgesproken dat we dit thuis een keertje gaan doen. Dan nemen we er de hele dag de tijd voor en gaan alles helemaal schoonpoetsen, dus nu zijn ze gewoon vies tot Malaga.

Het eerste stuk ging echt heel makkelijk, we klommen best een stukje maar de wind waaide nog niet heel hard en het ging ook niet heel steil. Dus eigenlijk was het een makkie, we waren dan ook best verbaasd toen we ineens al 18km op de teller hadden staan. Maar daarna ging het ineens toch heel hard waaien, hoe dat kan weten wij eigenlijk ook niet. Misschien komt het gewoon omdat we toch al weer een stukje hoger kwamen en we op een aardige lege vlakte fietsten. Het was dan ook best even zoeken naar een beschut plekje voor de thee. Maar tegen een oude schuur in het zonnetje zaten wij prima om even bij te tanken voor weer de wind trotseerden;).

We kwamen in een nationaal prak terecht waar het echt genieten was, grote rotsen. Hoge bomen die heen en weer gaan in de wind en dan het zonnetje in je gezicht. We komen bij een picknick plekje en eten ons stokbroodje aan een echt “bambam-tafel” zoals Hélène deze noemt. Het is namelijk een grote platte steen en dat vind Hélène wel erg leuk, dat is namelijk net als bij de Flinstones. Brian zegt dat hij dat nooit gekeken heeft maar vind het best grappig hoe Hélène daar aan tafel zit met de vuisten op tafel.
Als we verder fietsen komen we op het ‘topje’ namelijk 1365meter en gaan we een korte afdaling in. Eigenlijk vinden we dit best jammer want we moeten toch weer naar boven en waarom moet je dan eerst naar beneden. Toch is het best lekker om even de benen te laten rusten en naar beneden kan suizen. Beneden aangekomen komen we in een heel schattig stadje met een grote stadsmuur die nog grotendeels intact is, er leuk om te zien. We fietsen door het dorpje heen onder een tunnel door want daarboven staan ook weer huizen gebouwd. Al snel fietsen we door hele hoge rotsen en is het weer heerlijk rustig, heel af en toe komt er een auto voorbij maar daar hebben wij helemaal geen last van. We blijven het zeggen maar Spanje is echt een prachtig land!
Als we hier fietsen zien we ook regelmatig roofvogels in groepen van 10 tot 15 boven de bergen vliegen. We weten nog steeds niet wat voor vogels het zijn, maar soms hebben we wel het idee dat het gieren zijn.

De weg blijft stijgen en de wind blijft waaien het lijkt wel storm tegen we hebben inmiddels al 7dagen tegenwind en we vragen ons serieus of we nog 1dag wind mee zullen hebben?
We houden een kleine pauze bij een mooie waterval en eten een sinasappel, vitamientjes hebben we wel nodig!
We fietsen verder en als we een klein dorpje achter ons laten gaat de weg echt flink omhoog en na 4km flink stijgen komen we op 1557meter waar we een korte afdaling hebben naar de slaapplaats. We moeten nog doorfietsen want het lijkt erop dat het heel hard gaat regenen, alhoewel we overdag af en toe hele kleine mini-spettertjes voelen blijft het droog. Het hostel waar we slapen ligt aan de route en dit is een prima kamer voor een mooi prijsje. En slapen we op de hoogste slaapplaats van de reis namelijk 1440meter.
Strakjes lekker eten, slapen en morgen weer verder, volgens planning nog maar 10daagjes op de fiets! Weinig he?!

Toedeloe!

Rustdag Teruel

2010-12-07T18:45:00.006+01:00

Hallo Allemaal!

Zo dit was dan onze een na laatste rustdag van de hele reis en we hebben misschien wel het minst gedaan van alle rustdagen. Gisterenavond hebben nog heel lang foto’s zitten kijken van het begin van de reis en gingen ‘pas’ om half 11 slapen, en dat is heel laat voor ons, als je nagaat dat we meestal al om 9uur in bed liggen. We werden ook pas om half 9 wakker en bleven zomaar tot half 10 in bed liggen, er stond toch niet zo heel veel op de planning vandaag. Na ontbijten, wassen en aankleden gingen we het stadje in. Het weer was goed, alhoewel het bewolkt was, was het ruim boven de 10 graden en we hoefden alleen maar een vestje aan.

Teruel ligt op de Camino de Cid, een handelsroute van ergens in de middeleeuwen, het was dus vroeger een rijke stad. Voor de rest zijn er veel kunstwerken te bewonderen van Moorse kunstenaars. We hebben gisteren al bij de Tourist Information een foldertje van het stadje gehaald en daar stonden maar liefst 46 dingen op om te bekijken. Dit bleken later ook de meest onnozele dingen te zijn, zoals een stenen pilaar. Maar goed, we begonnen dus bij een echt middeleeuws aquaduct die over de weg liep en dat was wel erg leuk om te zien. Daarna liepen we verder langs verpauperde huizen en gingen weer omhoog het historische centrum. Na twee torens en drie kerken was de wandeling al zo goed als afgelopen en dat was wel geteld 45minuten later. Tja, en wat ga je dan de rest van de dag doen? Eerst maar een bakje koffie en thee met een croissant, trouwens zijn de drankjes hier in Spanje heel goedkoop, meestal maar een euro per stuk (en nee het zijn geen euro-knallers). Vervolgens hebben we nog wat winkels gekeken en zijn teruggelopen naar het hostal.

Daar was ondertussen de schoonmaakster in onze kamer geweest en had weer netjes het bed opgemaakt. Ze moet wel raar hebben gekeken in de badkamer want daar hadden wij onze tent uitgehangen. Na een baguette met salami begon onze siesta, die bestond uit een spelletje doen, nog een spelletje doen en nog een spelletje doen. Kortom we hebben niet zoveel gedaan vandaag, ja uitgerust. Na heel veel spelletjes ben je toch wel een beetje melig geworden en ga je met je mooie borden op de foto. Aan het eind van de middag zijn we nog even boodschappen wezen doen en hebben nog een paar noodmaaltijden ingeslagen want de grotere supermarkten zijn toch spaarzaam op deze route en we hebben al meerdere malen moeite gehad om een goede avondmaaltijd bij elkaar te rapen dus hebben we nu maar rijstzakken ingeslagen die je alleen maar hoeft te koken zodat we tenminste altijd wat hebben als we een keer niks te eten hebben.

Morgen beginnen we aan onze laatste echte etappe van Teruel naar Granada, 721km. Daarna is het nog maar 150km naar Malaga en dat vinden we niet echt een etappe maar meer een ‘ererondje’. Het eerste stuk van de komende etappe is nog wel zwaar, want we moeten nog over twee passen van meer dan 1600meter maar daarna wordt het allemaal wat minder bergachtig en hoeven niet meer zo hoog. We hopen dat we over 9 dagen in Granada zijn waar ook onze laatste rustdag is.

Niet zo veel te vertellen vandaag dus, dat zal morgen wel anders zijn want dan zitten we weer lekker op de fiets!

Groetjes.

Fortanete - Teruel 74km

2010-12-06T20:00:00.004+01:00

Heey allemaal,
ik zal nog even vertellen hoe het is afgelopen met ons avondeten want dat hadden we namelijk niet. De vrouw die de herberg verhuurde had ons verteld dat het supermarktje om vijf uur open zou gaan dus wij stonden om vijf uur op de stoep, maar die was hartstikke dicht. Wij nog even gewacht maar hij ging toch echt niet open en toen we het vroegen aan een vrouw op straat schudde die haar hoofd dat de supermarkt echt niet open ging. Dus wij vragen waar we misschien wat konden eten want vooral Hélène had echt geen zin in enkel rijst met een zakje nasimix. Ja misschien bij de bar, dus wij daar naartoe. Maar nee, daar konden we ook niet eten. Het meisje achter de balie was wel zo aardig om een paar mannen te vragen waar we dan terecht konden. En volgens een van die mannen konden we dus wel bij het restaurant terecht aan het begin van het dorp. Dus wij daar naartoe daar aangekomen zag het er best een beetje dicht uit. Maar Hélène zei, gewoon vragen! Dus wij vragen maar omdat deze man nogal onduidelijk Spaans sprak was het eerst een beetje vaag. Ja, we konden wel wat eten maar nu was de vraag wat? Brian dacht dat hij wel iets van kip bedoelde of schnitzel. Eigenlijk maakte het ons niet zo heel veel uit, maar de man vond het prettig als wij precies wisten wat we te eten zouden krijgen. Dus verdween hij de keuken in en kwam terug met twee borden. Op de ene een rauwe kippenpoot en op de andere een rauw stuk vlees, wat gesneden aardappeltjes en een ei. Voor ons was de keuze snel gemaakt doe dat stuk vlees maar met dat ei! En wat was dat heerlijk, niet normaal! We hebben zitten smikkelen en elke kruimel opgegeten. En toen, konden we ook nog een toetje krijgen. Maar daar konden we uit 4dingen kiezen. Dus kwam de man weer met een bord: “soesje met chocola, fruit uit blik, een appel of vla” Brian ging voor de soesje en Hélène voor het fruit uit blik al met al een hele geslaagde maaltijd, dankzij deze vriendelijke man.
Daarna liepen we terug door het schattige dorpje die gezellig verlicht was (zie foto), dronken we een kopje thee op de kamer en ging rond negen uur naar bed. En terwijl wij naar bed gingen, zat de Spaanse familie net aan tafel voor de avondmaaltijd.

Toen we vanochtend wakker werden was het wel even balen want toen we naar buiten keken bleek dat het niet minder hard was gaan waaien en de wind was jammer genoeg ook niet gedraaid. Toen we buiten kwamen bleek wel weer dat het niet koud was en het leek erop dat het wel iets minder waaiden dan de avond daarvoor. Dus vol goede moed gingen we beginnen aan de hoogste top van de reis Puerto de Villaroya 1700meter! We begonnen al vrij hoog namelijk 1350 dus heel ver klimmen was dit niet en alhoewel de wind enorm hard waaiden waren we eigenlijk eerder boven dan verwacht. En maken we trots een foto wel allebei apart, want we konden niet de zelfontspanner gebruiken i.v.m. de harde wind. We moeten nog wel even vooruit met de camera;).
En dan beginnen we aan de afdaling, soms hebben we stukken moeite om recht te kunnen fietsen maar een afdaling is toch altijd leuk.

We fietsen door een klein dorpje en af en toe schijnt de zon nog! Als we een plekje vinden uit de wind voor de thee zitten we nog maar net of het gaat toch een beetje regenen. Maar dit is zo kort dat het eigenlijk al weer droog is als we verder fietsen. De wind blijft hard waaien en we fietsen naar een volgende berg Puerto de Sollavientos 1507meter. Weer naar beneden en weer naar boven berg waarvan we de naam niet weten 1530meter. Ik moet toegeven we hebben het wel even gehad met al die Puerto’s, misschien niet perse de Puerto’s maar meer de wind. Na de berg waarvan we de naam niet weten dalen we af en regent het tussen door nog een beetje als we beneden komen duiken we een restaurant in en eten als voorgerecht spaghetti en daarna een bord met aardappeltjes, kip en salade. Als nagerecht krijgen we een appel, prima maaltijd dus. We zijn weer aangesterkt en als we buiten komen schijnt het zonnetje en hebben we er weer zin in. Op naar de laatste van vandaag de Puerto de Cabigordo 1600meter.
Het waait nog steeds enorm hard maar de jassen kunnen uit en het landschap is toch wel ontzettend mooi, we genieten weer! Onderweg steekt er nog een soort berggeit over en dat is wel erg leuk om te zien. Natuurlijk weer geen foto want hij was veel te snel weer weg. Gisteren had Hélène er ook al heel ver weg tussen de rotsen 6gezien maar we weten allebei nog niet precies wat het nou eigenlijk is, maar het is wild dus dat is altijd leuk!
En we komen boven aan en daarna komt natuurlijk de afdaling, we houden weer een wedstrijdje en alhoewel Hélène eerder die dag voorstond haalt Brian haar toch weer in en haalt een snelheid van 61km en Hélène 60.1km.

En al vrij snel komen we in het stadje Teruel waar het een drukte van belang is. Het schijnt een leuk stadje te zijn om te bezoeken en omdat Spanjaarden alles van hun eigen land willen zien, zijn die nu dus hier omdat ze een lang weekend vrij hebben. Wij gaan morgen dit stadje bekijken en hebben dus een rustdag. En dan fietsen we in de volgende etappe naar Granada hier houden we ook een rustdag en is het daarna nog maar twee dagen fietsen naar Malaga, het einde komt in zicht.

Toedeloe!

Morella - Fortanete 57km

2010-12-05T16:56:00.002+01:00

Hallo Allemaal!

Ten eerste allemaal gefeliciteerd met de verjaardag van Sinterklaas! Wij hadden onze schoenen de hele nacht bij de kachel staan maar toen we vanochtend wakker werden zat er jammer genoeg niks in. Zoals gisteren al verteld was het toch best wel rumoerig toen we gingen slapen, maar we hadden allebei onze voorzorgsmaatregelen genomen, de ipod! En dat werkte heel goed, Brian heeft 3 nummers gehoord en toen sliep hij en Hélène 8. Kortom we hebben er niet zo heel veel last van gehad. En toen wij vanochtend dus wakker werden, was het doodstil. En nu dachten wij, kom we gaan is flink herrie maken, maar dat hebben we toch maar niet gedaan. Bij ons ontbijt ontwaakte de zolder langzaam aan, eerst hoorde je kinderen een beetje lachen en dan de ouders: ‘sttt!’ Maar even later was iedereen wakker en toen gingen wij precies weg, goed getimed zeg maar. Het ‘uitchecken’ was ook nog wel iets want even leek het erop dat ze Hélène haar paspoort niet konden vinden maar dat duurde gelukkig maar 5min. Het weer was niet denderend, bewolkt en een beetje regen maar het was een stuk warmer dan de afgelopen dagen.

De etappe van vandaag is niet moeilijk te beschrijven, eerst 7km naar beneden daarna 43km omhoog naar een top van 1657meter en dan weer 7km naar beneden. Het eerste stuk ging lekker makkelijk en vanaf daar was het dus eigenlijk omhoog. De thermo-broek en de jas ging al snel uit en even later de handschoenen en muts ook. Het landschap is heel anders dan gisteren, de begroeiing die we gisteren nog zagen is nu compleet weg. Een paar struiken en voor de rest alleen maar rotsen en zand. De wind is gelukkig nergens te bekennen en we schieten aardig op. We hebben eindelijk weer thee dus drinken bij het middeleeuwse stadje Mirambel een lekker kopje. Daarna rijden we even het stadje door, het is heel leuk maar wel heel hobbelig omdat er geen een steen recht ligt. Daarna gaan we weer verder naar het volgende oude stadje, Cantavieja.

Onderweg zijn er weinig auto’s te bekennen en als die er al zijn, zijn het vaak een paar achter elkaar en dat komt doordat het in Spanje een lang weekend is. En het lijkt erop dat dit een echt familieweekend is. Gisteren in het hostal zagen we al complete families, van kind tot oma. En ook hier op de weg rijden ze allemaal in colonne langs ons. Eerst komt de auto met opa en oma erin en daar achter een auto met een familie, dan nog een en dan nog een, afhankelijk van hoeveel kinderen ze hebben;). Na een kleine afdaling gaan we over een rivier en dan zien we heel hoog een stadje liggen, en ja hor daar moeten we naartoe. Via twee hele lange haarspeldbochten komen we in het stadje wat op maar liefst 1300meter ligt. In dit stadje willen we graag iets eten omdat we geen avondeten voor vanavond hebben maar als we twee restaurantjes afgaan, blijkt de ene gesloten open om half 2 en de andere serveert vanaf half 2. Dit komt ons niet echt heel goed uit, want het is kwart over 12 en we hebben nu al honger. We besluiten maar verder te fietsen brood te eten en we zien wel wat vanavond brengt.

Na de lunch gaat het alleen nog maar hoger. Het is nog 7km naar de top, de eerste 4km zijn heel steil maar daarna vlakt het langzaam af. Maar hoe hoger we komen hoe harder het gaat waaien en als we eenmaal op een hoogte van 1600meter zijn stormt het, niet normaal. We hebben al onze krachten nodig om überhaupt onze fietsen op de weg te houden, en soms worden we gewoon omver geblazen dat we even voet aan de grond moeten zetten. De laatste drie kilometer gaan dan ook heel traag. Maar uiteindelijk worden we beloont en staan we op de Puerto de Cuarto Pelado op 1657meter ons een na hoogste top van de reis. Naar beneden gaat veel te snel en voor we het weten zitten we alweer op 1400meter en moeten we zelfs al weer omhoog. Na een klein stukje omhoog gaan we weer steil naar beneden. Alhoewel het bijna 8% naar beneden gaat stormt het zo hard dat we niet harder dan 20km/p/u halen. Compleet verwaait komen we dan ook aan in Fortanete en ook al is het nog maar 3uur en hebben we nog maar 57km, we houden het voor gezien. We hebben al 1400 hoogtemeters en dat komt neer op bijna 25 hoogtemeters per kilometer, een vet record!

In het plaatsje zijn een paar overnachtingsmogelijkheden, een hotel, een hostal en een herberg. Brian heeft vooral geen zin in een herhaling van gisteren en wil graag het hotel in maar Hélène wil toch wel heel graag naar de herberg. Brian gaat uiteindelijk overstag en we rijden naar het adres wat we op internet gevonden hebben om te vragen naar de herberg. Een oude vrouw zegt dat het inderdaad de herberg is en dat we even moeten wachten. Na even wachten komt er een jonger stel naar buiten die met ons meeloopt naar de herberg. Het is een echt typische huisje en we delen de herberg met een andere Spaanse familie, we hebben wel een aparte kamer. Na de rondleiding pakken we onze spulletjes en gaan in de eetruimte zitten gezellig bij de Spanjaarden die hun befaamde siesta houden. Pa slaapt een beetje, ma leest een boekje en de kinderen zijn een spelletje aan het doen. Als het goed is er toch nog een winkeltje open hier in het dorp ook al is het zondag dus die gaan we straks is proberen te zoeken om toch maar wat te kunnen eten vandaag.

Morgen staat de hoogste pas van de hele route op het programma, namelijk de Puerto de Vilarroyo, 1701meter hoog. We hopen dat het wat minder gaat waaien, of dat de wind een beetje draait;).

Iedereen een fijne avond met de Sint gewenst!

Ps. mooi gedicht, cool dat die piet zo zijn best heeft gedaan.
Ps2. omdat onze dongel geen internet kan vinden zitten we hier in de ijskoud op straat (waar wifi is) om toch maar de blog te plaatsen, Erwin zou zeggen: wifi-zwervers!

Bot - Morella 84km

2010-12-04T18:39:00.002+01:00

Heey allemaal,
vanochtend toen we wakker werden, hadden we toch wel even moeite om eruit te komen. Het was ook zo een lekker en vooral warm bed. Maar toch zaten we om half9 op de fiets en toen we buiten waren, had Hélène al gelijk zoiets van: “hé, het is helemaal niet zo heel koud!” Alsnog was het best fris dus de handschoenen, mutsen en dergelijke bleven dan nog wel lekker aan. We konden de eerste 21km over een fietspad de Via verde genoemd ofwel de groene weg. En dit was zeker een hele mooie weg, het was een oude spoorbaan geweest en nu dus een fiets/wandel-pad. Ideaal want nu konden we in alle rust genieten van het uitzicht. De weg ging iets omhoog maar we konden alsnog aardig doorfietsen. En ook mede omdat we omhoog gingen en het zonnetje lekker scheen konden we al na een kilometer stoppen want we hadden het erg warm! Dus werd er een laagje uitgetrokken en konden we weer lekker doorfietsen. Dit fietspad had ook maar liefst 8tunneltjes waar we doorheen moesten, we waren al gewaarschuwd in het routeboekje en op de Benjaminse-site (=site van routeboekje) dat de lichten niet altijd goed werkten. Nou hebben wij prima lichten, maar zodra wij de tunnel in kwamen gingen de lichten automatisch aan dus konden wij het prima zien.

Na 21km gingen we er vanaf maar eerst hielden we nog een kleine pauze, omdat we nog steeds geen thee hadden gekocht (we vergeten het gewoon steeds) konden we alleen maar water drinken en dat vonden we allebei toch wel erg jammer. We fietsten weer verder over een autoweg waar het toch nog lekker rustig was. En kwamen in een dorpje waar we toch wel even opzoek moesten naar een supermarkt, want morgen is het zondag en we hadden eigenlijk niks meer in onze tassen om te eten. Maar we wisten niet zeker of er wel een supermarkt zou zijn, dus gingen we eerst naar de bakker voor maar liefst 8stokbroden. Daarna naar de groente/fruitboer, de drogist, een ander klein winkeltje voor koekjes en toen kwamen we een heel klein supermarktje waar we dus thee konden kopen en andere benodigdheden. We hadden het wel in een rap-tempo gedaan en voor zover we weten hebben we dan ook alles. Maar wij vinden een supermarkt toch wel iets handiger.

We fietsen het dorpje uit en gingen langzaamaan weer naar boven toe, vandaag moesten we naar 1259meter en dat is het hoogste punt tot nu toe. Maar eerst naar 800meter en daarna weer een stukje naar beneden en dan zou de echte klim gaan beginnen.
En wat was het zonnetje heerlijk warm, we waren dan ook wel een beetje verbaasd toen we ineens sneeuw langs de weg zagen liggen. Waar komt dat nou vandaan?
We eten ons stokbroodje langs de kant van de weg en kunnen niet geloven dat het zulk heerlijk weer is, we hoeven gewoon niet supersnel te eten om het koud te krijgen het is gewoon lekker in de zon.
We fietsen weer verder en het landschap wordt steeds maar mooier en mooier, wat is Spanje een prachtig land. Hier komen we zeker nog wel een keertje terug!
We komen langs een berg waar veel gieren zouden moeten zitten, maar helaas zien wij die niet. Later zien we wel heel veel roofvogels om een andere berg vliegen wat ook erg leuk is om te zien.

We fietsen op en af en uiteindelijk gaat dan de klim beginnen! Brian is zelfs een beetje zenuwachtig want zo hoog zijn we nog niet geweest. Hélène hoopt alleen maar dat het boven niet te koud is. Maar het gaat prima, als snel zitten we allebei in ons ritme en alhoewel we grotendeels in de schaduw fietsen is het niet te koud. Als we bijna boven zijn komen we wel in de volle wind en aangezien we twee keer een stuk naar beneden moeten is het net alsof je aan het skiën bent zonder jas. Maar als je dan weer naar boven fietst ben je zo weer opgewarmd. En dan zijn we ineens boven en staat er zelfs een bord met het hoogste punt, dus daar moet natuurlijk wel even een foto van gemaakt worden. Omdat we zo hoog zitten waait het hier echt loei hard, dus na een snelle foto gaan snel de jassen aan en suizen we naar beneden. Oplettend dat we niet van de weg afgewaaid worden. Dan komen we in een plaatsje waar we wel willen overnachten we zien gelijk een toeristeninformatie dus daar gaan we even vragen. Nee alles is vol zegt de vrouw achter de balie. Waarop Hélène een beetje verbaasd reageert: “vol?” Ja er is een lang weekend van vijf dagen, iets met een feestdag. Maar ze weet ons toch 1hotel te vertellen die misschien plek heeft. Dus wij daar naar toe, maar deze is toch wel iets te duur zeker omdat we nog een andere optie hebben 4km verderop een jeugdherberg. Dus we fietsen daar naartoe en dat gaat erg snel want we gaan weer naar beneden dus binnen 10min hadden we het al gevonden. We gaan vragen of er plek is, weet ze niet. Ja de vrouw van de receptie is winkelen dus we moeten maar een halfuur wachten. Eigenlijk hebben we geen halfuur want als er geen plek is is het over een halfuur donker. We staan een tijdje te dubben over wat te doen als de vrouw ineens aan het bellen is. En ja, er is plek en het kost maar 9euro per persoon. Wij zijn allang blij, het maakt ons ook helemaal niet uit ook al moeten we met jan en alleman op een kamer.

We hebben de kamer voor ons alleen en hebben net heerlijk gedoucht en ons eigen pannetje eten gemaakt. Want ze gaan hier pas om half9 eten dus dat is veel te laat voor ons. Ik zal nog wel even uitleggen hoe de kamer eruitziet. Het is een grote zolder en daar staan kleine kamertjes in ie enkel met een wand zijn afgeschermd van de rest. Je hebt dus wel privacy maar aangezien het dus feestweekend is hier, zit heel de zolder vol met gezinnen. Dus er rennen hier heel veel kinderen over de gang, zingen liedjes en tellen tot tien (in het Spaans). Best rumoerig dus en aangezien ze pas om half9 gaan eten vermoeden wij dat het voorlopig nog niet stil word. Maar we vinden het eigenlijk wel grappig, zo maak je nog is wat mee;).

Tot morgen!

Ps. Wat lief dat de Sint ook nog wat in de zak heeft gedaan (we zijn namelijk heel lief geweest dit jaar;))

Vilanova de Prades - Bot 88km

2010-12-03T19:03:00.003+01:00

Hallo allemaal!

Vannacht hadden we dus eindelijk weer in de tent geslapen en dat op maar liefst 900meter! Om half 7 zaten we al in de tent en dan ben je het om 8uur al zat om te zitten dus na het tanden poetsen en het bed opmaken lagen we al om half 9 in bed. En voor de zekerheid hadden we toch maar een thermolaag kleren aan gedaan, en dit bleek niet verkeerd want het vroor maar liefst 5 graden. Vanochtend werden we al vroeg wakker omdat we er natuurlijk ook al om half 9 in lagen. Brian werd rond 6uur wakker omdat hij het een beetje koud had en Hélène werd even later wakker omdat ze gewoon uitgeslapen was. Het moeilijkste moment was toch wel dat we uit de slaapzak moesten om ons aan te kleden, want dat was heel koud. Gelukkig was de thermolaag al aan en de kleren konden er dan gelijk overheen. Nadat alle spullen opgeruimd waren en de bevroren tent in de zak zat, hebben we ontbeten waar we gisteren gegeten hadden, namelijk in het afwashok, want daar was het nog een beetje warm. Vervolgens gingen we allebei nog even naar de WC want daar was het nog warmer en konden we onze afdaaluitrusting aandoen. Toen we dan eindelijk op de fiets zaten leek het wel of we gingen skiën. En even later voelde dat ook echt zo.

We hadden op de top van de berg geslapen dus konden het eerste stuk gelijk naar beneden. Normaal gesproken is dat wel een lekker begin van de dag maar nu was het gewoon te koud om af te dalen. We waren dan ook blij dat er af en toe een stukje omhoog bij zat en daar reden we dan met een grote versnelling op om zo warm mogelijk te worden voordat we weer naar beneden gingen. Af en toe stoppen we ook even om een foto te maken want het wat is het hier onbeschrijfelijk mooi. We kunnen eerst alleen aan de linkerkant kijken (want rechts is de bergwand) maar dat is al heel mooi, overal rotsen die geërodeerd zijn tot de raarste vormen en dieptes dat je geen eens het dal kan zien. Als we even later een klimmetje opgaan, waarbij we het zo warm krijgen dat eerst de capuchon afgaat, dan de muts af en vervolgens de handschoenen uit, komen we uit op een bergkam. Alles gaat boven weer aan en dan rijden we op de bergkam waar we nu ook naar rechts kunnen kijken, waar we een hele grote vlakte zien met aan het eind daarvan bergen met sneeuw. We vinden het allebei een van de mooiste landschappen waar we tot nu toe door heen zijn gefietst, we weten gewoon niet waar me moeten kijken.

Jammer genoeg slaan we even later linksaf en zet de afdaling zich verder voort en deze keer met hoge snelheid. Gelukkig is het wegdek weer prachtig en is er geen auto te bekennen (de eerste 30km komen we 4 auto’s tegen) dus suizen we naar beneden. Halverwege stoppen we even om op te warmen in de zon want de handen zijn ijskoud geworden. Ook eten we gelijk maar een koekje want we zijn geen barretje tegengekomen waar we wat konden drinken en aangezien onze thee op is kunnen we ook zelf geen thee zetten. Daarna gaat het in dalende lijn, met af en toe een klimmetje, naar het dal van de Ebro dat het laagste punt voor ons zal zijn tot Malaga, namelijk 30meter. In de afdaling hadden we al gemerkt dat het langzaamaan was gaan waaien en als we beneden komen blijkt het zelfs bijna te stormen, en ja die blijken we helaas weer tegen te hopen. In Asco, een plaatsje aan de rivier de Ebro, staat er al 57km op de teller en besluiten we een lekker pizzatje te gaan eten binnen. Helaas is die een beetje smakeloos maar we kunnen er toch weer tegenaan.

Om uit het dal te komen moeten we natuurlijk weer omhoog, dit gaat eerst over een iets rustigere weg maar na 10km komen we weer op een hele drukke weg uit, de vrachtwagens razen voorbij, de wind staat pal in het gezicht en het loopt vals plat omhoog. Kortom het was afzien. Af en toe kijk je met een schuin oog naar rechts waar de windmolens staan maar die zijn nog steeds niet gedraaid en de wind waait nog steeds in je gezicht. Weer 10km later zijn we gelukkig van de drukke weg af, de tegenwind blijft maar het scheelt al een heel stuk dat de auto’s niet langs razen. Ook zien we weer hele mooie bergen voor ons liggen waar we morgen doorheen zullen fietsen. Na 88km komen we bij een hotel, en vinden we het wel genoeg, we hadden gehoopt om nog een dorpje verder te komen maar door de wind zitten we er allebei goed doorheen en morgen is weer een dag.

De prijs van het hotel valt een beetje tegen want zoals de meneer zegt zijn alle goedkopere kamers toch echt vol, maar daarvoor mogen de fietsen wel mooi in de garage staan. De kamer blijkt ook mooi te zijn, en de douche lekker warm. Al had Hélène eerst een lauwe douche maar toen kwamen we er achter dat de kachel op 25 stond. Omdat we vanmiddag al warm hadden gegeten eten we lekker een broodje op de kamer. En dan maar weer uitrusten want morgen staat er een hoge pas van 1259meter op het programma en zo hoog zijn we nog niet eerder geweest deze reis.

Groetjes van ons!

Igualada - Vilanova de Prades 78km

2010-12-02T18:30:00.003+01:00

Heey allemaal,
nadat we weer prima hadden geslapen gingen we naar beneden en waren we een beetje verbaasd want onze fietsen waren verplaatst. Maar gelukkig hadden we ze snel weer gevonden in de buffetzaal en konden we toch lekker gaan fietsen. We reden het stadje uit en konden al snel (je raadt het al) weer naar boven toe. Het was behoorlijk fris dus het was niet zo heel erg want dan word je lekker warm. Na 17km kwamen we boven en hadden we een heel mooi uitzicht. Het landschap wordt wat uitgestrekter en dat kan je hier heel mooi zien (zie foto). Ook stonden er een hoop windmolens en dat vinden wij nooit heel fijn om te zien want dat betekent dat het er vaak veel waait. En natuurlijk heb je dan ook tegenwind en die zijn dan ook weer behoorlijk fris. Maar we gingen naar beneden en hadden bedacht dat we maar lekker binnen thee/koffie gaan drinken onze theezakjes zijn ook op en anders sta je daar maar in de kou met een beker warm water. En we vonden een klein cafeetje waar we eigenlijk de enige gasten waren, maar waar wel een heerlijk kacheltje aanstond zodat we fijn konden opwarmen.

Toen we weer verder gingen kwamen we gelijk een supermarktje tegen dus besloten we daar maar gelijk boodschappen te gaan doen omdat we niet zeker wisten of we deze nog wel tegen zouden komen. Daarbij waren onze tassen zo goed als leeg, dus deze moesten nodig aangevuld worden. Uiteindelijk vertrokken we een uur later pas weer uit het dorpje. Hoe dat komt weten wij ook niet maar we konden het al niet echt vinden in de supermarkt, de cassiere was niet de snelste en Brian was al twee keer naar de pinautomaat gelopen maar deze deed het niet. Dus moesten we maar opzoek naar een andere, hopen dat het daar wel zou lukken. Later op de dag vonden we een andere bank en daar konden we gewoon pinnen, dus dat is wel zo prettig.

We gingen nog steeds overwegend naar beneden, maar wel op en af. Omdat het eigenlijk de hele dag best koud was werd er regelmatig wat anders aangetrokken. Aangezien je toch flink in beweging ben op de fiets krijg je het snel weer warm en als het dan een beetje te warm is moet de muts weer af, handschoenen uit, jas uit dunner jasje weer aan en ga zo nog maar even door. Hélène komt tot de conclusie dat ze gewoon niet echt geschikt is voor een muts. Want dan moet haar haar in een andere staart maar dat zit niet zo lekker. Met als gevolg dat ze even later dr haar maar los doet, maar toen moest Brian weer heel hard lachen omdat het nogal wild zat. Een hoop gedoe dus, op de fiets;).

Als we ’s middags een plekje zoeken voor de boterham zoeken we een plekje uit de wind, helaas zit de zon weer achter de wolken dus is het best wel fris. Met een extra trui en muts is het best te doen. Ook krijgen we bezoek van een poes die de salami ruikt en best graag een stukje wil. Wij vinden het zieleg dat ze in deze kou buiten moet blijven (daarvoor stond ze al voor haar huis te miauwen) dus krijgt ze een stukje salami en hebben wij wat extra gezelschap. Als de stokbroden op zijn en onze maagjes dus weer zijn verzadigd springen we snel op de fiets, want van stil zitten krijg je het ook maar koud.

We fietsen een stuk over een drukkere weg maar zijn blij als we deze weer achter ons kunnen laten, we fietsen langs een mooi klooster en door landerijen. Langzaamaan gaan we weer naar boven en moeten we flink klimmen. De bergen worden ook weer wat ruiger en alhoewel de wind soms erg fris is, komt het zonnetje soms toch weer tevoorschijn en die is best lekker warm. En wat een klim zeg, het is best pittig en vooral het laatste stuk gaat erg stijl omhoog. Maar de uitzichten maken veel goed. En als we eindelijk boven zijn zien we al gelijk het bordje camping aangegeven. We weten nog niet zeker of we in de tent willen slapen met deze kou maar als we de camping op komen rijen zegt een man dat we gewoon een plekje kunnen zoeken en dat de receptie pas op 5uur opengaat dus dat we dan kunnen betalen. En weg is hij alweer, dus als we in een van de huisjes willen zullen we moeten wachten. We gaan eerst maar een kijkje nemen, douche is warm er is een soort keukentje waar we eten kunnen maken en de zon schijnt nog steeds. De keuze is snel gemaakt, na de tent opgezet te hebben gaan we eerst onder de douche en daarna maakt Brian voor de verandering het eten klaar. En dat smaakt prima, we eten dit op de grond in het keukentje op maar hebben dan toch best een koude kont.

Nu zitten we lekker in de tent en besluiten dat we heel vroeg in de slaapzak gaan want het is best frisjes eigenlijk gewoon koud volgens ons vriest het echt buiten want als je inademt via je neus voel je dat het heel koud is.

Toedeloe!

Tona - Igualada 72km

2010-12-01T18:19:00.003+01:00

Hallo Allemaal!

Vandaag was in veel opzichten het tegenovergestelde van gisteren, zon en droog tegenover regen gisteren, wel wat druk op de weg tegen bijna geen auto gisteren. Maar goed laat ik met vanochtend beginnen.

De overnachting was inclusief ontbijt en aangezien we al een hele koelkast hadden gezien met allemaal fruit en yoghurtjes verwachten we er heel veel van. Om 8uur konden we pas ontbijten dus is maar even de rommeltjes opruimen. En daarna weer terug naar binnen, we liepen gelijk naar de ‘ontbijtzaal’ (in onze ogen dan) maar er kwam een vrouwtje aan die zei:’nee ga maar hier zitten’. Dus wij gingen daar maar zitten dan, toen waren haar volgende vragen: ‘wil je thee of koffie, welke sap en welk croissant wil je?’ Het was dus precies als ons vorige Spaanse ontbijt, een croissant met een thee, hadden we ons hier nou zo op verheugd? De croissant was wel lekker warm maar de thee was veel te sterk. We zaten ondertussen het nieuws te kijken en daar zagen we dat er hevig sneeuwval was geweest in het Noorden van Spanje waar wij nog geen 2 dagen geleden waren. Precies op tijd heet dat. Aangezien we niet op een croissant kunnen leven en we ook geen brood hadden moesten we dus eerst nog eens op zoek naar een bakker, daarbij hadden de remblokjes het nog eens zwaar te verduren en die moesten ook nog eens vervangen worden. Kortom, het werd dus later. Nadat we een bakker gevonden hadden hebben we in een klein parkje ontbeten en Brian vliegensvlug de remblokjes vervangen. En daarna konden we eindelijk vertrekken.

Het ging gelijk omhoog en na 8km zaten we al weer 350meter hoger op 917meter, dit zou ook het hoogste punt vandaag zijn. We zouden nu een afdaling van 25km krijgen, dus ons afdaaltenue ging aan en de nieuwe muts op. Helaas hadden we een snelle tegenwind waardoor er van een echte afdaling weinig sprake was, meer tegen de wind in trappen met een aardige snelheid. Onderweg dronken we in een bushokje thee en sloegen we alvast het voedsel in voor de rest van de dag, dan hoef je in ieder geval niet meer naar een boodschappenwinkel te gaan zoeken. Na 40km kwamen we in de buurt van Manresa, een aardig grote plaats. Dit was ook goed te merken want langzaamaan suisde de auto’s non-stop langs. Midden in het plaatsje gingen we lekker op een bankje in de zon zitten om weer een heerlijke baguette naar binnen te werken. Er waren ook heel veel duiven en dit zaten continue te azen op de kruimels. Op het eind gooiden we alle kruimels neer en alle duiven vlogen erop. Erg grappig om te zien, vooral omdat ze ook echt ruzie aan het maken waren.

Manresa was het laagste punt vandaag, 217meter, dus er moest weer geklommen worden en maar liefst 17km lang, maar niet zo heel steil. Het eerste stuk reden we omhoog en dan ook nog eens langs een superdrukke weg, en dit is wel echt heel vervelend, want je rijdt al zo langzaam en dan zit er ook nog een heel rits auto’s achter die aan het wachten zijn tot ze er voorbij kunnen. Gelukkig was dit maar een kilometer of 4 en daarna was de weg verbreed en reden we op de vluchtstrook. Het grappige is dat vlak daarna het opeens heel rustig was, de weg werd zelfs nog 3-baans maar het werd alleen maar rustiger. Tegen de wind in omhoog beukend hadden we aan onze linkerkant een heel mooi uitzicht op een rotsmassief wat de vorm van heel veel vingers gekregen had door erosie. Zeker met de zon erachter was dit heel mooi om te zien.

En even later ben je alweer boven en kan je weer aankleden om naar beneden te gaan, met een lekker stuk chocolade in de mond. Deze afdaling is iets steiler dus hoeven ook niet mee te trappen en voor we het weten zijn we in het plaatsje Igualada het eindstation van vandaag. Het hotel is niet heel moeilijk te vinden en zo zijn we vandaag om half 4 al klaar. De kamer is niet heel denderend maar de fietsen mogen warm binnen staan. Zojuist hebben we weer lekkere tortelinni’s op de kamer klaar gemaakt en nu gaan we lekker uitrusten en misschien wel een potje kaarten, dat hebben we al lang niet meer gedaan. Iedereen die vanavond naar het 5-jarig bestaan van Merz gaat, veel plezier, en de goudzoekers zet ‘m op!

Groetjes van ons!

Girona - Tona 79km

2010-11-30T19:58:00.003+01:00

Hola,
vannacht werden wij wakker van heel veel lawaai we wisten gelijk wat er aan de hand was want er zou een voetbalwedstrijd zijn die avond namelijk Barcelona tegen Real Madrid. Barcelona had Real Madrid met 5-0 ingemaakt en daar waren de Catalanen heel erg blij mee zo te horen. Een hoop getoeter en gejuich. Niet heel erg dat we wakker werden nu wisten we gelijk wie er gewonnen had en je draait je om en slaapt gewoon weer verder.
Dat over de Catalanen is ook wel even een grappig verhaaltje apart. Zoals jullie velen misschien wel weten is dat Brian Spaans spreekt hij heeft namelijk een thuisstudie gedaan en nu kan hij dus deze studie in praktijk brengen. Maar Brian heeft daar niet altijd zin in, dus zegt hij tegen Hélène: “nee, ze spreken hier geen Spaans maar Catalaans”. Eigenlijk gelooft Hélène dit niet omdat Brian liever heeft dat Hélène het contact met de mensen regelt. Maar we zijn er nu dus achter dat de meeste Catalanen ook gewoon Spaans spreken dus dit is heel jammer voor Brian maar nu hoeft Hélène dus niks meer te regelen;). Jammer is wel dat de mensen altijd tegen Hélène gaan praten (ook in het Spaans) waarop Hélène dan weer reageert wat zegtie? En als Brian dan in het Spaans verder praat met deze mensen, blijven de mensen toch proberen om met Hélène te praten. Beetje eigenwijs!;)

Maar goed we hadden weer lekker gegeten Hélène 7geroosterde boterhammen want ze hadden alleen wit houdbaar brood en dat is alleen geroosterd lekker. En Brian twee boterhammen (niet geroosterd hoe hij het weg krijgt weet ik ook niet) en twee bakjes met chocholade cornflakes en een heel klein beetje melk want dit was ook houdbare melk en ook niet heel lekker. Opzich een prima ontbijt hoor en we hebben ook een fruitje meegenomen voor onderweg, lekker hoor!
En toen we dan buiten kwamen bleek het niet heel lekker weer te zijn we hadden gedacht dat het wel mee zou vallen maar het regende toch aardig door. Maar we zouden vol goede moed beginnen, iets wat soms wel een beetje lastig is als het zo regent en het er totaal niet naar uitziet dat het ooit droog gaat worden. Maar we fietsen de stad uit en het eerste stuk is nog hartstikke vlak wel langs een drukke weg wat een beetje jammer is. Maar de andere optie was over een modderwegentje en daar hadden we nog minder trek in. Het kopje thee drinken we onder een afdakje en dapper beginnen we aan de klim van vandaag. We fietsen maar liefst 25km lang alleen maar naar boven toe. Het is jammer dat het nog steeds regent want we missen best veel van de omgeving dit toch best wel mooi is. Maar voordeel is dat er een rivier stroomt diep onder ons aan de rechter kant dus zo heb je wat te zien zeggen we tegen elkaar. Anders kijk je alleen maar naar dat asfalt en dat heb je na ongeveer 12000km ook wel gezien. Het is eigenlijk overal hetzelfde, gek hé!
Inmiddels is het al kwart over twaalf en zijn we niet meer in een dorpje geweest sinds de koffiepauze en krijgen we echt honger. Maar ja je gaat niet echt voor de lol onder een boom zitten, ook niet echt droog. Dus stoppen we heel even en proppen een pakjes koekjes naar binnen, kunnen we weer even vooruit. Onderweg komen we wel een man en vrouw tegen die heel de auto hebben volgelanden met 5liter flessen die ze nu aan het vullen zijn uit een bron, het zag er wel heel grappig uit. Vrouw stond met een parapluutje de flessen te verwisselen als ze vol waren en de man zette deze vervolgens in de auto.
Uiteindelijk komen we dan in een klein stadje en hopen dat we een restaurantje kunnen vinden. En die vinden we, gelukkig! Als we binnen komen voelen we al gelijk de warmte van de houtkachel die aan staat, we moeten wel 5/10min wachten tot we kunnen bestellen. Uiteindelijk word dit 15/20min maar de gerechten worden daarna wel supersnel geserveerd. Hier kan je voor 10euro het menu van de dag eten, wat bestaat uit een salade, soep of pasta vooraf, daarna een hoofdgerecht kan je ook kiezen tussen twee stukken vlees en een toetje fruit, ijs of Catalaanse crème. We nemen allebei een salade en één van de stukken vlees en Brian als toetjes Catalaanse crème en Hélène ijs want dat zag er zo lekker uit. Het was ook heerlijk maar toch wel een klein beetje te koud.

Als we bij de kachel onze regenpakken staan aan te trekken die wel weer lekker zijn gedroogd is het niet heel aantrekkelijk om naar buiten te gaan. Maar als we eenmaal op de fiets zitten en weer naar boven gaan hebben we het wel weer warm dus gaat het eigenlijk prima. Langzaamaan lijkt het ook wat droger te worden dus dat is wel zo prettig. En we blijven maar naar boven fietsen, we dachten eigenlijk dat we niet hoger zouden gaan dan 800meter maar uiteindelijk komen we op 996. Wat Brian toch wel een beetje jammer vind want dit is net geen 1000meter, Hélène vind dit niet heel erg belangrijk.
Even een correctie we zijn waarschijnlijk niet helemaal duidelijk geweest, we hoefden vandaag nog niet naar 1700meter maar dit gaat wel deze ‘etappe’ gebeuren. Onze ‘etappe ‘ is dus tot de volgende rustdag en volgens planning gaan we dus over 3 of misschien zelfs pas 4 dagen over 1700meter.

En dan kunnen we eindelijk een beetje naar beneden, het is inmiddels zo goed als droog maar de regenpakken blijven lekker aan want dat is wel lekker warm! Heel ver gaan we niet naar beneden want we maken en bocht en gaan de volgende berg weer op. En dan komen we (Brian ook weer blij) toch nog boven de 1000meter, 1010 meter om precies te zijn. En het is hier niet zo heel erg veel kouder als beneden voor ons gevoel. En er licht ook geen sneeuw, ook niet geheel onbelangrijk dit zijn toch wel dingen die ons een beetje bezig houden.

Dan gaan we weer een beetje naar beneden maar ook weer naar boven en dan uiteindelijk komen we dan in het plaatsje aan waar we wilde overnachten. Er zou hier een camping open zijn maar we hadden weinig zin in een herhaling van de vorige keer (kamperen in de regen na een lange koude regendag) dus we zouden iets anders zoeken. Later bleek dat de camping toch dicht was en vinden we een lekker plekje in een hostel, waarom het een hostel heet is voor ons een grote vraag want zo goedkoop is het niet. Maar het kan ons vrij weinig schelen we willen alleen maar zo snel mogelijk naar binnen. Onder een warme douche en dan een lekker stokbroodje eten, daarna sluiten onze luiken waarschijnlijk heel snel.

Tot morgen!

Rustdag Girona

2010-11-29T17:29:00.003+01:00

Hallo allemaal!

En dan wordt je weer wakker en dan heb je weer een rustdag. We hebben deze keer niet heel veel dagen gefietst maar we vinden het toch wel fijn dat weer een dag rust hebben, zeker omdat we vanaf morgen het binnenland in fietsen en dat betekent klimmen. Gisteren nog even gekeken hoeveel kilometer we nu nog precies moeten en hoe we op schema liggen. Nou dat is allemaal goed te doen, we moeten nog 1400km fietsen en hebben daar nog 3 weken voor.

Bij de overnachting zit ook een ontbijt dus daar maken we zeker gebruik van. Rond 9uur gaan we naar beneden en daar kunnen we kiezen tussen geroosterde boterhammen of cornflakes. Brian gaat voor de cornflakes en Hélène voor de geroosterde boterhammen. We zijn hier niet de enige want er zitten ook andere mensen aan het ontbijt. Drie Engelse meiden, een oudere man een ouder stel. Brian snapt nu ook gelijk waarom de hostels gaan youth hostels meer heten want de helft die hier slaapt is allang niet meer jong. De oudere man is ook zeer spraakzaam en zegt tegen iedereen: ‘morning’ met de blik in zijn ogen van praat terug tegen mij. Als een Engels meisje dat vervolgens ook doet is hij niet meer te houden en gaat alles vertellen wat hij doet. Bijvoorbeeld: man pakt zijn laptop en zegt tegen het meisje: ‘wel zwaar hor zo’n laptop, hij weegt wel drie kilo’. Man start zijn laptop op: ‘ik ga even de vluchttijden kijken, want ik vlieg vanmiddag naar huis’. Even stil en daarna begint hij foto’s aan het meisje te laten zien: ‘kijk er ligt sneeuw waar ik woon’. Het meisje antwoord over heel vriendelijk op. Maar goed het is wel vermakelijk zo tijdens je ontbijt.

Buiten zien we allemaal mensen al met mutsen en handschoenen op lopen, dus het zal wel koud zijn, inderdaad twee graden. Wij doen dus lekker onze thermobroek aan, want we willen het vandaag echt niet koud hebben dat hebben we al te vaak op de fiets. Eerst maar weer eens naar de toeristeninformatie. We krijgen een hele mooie kaart met de dingen die er te doen zijn en de mevrouw levert ook nog commentaar, zo weten we precies waar we aan toe zijn, kortom een perfecte toeristeninformatie. Eerst hebben we zelf nog een heel boodschappenlijstje af te werken: een muts, overschoenen en campinggas. Daarvoor hebben we op internet al een aantal adressen opgezocht van intersports en fietsenmakers. Brian heeft totaal geen zin om te fietsen vandaag dus we gaan alles lopend doen. We komen langs de volgende winkels:
- Intersport 1, blijkt een skiwinkel te zijn
- Fietsenmaker 1, blijkt niet te bestaan
- Intersport 2, blijkt geen campinggas te mogen verkopen maar weet wel een andere zaak, we kopen er wel mutsen, allebei dezelfde, nummer 1 gevonden
- Fietsenmaker 2 , heeft overschoenen maar uit de jaren ’90 en passen niet
- Andere zaak, vinden we campinggas, nummer 2 gevonden
- Fietsenmaker 3, is ook spoorloos
En dan hebben we ondertussen al ruim 1,5uur gelopen en zijn we weer terug bij het hostel. Al is het nog maar half 12, we hebben toch wel honger en besluiten lekker een broodje te gaan eten. Ze verkopen hier nog steeds lekkere baguettes dus daar zijn we heel blij mee.

Na het eten zoeken we op internet of er misschien een Decathlon hier in de buurt is om daar te kijken voor overschoenen. Er blijkt er een te zijn en even later zijn we, alweer lopend, onderweg naar de Decathlon, 3km verderop. Daar vinden we gelukkig overschoenen. Omdat overschoenen normaal voor wielerschoenen zijn moeten we wel een grote maat kopen, uiteindelijk wordt het maat 46/47 en deze past er net overheen. Op de terugweg gaan we even bij de Carrefour boodschappen doen. In de supermarkten koop je hier niet even een plakje ham maar gelijk een hele poot. We kunnen ons weer eens niet inhouden in de supermarkt en staan even later buiten met te veel boodschappen en 5 liter water,die we vervolgens nog naar het hostel moeten krijgen. Als we daar uiteindelijk zijn, zijn we wel toe aan een siesta. En met de laptop op schoot kijken we even een uurtje een paar flimpjes.

Dan is half 4 en gaan we eindelijk aan het culturele deel van de dag beginnen. Omdat het maandag is zijn wel alle museums dicht (jammer, wilde we eindelijk is naar een museum gaan, niet dus!). Wel is er al wandelend veel te zien. We lopen door de joodse wijk en oude middeleeuwse straatjes om uit te komen bij een van de twee kathedralen van de stad. Ze zijn wel allebei dicht maar van de buitenkant zien ze er al mooi genoeg uit. Na een hele lange trap bereiken we de stadsmuur waar je 1,5km over kan lopen. Dit doen we dus ook en het is ontzettend leuk, we hebben hele mooie uitzichten over Girona en de bergen erachter. Als je de gerenoveerde stukken van de muur wegdenkt loop je bijna in de middeleeuwen rond, zelfs alle gaatjes in de muur waar ze vroeger door schoten zitten er nog in. Na een goed uur zijn we er klaar mee en komen we voor de derde keer vandaag uit bij het hostel.

Daar kunnen we lekker eten maken, aardappeltjes met peentjes en vis. Ook zetten we er weer nieuwe foto’s op. Deze serie is vanaf het vaste land van Frankrijk tot Girona, veel kijk plezier. Nu gaan de rommeltjes wat opruimen, want je kan een rommel maken in een dag joh! En gaan lekker vroeg naar bed,morgen beginnen aan de etappe Girona –Teruel 541km, halverwege moeten we de hoogste pas van de reis over, namelijk de Puerto de Villarroyo,1701meter. Maar we zijn na vandaag goed voorbereid, een extra muts en overschoenen!

De groeten weer!

Canadal - Girona 80km

2010-11-28T20:04:00.004+01:00

Heey allemaal,
na weer heerlijk geslapen te hebben (vertel is wat nieuws;)) werden we vanochtend wakker en konden we een gaan ontbijten. De vrouw bij de receptie had ons al gewaarschuwd dat het niet heel veel zou zijn. En dat bleek ook zo te zijn het was namelijk alleen een kopje thee of koffie en dan kon je kiezen voor een zoet broodje. Wij hebben een lekker croissant op met jam en dat smaakte prima, daarna gingen we weer terug naar onze kamer en hebben nog een stokbrood gegeten want op 1 croissant kom je echt niet ver;).

We waren weer dik aangekleed, Hélène had zelfs haar thermobroek onder haar gewone broek aan. Maar al snel voelden we dat het helemaal niet zo koud was als voorgaande dagen. En we gingen flink naar boven dus langzaamaan gingen de handschoenen en mutsen uit, thermobroek uit (wat nog een heel gedoe is aan de kant van de weg) en de jas ging uit. Wel moest gelijk de regenjas weer aan want het ging een beetje regenen. Maar dit viel gelukkig mee dus al snel konden de regenpakken weer uit en fietsten we zelfs zonder jas.
En vandaag zien we weer het prachtige landschap van Spanje en is het heerlijk rustig op de weg. We moeten een stukje klimmen naar (300meter) en we komen slechts 3auto’s tegen. Af en toe rijden we langs wat kleine dorpjes maar daar zien (horen) we alleen maar heel veel honden. Bij de meesten staan er minimaal 3 in de tuin. Grote, kleine alle soorten en maten. Ook komen we er een paar onderweg tegen maar waar die vandaan komen is ons een raadsel, misschien zijn het wel zwerfhonden.
Boven aangekomen trekken we toch maar even de jassen aan want naar beneden is het best fris. En het lijkt zelfs of het kouder is aan deze kant van de berg, wat best een beetje vreemd is want deze berg is zo hoog toch niet?
We drinken een lekker kopje thee in een bushokje want het miezert af en toe een beetje en ook al gaat het lang niet zo hard dat de regenpakken aanmoeten, droog zitten is wel zo fijn!
We fietsen weer verder en komen in wat grotere dorpjes en die zijn toch wel erg leuk. Hele smalle straatjes, oude kerkjes en grappige huisjes. Een ander land is toch altijd leuk omdat je heel snel verschillen ziet, dit zorgt ook voor variatie en dat is helemaal leuk.

Twee keer moeten we door het zand rijden omdat er een wegopbreking is en wat is het dan makkelijk want met de fiets kan je eigenlijk overal langs. En dan ineens fietsen we in de zon, dat is ook lekker zeg! Die maakt ons lekker warm, maar we moeten wel een beetje doorfietsen want dan zijn we echt uit de regen. Middageten houden we weer in een bushokje en daarna fietsen we weer lekker in het zonnetje. Nog steeds op en af, vlak zal het voorlopig niet meer worden;).

Omdat ons water bijna op was zijn we blij als we een supermarkt tegenkomen die nog open is ook. Dus kopen we wat water en wat fruit. Brian gaat naar binnen en krijgt er zowaar lol in om Spaans te praten.

Tegen de middag verdwijnt het zonnetje toch weer achter de wolken dus komen de jassen weer tevoorschijn. Je denkt misschien die twee houden een hele kleedpartij daar, nou dat is ook wel een beetje zo maar dat vinden wij helemaal niet erg.
De laatste 25km naar de stad is zonder fietsroute maar gaat prima, ook de Spanjaarden zijn heel rustig op de weg en rijden rustig om ons heen (misschien komt dit omdat het zondag is).

In Girona aangekomen gaan we eerst opzoek naar de toeristeninformatie om te kijken wat de goedkoopste accommodaties zijn want campings zijn hier niet te vinden. Maar de toeristeninformatie is net een uur geleden dicht gegaan dus we moeten zelf opzoek. Nou hadden we wel een hostel gezien dus daar rijden we naartoe. En dat blijkt een prima plekje te zijn, we hoeven niet op een grote kamer (dus gewoon met zijn tweetjes een kamer) en er is beneden een grote zitplek en ook een keuken! Dat is helemaal fijn, want dan hoeven we niet zo stiekem te doen;).

Dus we hebben lekker soort nasi gegeten en hebben nog draadloos internet ook, dus morgen worden er weer nieuwe foto's op picassa gezet.

Toedeloe!

Estagel - Canadal 78km

2010-11-27T18:53:00.002+01:00

Hey allemaal!

Even nog het verhaaltje van gisterenavond. Omdat we geen zin hadden om weer iets op de kamer te moeten brouwen zijn we lekker iets wezen eten. Dus om half 7 stapten we het hotel uit en het enige zaakje wat open was, was de snackbar. Dus wij naar binnen maar wat bleek, ja ze waren wel open maar ze moesten eerst nog even opwarmen (wat wij eruit begrepen). Even later konden we dan bestellen en namen allebei lekkere friet met een hamburger. Dat heeft zeker gesmaakt want het is echt heel lang geleden dat we lekker frieten op hebben (die zelfs een beetje naar thuis smaken). Daarna nog lekker wat zitten lezen op de kamer en toen om 9uur naar bed, maar vlak voordat we naar bed gingen draaiden we de klok even een uurtje terug dus lagen we om 8uur al op bed, heerlijk, want we waren best wel moe van de afgelopen dagen.

En vanochtend werden dan om 7uur wakker, dus we hebben allebei meer dan 10uur geslapen. En dat was ook wel te merken, want we waren echt uitgerust, en de benen voelde ook weer wat beter. Dat merkten we ook op de eerste beklimming van de dag, niet zo’n heel hoge (265meter) maar wel al gauw een kilometer of 5 omhoog. Het was wel fijn dat we gelijk omhoog moesten want het was, je raadt het al, koud. De tempratuur was waarschijnlijk niet boven het vriespunt, want Hélène der natte washand was even later bevroren en de kaartmap van Brian ook. We zagen ook dat het flink gevroren had want alle planten zaten onder de rijp. De afdaling die volgde op de klim was wel even heel koud, vooral de tenen hebben dan zwaar te lijden. Maar zodra we weer beneden zijn dan rijden we even goed door zodat we weer warm worden. Rond een uur of 10 is het al best wat opgewarmd en het is zeker warmer dan de afgelopen dagen want de wind is vandaag gelukkig nergens te bekennen. We kunnen ook lekker buiten thee zitten midden in een dorpje waar een soort halve markt is. Hélène heeft nog geen souvenir van Frankrijk, en aangezien we vanmiddag de grens over gaan moet die toch even gescoord worden. Dus loopt ze in de koffiepauze even wat winkeltjes af en komt even later terug met hele leuke schaaltjes.

We gaan dus vandaag naar Spanje, ons laatste fietsland. Maar om daar te komen moesten we nog wel ‘even’ de Col du Manrell over. En net na de lunch beg1nnen we aan deze klim, even de gegevens: lengte: 15km, hoogteverschil:600m, gem. stijgingspercentage: 4% en de top ligt op 715meter. Deze klim is ongeveer vergelijkbaar met toen we de Alpen over gingen dus we stonden vol goede moed aan de voet van de klim. En hij bleek inderdaad niet zo heel zwaar te zijn. We reden het eerste stuk op een mooie asfaltweg waar weinig tot geen auto’s reden, het ging gelijkmatig omhoog met af en toe een steile kilometer. Drie kilometer voor de top houden we nog even een pauzetje in een dorpje en gaan dan door naar de top. De laatste 1,5km houdt opeens het asfalt op en moeten we nog een stukje onverhard fietsen en plassen met ijs ontwijken. Dit duurt niet lang en even later zien we een hele mooie asfaltweg voor ons liggen en dit blijkt de grens te zijn. Jammer genoeg is er geen bord te bekennen dus weer geen foto. We maken dan maar even een foto van ons samen want het is toch wel speciaal hier omdat we nu zijn aangekomen in ons laatste fietsland.

En zoals bijna altijd na een klim komt de afdaling. En omdat het maar 4graden op de top is kleden we ons dik aan en even later suizen we over het mooie asfalt naar beneden. Twintig minuten later en tien kilometer verder komen we aan in een plaatsje waar twee hostels moeten zijn. Eentje hebben we het adres van dus daar rijden we zo naartoe. Brian belt aan en vraagt in het Spaans of er een kamer is. Eerst is het antwoord dat het niet mogelijk is en als we doorvragen zijn opeens alle kamers bezet, hmm vreemd. Dan maar de andere proberen, maar die is nergens te bekennen. Een man weet ons wel te helpen en wijst ons de weg, maar als we een stukje rijden zien we dat het betreffende hostel op een hele hoge berg ligt, misschien wel 200meter hoger, daar hebben we weinig zin in om naartoe te rijden, vooral ook omdat we niet zeker weten of die open is. Tja, wat zijn dan nog je opties: verder rijden en hopen dat je wat tegenkomt, of naar de snelweg rijden drie kilometer verderop en daar een weghotel nemen. We hebben er weinig zin in maar kiezen toch voor de veilig optie en rijden naar het weghotel.

Bij de snelweg aangekomen blijkt dit een heel gebied te zijn vol weghotels, benzinestations en supermarkten. Een hotel vinden is dus ook niet erg lastig, we kunnen zelfs kiezen, de eerste vinden we te duur dus nemen maar de tweede. Daar worden we ontvangen door een chique mevrouw die net doet of ze in een 5-sterrenhotel werkt, ook al is het maar een 2-sterrenhotel. De kamer daarentegen is wel netjes voor een twee sterren hotel alleen het stinkt heel erg naar luchtverfrisser. Als we ons op de kamer geïnstalleerd hebben willen we toch wel zien waarom het hier zo superdruk is met auto’s en vrachtwagens dus lopen even naar een supermarkt. Eerst denken we dat het een drankenzaak is maar ze blijken ook echt een supermarkt te zijn. Het is er ontzettend druk en heel veel mensen gaan met karren alcohol de deur uit. Even later zien we op de bon dat de BTW hier maar 7% is, misschien zal dat de reden zijn. We hebben weer geen zin om de koken dus gaan lekker uit eten, je heb hier heel veel keus en het niet duur dus waarom ook niet. Voor Hélène wordt het eerst meloen met ham, daarna rundvlees met patatjes en als laatste crème brule. En voor Brian is het spaghetti bolognese, kip met patat en ijs. Het heeft geweldig lekker gesmaakt.

Nu zijn we lekker op de kamer, gaan we even douchen en dan weer lekker slapen. Morgen rijden we naar Girona en daar doen we als het goed is een rustdag.

Groetjes van ons.

Montredon-des-Corbieres - Estagel 69km

2010-11-26T16:17:00.002+01:00

Heey allemaal,
iedereen kan weer opgelucht zijn want vanavond gaat bij ons de wintertijd in, we hebben het wel even gehad met die zomertijd het is ook niet echt zomer meer;).

We hadden nog een beetje gehoopt dat we misschien toch een warme douche zouden hebben omdat we de kachel hadden uitgedraaid kwam er namelijk warmer water uit de kraan. Maar dit was blijkbaar maar van korte duur of iemand anders in het gebouw had zijn verwarming aangezet want onze douche was hartstikke koud! Nou dan sta je toch wel een paar minuten moed te verzamelen voordat je daaronder durft. En toen Hélène even de koude kraan probeerde stond daar zoveel druk op dat ze een korte echt koude douche over haar heen kwam. Maar gelukkig hadden we nog een ander kacheltje en die gaf hele warme lucht dus ben je die koude douche zo weer vergeten.

Vanochtend gingen we naar buiten, haalde de fietsen uit de garage en zeiden we tegen elkaar: “nou volgens mij is het niet zo koud als gisteren!” Schijn, bedriegt want het was verschrikkelijk koud. De temperatuur was dan misschien wel wat hoger maar de wind waaide nog harder en was nog kouder. De ochtend verliep daarom niet toppie! We wilde wel ergens binnen wat gaan eten maar omdat wij natuurlijk nog steeds in de zomertijd zitten lukte dit niet echt dus hebben we in een bushokje gezeten. Vandaar dus het besluit, we gaan naar de wintertijd;).

’s Middags warmden we eindelijk een beetje op en konden we gaan genieten van de omgeving. Want die was werkelijk waar prachtig. Het zonnetje deed goed zijn best het voelde een beetje als ontdooien. We fietsen de col de extreme op die slechts 251meter hoog is (dus niet erg extreem) en die we dus eigenlijk ook zo boven zijn. We fietsen over een rustige weg en ondanks dat we eigenlijk tegenwind hebben voelen we deze ook nog wel is in de rug en ook al zijn dit maar korte stukjes. Deze stukjes worden nog korter omdat je dan gewoon niks hoeft te doen.

In onze middagpauze (je zal het niet geloven) maar maakten we onze laatste zak drop open. Het zit namelijk zo toen Erwin & Mariska ons kwamen bezoeken hebben wij 5zaken drop gehad (ongeveer 2kilo). De eerste twee zaken waren zo op. Maar we waren een beetje vergeten dat we er nog 3 hadden. De derde ging een week later op, en de laatste twee zaken kwamen een week geleden ineens tevoorschijn uit Brian zijn tas. En je zal het niet geloven maar deze twee zakken smaakten mogelijk nog beter dan de eerste drie;).

Vandaag besluiten we iets eerder te stoppen en een beetje te relaxen. De wind waait zo hard en we hebben het zo koud gehad deze ochtend dat we het wel best vinden. Als we dan in het stadje aankomen al vrij vroeg drie uur. Twijfelen we nog even of we dan toch niet verder zullen fietsen. Maar we stoppen toch, zo kan je altijd wel doorfietsen. En we hebben weinig zin in een herhaling van een overnachting zoeken. Zal je net zien, nu lukt het gelijk. Simpel/oud hotelletje maar weer een kacheltje staat en de douche was zowaar heerlijk warm, prima dus!

Straks gaan we een hapje eten (waarschijnlijk in de snackbar want het restaurant zag er behoorlijk dicht uit) en daarna heeeeeeeeeeeeeeeél lang slapen;).

Toedeloe

Pezenas - Montredon des Corbieres 89km

2010-11-25T18:11:00.004+01:00

Hallo Allemaal!

Weer een bedje, erg lekker. Zeker omdat we toen we vanochtend buiten kwamen merkte dat het koud was geweest vannacht, heel koud. En dat was nog niet helemaal weg toen wij op de fiets zaten. Dus wij hadden het ook koud op de fiets. We hadden sinds Venetie eindelijk weer eens een echte vlakke dag voor de boeg. En dan denk je he lekker, maar dat valt nog best tegen omdat je kont er heel zeer van gaat doen. Als je elke keer naar boven en naar beneden gaat heb je meer afwisseling, soms sta je op de pedalen en naar beneden hou je je benen stil. Maar als je dus vlak rijdt ben je continue aan het trappen, dus hadden we allebei wel een beetje een zere kont vandaag. Rond de klok van 10 uur was het nog steeds zo koud dat buiten een koffiepauze houden, niet zo leuk zou zijn, dus doken we snel naar binnen in een echt Frans cafe’tje waar de mensen onze een beetje vreemd aankeken. Maar al snel gingen ze weer verder met hun eigen gesprekken en konden we lekker een warme kop koffie en thee drinken.

Daarna hadden we het gek genoeg nog kouder dan hiervoor, en bij de eerste de beste supermarkt gingen we snel naar binnen. We wisten eigenlijk geen eens goed wat we moesten halen maar we hadden het zo koud dat we gewoon snel naar binnen wilden, zelfs zonder een winkelwagentje te pakken. Dit bleek heel onpraktische te zijn want de ene liep al snel met 4 baguettes in zijn handen en de andere probeerde zo goed mogelijk de rest van de boodschappen in de hand te houden. Als we buiten komen zit daar de luiste zwerver ooit, hij zit op een paaltje een sigaretje te roken en heeft een pakje voor zijn neus staan. Tja.. als je nou nog eens muziek maakte ofzo (was het wat leuker geweest maar had hij nog geen geld gekregen). Brian heeft ook een kerstmuts gekocht om maar in de kerststemming te komen. We horen nou niet alle kerstliedjes op de radio dus moeten we er zelf maar wat leuks van maken. Hélène wil ook graag nog verschillende kerstversiering op haar fiets maar die hebben we nog niet gevonden.

Als we verder fietsen langs de duizend en een campings, langs de middellandse zee(die we overigens net niet zien), die allemaal gesloten zijn zien we plots een hele groep flamingo’s staan. Nu zullen jullie vast denken dat kan helemaal niet, maar wij weten voor 99,9% zeker dat het flamingo’s waren want ze waren heel mooi roze, stonden op een poot en hadden een kromme neus. Na wat foto’s en een filmpje fietsen we verder langs het Canal du Midi. Dit kanaal is al in de 17de eeuw gegraven door maar liefst 12.000 arbeiders om de Middellandse Zee met de Atlantische oceaan te verbinden. Het is een erg leuk kanaal om naast te fietsen want er is een mooi fietspad naast. Op een gegeven moment gaat stroomt zelfs het Canal du Midi over de rivier de Orb heen. Echt heel leuk om te zien hoe water over water stroomt. Het is ook inmiddels flink opgewarmd en eten onze baguettes bij een bankje hierop.

Na de lunch volgen we nog een tijdje het kanaal wat door sluizen steeds hoger en hoger gebracht wordt en op een gegeven moment rijden we zelfs op een hoogte van 40m naast het kanaal. Als wij vervolgens dan naar beneden rijden zien we hoog boven ons gewoon nog het kanaal lopen, de dijk moet hier dus niet doorbreken. S’middags komt de voorspelde wind ook eindelijk opzetten en gelukkig is die een tijdje uitgebleven want hij waait hard en in het gezicht. Dus snel vormen we weer een treintje en lossen elkaar af en toe eens af. De omgeving vandaag is eigenlijk de hele dag hetzelfde, golvende wijngaarden vol met lege takken en gele blaadjes en af en toe een riviertje of kanaal. Op het einde van de dag zien we ook voor het de Pyreneeën waar we over twee dagen over heen moeten.

Het wordt vandaag inderdaad weer een sport om een overnachting te vinden. Op de route zelf is er niks te vinden dus moeten we een stukje ‘om’ fietsen. In het boekje staat dat er twee hotels in dat plaatsje zullen zijn dus dan moet er een toch wel lukken. Maar als we bij de eerste aankomen blijkt dit geen hotel meer te zijn maar alleen een zaal voor feesten. En je raadt het al, het tweede hotel kunnen we niet vinden. Wat balen wij zeg, in de wijde omgeving is er niks volgens GPS en kaart en een beetje half verwachten we al dat we moeten wildkamperen, maar daar is het eigenlijk veel te koud voor. Maar we hebben geen andere keuze dus gaan we toch maar verder. Als we al het plaatsje uit zijn, kijkt Hélène toevallig om en ziet ze een bord dat wijst naar het tweede hotel. Wat zijn wij blij zeg als we het vervolgens vinden en dat het ook nog eens open blijkt te zijn.

De kamer is niet veel soeps, maar we hebben ook niet veel meer nodig dan een bed. We koken maar weer ons eigen pannetje want de keuken gaat pas om 8uur open, en ja dan moeten wij al bijna naar bed. We hebben wel weer WiFi dus kunnen vanavond de laatste afleveringen van Oh Oh Cherso kijken!

De groetjes van ons weer!

Ps. Zojuist blijkt dat de douche niet warm is, krijgen we toch nog een beetje het kampeergevoel;)

La Madeleine - Pezenas 106km

2010-11-24T18:32:00.003+01:00

Heey allemaal,

nadat we weer is heerlijk hadden geslapen en dus weer helemaal bijgetankt konden we de kou weer in. Alhoewel er wel een strakblauwe hemel was, was het nog best fris maar met een jas handschoenen en een muts op gaat dat prima. En we gaan door prachtige stukjes van de route en kunnen eigenlijk alleen maar genieten. Als we na 20km pauze houden in een klein dorpje halen we ook wat boodschapjes maar dan moet je zowaar naar 3verschillende winkels want een grote supermarkt hebben ze niet. Dus eerst naar de mini-supermarkt daarna de bakker en als laatste de slager. Maar dit is natuurlijk echt Frans dus vinden wij alleen maar leuk. De slager is toch wel redelijk onder de indruk dat we op de fiets zijn en vraagt daarom honderduit uiteraard in het Frans dus Hélène snapt er helemaal niks van. Brian zit buiten op een bankje en zet vast thee dus ja die kan ook niet helpen. Uiteindelijk weet de man genoeg en Hélène hoopt maar dat het goed is overgekomen.

Daarna fietsen we weer verder door weilandjes, bergen en riviertjes. Er zijn ook heel veel campings onderweg, we komen er eentje tegen die open is maar dit is al na 40km dus dat is nog veel te vroeg. De rest heeft allemaal een bordje: ‘Ferme’ (betekent dicht) of een groot hek en dat zal waarschijnlijk wel betekenen dat ze dicht zijn.

Langzaamaan gaan we naar boven en word het landschap ook weer wat ruiger. Het zonnetje doet goed zijn best dus we warmen lekker op en kunnen zelfs zonder jas fietsen. De lunchpauze weer een heerlijk stokbrood met salami smaakt heerlijk op wat rotsen in het zonnetje. Daarna fietsen we weer verder en komen op het hoogste punt (niet heel hoog 300meter) en kunnen we weer naar beneden. Waar de rotsen aan de andere kant nog ruiger en hoger zijn echt heel mooi om te zien.
We gaan niet heel hard naar beneden want er zitten aardig wat bochten in deze afdaling, maar de vraag is altijd standaard: “wat is jou maximale snelheid?” Het is een soort wedstrijd wie er de hoogste snelheid haalt. Meestal is Hélène de eerste keer toch sneller waardoor Brian bij afdaling nummer 2 extra zijn best doet om deze maximale snelheid te verbreken. Wat hem dan meestal ook lukt.

Tegen de middag hebben we weer een bankje voor de pauze, uit de wind en in de zon. Ideaal! We besluiten weer is een foto samen te maken met de zelfontspanner dus die zetten we op het randje van de (stenen) vangrail. Gevolg camera waait om en we hebben een foto van de blauwe lucht. Bij poging twee valt hij niet om en hebben we een goede foto maar we zitten wel heel ver weg dus deze zal je op Picasa moeten bekijken.
Het waait vandaag weer ontzettend hard en eigenlijk waren we er vanuit gegaan dat we vandaag meewind zouden hebben. Maar dit bleek niet helemaal waar te zijn, want regelmatig hadden we hem ook behoorlijk tegen of een beetje vanaf de zijkant. Soms zijn de windstoten zo hard dat we even niet meer verder kunnen fietsen en dus haast stil staan. Waarop Brian reageert: die ‘piep’ wind al de hele dag tegen! Na vijf minuten herhaalt Hélène deze zin en moeten we er allebei heel erg hard om lachen. De grap blijft de rest van de dag voorbij komen.

Na 80km komen we bij een supermarkt en halen wat boodschapjes, tegenover de supermarkt is een hotel en waarschijnlijk ook niet zo duur. Deze heeft namelijk twee sterren en dat is wel waar wij ons op richten het liefst nog 1 maar die zie je eigenlijk nooit;). Maar ja het is nog vrij vroeg (4uur) en het is prachtig weer. Daarbij zouden we zo windmee draaien en er liggen wel wat campings op de route dus stiekem hopen we dat deze open zal zijn. Dus fietsen we dapper verder even zijn we een beetje bang dat het de verkeerde keuze zou zijn maar als we eenmaal met de wind mee gaan fietsen we makkelijk 25km per uur dus zijn we zo bij de camping. Maar helaas, gesloten voor kampeerders. Dus moeten we toch weer verder in het volgende stadje rijden we gelijk naar de camping toe maar deze ziet er toch ook aardig gesloten uit, groot hek met een dubbele ketting. Onderweg twijfelen we nog of we gaan wildkamperen maar vinden het beiden toch iets te koud. Dus fietsen we verder en zullen toch weer naar binnen moeten. In het dorpje rijden we zowaar tegen een toeristeninformatie aan dus gaan we daar even vragen naar een goedkope overnachting. We krijgen een boekje mee met wat adressen. De eerst vinden we vrij snel en ziet er ook heel leuk uit. In een heel klein smal straatje waar alle huizen tegen elkaar staan aangebouwd, echt heel schattig. Dus bellen we aan helemaal blij dat we zo een leuk plekje hebben gevonden. Er doet niemand open, nog een keer aanbellen er doet weer niemand open. Maar er staat een telefoonnummer, even bellen- voicemail. We geven het op en gaan opzoek naar wat anders. We vinden een hotel (2sterren) en hebben een mega grote kamer tot onze beschikking. Hebben lekker ravioli gegeten (een beetje variatie, normaal zijn het tortellini’s) en warm gedoucht.

Dat was het weer, heerlijke dag gehad!
Toedeloe!

Avignon - La Madeleine 106km

2010-11-23T18:58:00.002+01:00

Hallo!

Ten eerste wat een leuke reacties weer zeg! Jullie zullen wel denken van: ‘goh, al gelijk weer 106km die gaan als een speer naar Malaga’. Maar dat is niet helemaal waar want zo ver wilde we eigenlijk niet fietsen vandaag, maar dat lees je van zelf;)

Vanochtend bleven we toch maar een half uurtje langer liggen want het wordt nu pas om kwart voor 9 licht bij ons. Dat voorkwam niet dat we toch met de hoofdlamp op moesten ontbijten maar de tent konden we wel in het licht afbreken. We zaten rond een uur op 9 op de fiets en het was koud, koud en nog eens koud. Brian begon gelijk in superlatieven te praten dat het de koudste dag van de reis was, waar Hélène dan weer tegen inbracht dat dat niet zo was en maar 1 dag wist op te noemen wanneer het kouder was. Maar goed het was echt koud. Dat kwam vooral ook door de kille noordenwind die waaide, de Mistral zoals ze hem hier noemen. En laat het nou net zo zijn dat wij die fijne Mistral de hele dag overwegend tegen zouden hebben. We zijn dus blij dat we al gauw omhoog mogen om een beetje warm te worden. Dit lukt een klein beetje maar bij de eerste pauze (uit de wind in de zon, is het nog wel te doen) heeft Hélène alweer hele koude voeten. Aangezien ze al eerder wintertenen had, willen we dat nou natuurlijk gaan verkomen. Onze oplossing hierop is overschoenen, maar aangezien we die nog niet hebben, heeft Brian een tijdelijk oplossing dat is gewoon een sok over de schoen te doen. Hélène is hier erg op tegen maar nadat Brian blijft doorzeuren doet ze het toch. Ze vindt het er vreselijk uitzien, maar Brian zegt: ‘het is toch geen schoonheidswedstrijd’. Waarop Hélène zegt: ‘als Vicky en Caroline dit zouden zien joh’, dat vindt Brian heel grappig. Maar ze houdt ze toch lekker de hele dag aan en het helpt toch wel een klein beetje. En zo als je weet alle kleine beetjes helpen.

Daarna gaan we verder, omhoog en tegen de wind in. We rijden voor de zoveelste keer deze reis weer eens door wijngaarden, en hier is het helemaal: ‘als je geen druiven heb hoor je er niet bij’. De ranken staan er overigens een beetje droevig bij, want ze zijn allemaal kaal en hebben gele blaadjes, ze zijn natuurlijk allemaal geoogst, op een paar na die er nog aan hangen. Tegen de middag verdwijnt de zon ook nog eens en wordt het nog een graadje kouder. Een boterhammetje op een bankje eten is dan ook een hele koude bedoeling, als we na een half uurtje klaar zijn, zijn we allebei bevroren en met onze capuchons op rijden we rillend verder. Na een paar klimmetjes zijn we weer warm overigens. Even later steken we een weg over en komen we erachter dat we best wel eens een stukje kunnen afsnijden. De fietsroute gaat namelijk vandaag nog naar het Noorden(en daarna pas naar het Zuiden), terwijl wij naar het Zuiden moeten. We komen erachter dat we met een stukje iets drukker weg van 18km, zomaar 28km afsnijden. Dat klinkt niet verkeerd en dan hebben we ook niet meer zo last van de wind dus dat doen we maar. Het schiet dus lekker op en we zijn zo weer op de route.

Als we een pauzetje houden om M&M’s te eten besluiten we dat we 12km verderop een hotel in zouden duiken om lekker eens binnen te slapen, we zouden dan ook 86km hebben dus dat zou prima zijn. Maar ja, dan kom je bij het hotel en blijkt het vol te zijn. De auberge verderop blijkt gesloten. Nou niet getreurd denken we want 10km verderop is nog een dorpje waar een hotel zou moeten zijn, dus daar maar naartoe. Onderweg daar naartoe kijken we natuurlijk ook in het rond. En nadat Hélène een bord zag met Gite d’Etape wil ze gelijk omdraaien maar we rijden in het grind, en draaien in het grind gaat toch best lastig, dus Hélène kan haar fiets niet meer houden en valt op de grond. De schade valt gelukkig mee, een schram op der knie en een beetje een zere voet. De fiets is gelukkig ook nog heel dus we kunnen verder. Het volgende hotel blijkt dicht te zijn, maar alle stamgasten zijn er van overtuigd dat de camping iets verderop wel open is, nou mooi denken we. Maar bij de camping aangekomen blijkt deze ook gewoon dicht te zijn, de man kijkt ons zelfs een beetje verbaasd aan dat we überhaupt komen vragen of de camping open is. Nou dan maar weer verder, in de GPS staat nog een hotel 4km verderop dus die maar proberen. Halverwege komen we nog langs een Bed&Breakfast maar deze is natuurlijk ook weer dicht. Het hotel is de zesde overnachtingsmogelijkheid waar we aankloppen maar deze blijkt gelukkig wel open te zijn.

Aangezien we geen eten hebben, omdat we in totaal vandaag 0 supermarkten zijn tegengekomen, en omdat we gisteren een etentje gewonnen hebben gaan we lekker ergens eten. Dat wordt naast het hotel want daar zit een restaurant, het enige wat ze hebben is het met menu van de dag. Als voorgerecht is dat, een salade. Als hoofdgerecht dachten we een lekker stukje vlees met frites maar dat blijkt niet zo te zijn, we krijgen een hele grote aardappel met twee ballen (we dachten gehaktballen) maar het blijken varkenspoten te zijn, een bal blijkt zelfs bijna alleen maar bot te zijn. Het was niet echt heel lekker maar ook niet heel vies. Als toetje krijgen we een heerlijk appeltaart!

Nu hebben we lekker gedoucht en ga zo heerlijk slapen na een lange dag.

Rustdag Avignon 8km

2010-11-22T17:58:00.002+01:00

Heey allemaal,

Na weer heerlijk in de tent geslapen te hebben en natuurlijk uitslapen deden wij een ontbijtje op bed. Daarna gingen we de tent uit en maakten de fietsen schoon, want dat was wel weer is nodig;). Toen we hier zo een beetje mee bezig waren zei Brian ineens: “hé, me band staat leeg” Nou alweer een lekke band, dit valt op zich wel mee maar vrij kort op elkaar. Dus begonnen we te zoeken naar het gat het kwamen tot de ontdekking dat we geen nieuwe bandjes meer hadden, dus moesten we gaan plakken. Dat ging Hélène wel doen, want dat vond ze leuk! Een plakkertje konden we gelijk weggooien maar de tweede bleef zo waar goed plakken. En de band is nog steeds hartstikke hard, dus dat is toch aardig gelukt voor de eerste keer (Brian heeft wel geholpen).

Daarna gingen we naar Avignon eerst maar even opzoek naar nieuwe binnenbandjes want die hadden we nog steeds niet gevonden. Fietsenwinkel 1 konden we niet vinden de tweede wel. En we hadden geluk, meestal zijn fietsenwinkels gesloten op maandag. Deze normaal gesproken ook maar de beste man was gewoon binnen en wilde ons wel helpen dus nu hoeven wij niet meer op pad voor nieuwe binnenbandjes, hopen we;).

Daarna parkeerden wij onze fietsen bij het toeristenbureau en gingen daar een kaartje halen om te kijken wat er te zien was. We hadden al vele straatjes gezien opzoek naar de fietsenwinkels en dat zag er al heel leuk uit. Allemaal eenrichtingsverkeer behalve voor fietsers ideaal dus. Natuurlijk moesten we bij het pauselijk paleis gaan kijken, echt een prachtig gebouw. Daar hebben we op een stoepje in de zon lekker stokbrood gegeten en de Telegraaf gelezen. De zaterdagkrant nog wel dus hij is nog lang niet uit;).
En daarna naar de pont, voor een dansje! Grappig want dit liedje zingt Brian ook al dagen/weken alleen een enkel zinnetje: “Sur le pont d’Avignon”
Hier de rest van het liedje en voor een etentjes doen wij graag een dansje maar voor de brug (zie foto). Ontzettend leuk, dank jullie wel daar gaan we lekker van smikkelen=)
Pour le pont d'Avignon (Voor de brug van Avignon)
L'on y danse, l'on y danse (daar danst men, daar danst men)
Pour le pont d'Avignon (Voor de brug van Avignon)
L'on y danse tout en rond. (daar danst men in het rond).

Daarna hebben we nog een beetje door de straatjes gestruind, een lekker kopje koffie en thee binnen gedronken, boodschapjes gedaan en zijn we terug naar de tent gefietst. Ook hebben we nog een boek gekocht in het Engels want we hebben serieuze leescrisis hier. Haast alle boeken zijn uit en de telegraaf geeft ook niet altijd leesvoer. Dus hebben we een Engels boek gekocht (dat duurt langer voor deze uit is) en die kunnen we ook allebei weer lezen.
Bij de tent ons eigen pannetje gekookt en daarna lekker de tent ingegaan want het is al aardig donker en ook behoorlijk frisjes buiten. Ik zal nog even uitleggen hoe onze tijd ook al weer zit, aangezien we gemerkt hebben dat dit nog al is voor verwarring zorgt;). Bij ons is het gewoon 1uur later, zodat we ook 1uur langer licht hebben. Simpel toch;)..

Toedeloe!

St. Martin du Crau - Avignon 43km

2010-11-21T15:26:00.000+01:00

Hoi Hoi!

Gisteren lagen na nog een paar regenbuien dan goed en wel om half 10 in onze bedjes. En wat slaapt dat dan toch lekker zo’n tent, we wisten bijna niet meer hoe het voelde. We sliepen jammer genoeg niet aan een stuk door want er was een feest ofzo en midden in de nacht kwamen nog mensen langs onze tent lopen, maar dat is ook een keer omdraaien en dan slaap je weer. Het zou vandaag niet zo ver fietsen zijn dus we hadden gezegd dat we maar een half uurtje zouden uitslapen, ook omdat de zon pas om half 9 opkomt (onze tijd). Maar een half uurtje werd al snel driekwartier. Daarna bleek ook nog eens dat de fietsen zich niet zo lekker hadden gevoelt die nacht want door de regen zat er een beetje roest op de ketting. Dus onze vriendjes en vriendinnetjes moesten nog even verzorgd worden en dat maakte dat we pas half 10 klaar waren om te vertrekken. Hélène ging nog even naar de WC en Brian zou vast zijn identiteitskaart gaan ophalen en betalen. Maar toen iets later Hélène ook bij de receptie stond bleek dat de kaart kwijt was. De man was druk aan het zoeken en overal werden enveloppen vandaan gehaald waar die dan misschien zou kunnen inzitten. Hélène vond dit heel zielig en zei telkens:’help die man dan even’. Waarop Brian zei:’nee, hij heeft iets kwijt gemaakt dus laat het hem zelf oplossen’. Wij stonden daar 5minuten, niks gevonden. Brian ging steeds kwader kijken en de man werd steeds wanhopiger. Maar nadat hij even ergens achter was gaan kijken kwam hij met de identiteitskaart tevoorschijn. En toen Brian vervolgens wilde betalen, hoefde dat niet! Nou helemaal geweldig, zo zouden we iedere dag wel een tijdje willen wachten, toch 14euro wat we even in onze zak steken. En het grappige daarbij is ook nog, dat de kaart gescheurd is en twee jaar verlopen.

Uiteindelijk gingen we dan pas kwart voor 10 op pad. De benen waren bij allebei niet echt goed en deden na een paar kilometer al zeer. Het is een teken dat we een rustdag nodig hebben want dit is de 12de dag achter elkaar op de fiets, maar misschien als we een leuk/goedkoop hotel konden vinden zouden we wel rustdag houden in Avignon. Het is droog maar er waait wel een aardig windje in ons gezicht waardoor we handschoenen en onze jassen aanhebben. Dit is niet voor lang want de heuvels die we gisteren al zagen moeten we vandaag over. Het blijken werkelijk prachtige stenen te zijn die soms metershoog naast je oprijzen. Ook is er een heel mooi dorpje op de rotsen gebouwd. Even later zien we dat de weg is afgesloten maar omdat we al verschillende wielrenners van die kant hebben zien komen, gaan we er maar vanuit dat de weg gewoon begaanbaar is. Dat blijkt ook zo te zijn en even later staan we op de top. Even het jasje aan en dan suizen we door verschillende bochten naar beneden. Het blijkt een mooie helling te zijn want als wij naar beneden rijden zien we onderweg wel 10 wielrenners en ook nog 2 hardlopers. Vanaf beneden is het alleen nog maar vlak tot Avignon en even later drinken we lekker binnen ergens koffie.

Aangezien we dachten dat de supermarkten dicht zouden zijn moesten we gisteren dus veel brood kopen, maar wat blijkt nou de supermarkten zijn hier s’ochtends gewoon open. Daarbij was er gisteren bij de lidl maar een soort brood en dat was houdbaar en eigenlijk niet te eten. Dus als we even later langs nog een open supermarkt rijden besluiten we maar om de anderhalve zak (van de drie) houdbaar brood maar weg te gooien en heerlijke baguettes te kopen. Dit blijkt een hele goeie keus, want even later zitten we in de zon op een bankje, overheerlijk brood te eten. Waarop Hélène de uitspraak doet: ‘als ik ooit ga emigreren dan is het naar Frankrijk, heerlijk die baguettes’.

Na nog een paar kilometer fietsen zijn we in Avignon, en dit blijkt een hele leuke stad te zijn met nog een hele mooie stadsmuur. Gelijk besluiten we om hier dan maar morgen een rustdag te doen. We moeten alleen nog een overnachtingsmogelijkheid vinden. Helaas zijn we 20minuten te laat bij de VVV want die is al gesloten. We moeten dus zelf op pad. We weten dat er een eiland is waar een paar campings zijn dus gingen we daar maar even kijken. En ja hor, er was er gewoon eentje open en daar was het nog druk ook. Wij zijn dus heel blij dat we weer lekker twee nachten in de tent kunnen slapen!

Morgen gaan we een beetje uitslapen, een beetje fietsen poetsen en een beetje in Avignon kijken.

Groetjes van ons.

Marseille - St. Martin du Crau 78km

2010-11-20T18:07:00.003+01:00

Heey allemaal,
wat hebben wij heerlijk geslapen op die boot. En nog belangrijker Brian is niet zeeziek geweest!=)
De boot zou om half8 onze tijd vertrekken, dus we waren van plan om dan nog even het dek op te gaan. Maar om half8 keken wij naar buiten (we hadden namelijk een hut met raam) en we zagen dat we boot nog steeds stil lag. Goh wat vreemd, dachten wij. Dus gingen we weer verder lezen en na een uur keek Brian uit het raam en bleek dat we al lang en breed vertrokken waren, nou als dat geen rustige vaart is;).

Vanochtend kwam hij wel iets later aan maar om vijf over half9 zaten wij op de fiets. We hoopten dat we nog een bord tegen zouden komen van Frankrijk in de haven maar dit bleek helaas niet zo te zijn. We hebben namelijk geen foto van de grensovergang Italië/ Frankrijk, dus moeten we binnenkort maar even een vlag zoeken en dan een foto maken. Het was nog droog maar er waren wel wat donkere wolken in zicht en na een kwartier fietsen moesten we dan toch de regenpakken aan. Deze konden na 10min alweer uit dus als dat de regen voor vandaag zou zijn vinden wij dat uiteraard geen probleem. We fietsten nog een stukje langs de haven en de kust best leuk allemaal. De rotsen aan de andere kant zijn ontzettend hoog en erg mooi om te zien, en daar moeten we natuurlijk ook overheen. En dat is buffelen we moeten eerst een stukje fietsen tot Avignon waar de volgende fietsroute zal beginnen. Dit betekent dus opnieuw dat we langs een vrij drukke weg fietsen. Gelukkig zijn de fransen iets rustiger dan de Italianen en we merken gelijk dat ze de rustig wachten en ons daarna met een grote bocht passeren (het kan natuurlijk ook zijn dat iedereen een goed humeur heeft omdat het weekend is;)). Ook zijn er bijna overal fietspaden langs de weg die goed begaanbaar zijn en ook niet eindigen in het niets (ideaal).

Ineens zitten we alweer op 200meter hoogte en kunnen we weer naar beneden. Wel trekken we even een extra jasje aan want het waait aardig en we hebben beiden flink gezweet naar boven toe. En gelukkig hadden we ons jasje aan want we gingen enorm hard naar beneden, beiden kwamen we boven de 60km per uur dus we waren zo weer beneden. Het weer is wel droog maar een beetje miezerig dus drinken we een kopje thee in een bushokje, heerlijk;). Daarna gaan we weer verder en rijden langs drukke wegen en moeten de regenpakken toch aan maar we schieten lekker op met het windje in de rug. Tegen de middag komen we een grote fietswinkel tegen en gaan we even binnen kijken voor een fietszak (die hebben we namelijk nodig voor in het vliegtuig). Ze hebben wel een fietszak maar deze weegt minstens 5kilo en is wel een heel groot pakket we besluiten onderweg nog maar even verder te zoeken. En als we niks vinden gaan we aan de slag met bubbeltjesfolie. We zien een restaurant (soort macdonalds) en hebben wel trek in een hamburger een bushokje blijft niet altijd leuk. Hier hebben we ook nog draadloos internet dus lezen we vast de reacties en zitten nog een beetje te surfen. Maar ja dan hebben we toch echt niks meer te zien dus springen we weer op de fiets. Het laatste stuk trappen we flink door. De regenpakken blijven heel de middag aan, niet dat het de hele tijd regent maar het begint wel heel plotseling met regenen dus je kan hem maar vast aan hebben. We stoppen een keertje om snel een snicker naar binnen te werken en wat te drinken en gaan daarna weer verder. En dan begint het te regenen, echt te regenen! Waren het eerst nog buitjes dit is een flinke bui en heel eerlijk gezegd hebben we het niet meer droog zien worden. Wel een beetje balen als er sinds tijden weer is een camping open is. We halen eerst wat boodschappen en staan dan onder een afdakje te dubben: wat zullen we doen? Toch maar binnen gaan slapen? Maar ja, eigenlijk willen we dat helemaal niet. We gaan maar een kijkje nemen bij de camping. Kunnen we onze tent hier opzetten? Ja, dat kan wel maar wil je dat echt? We beginnen te twijfelen, willen we dat echt? Een keer goedkoop slapen is toch wel erg aantrekkelijk dus dapper zeggen we ja dat willen we! We rijden het terrein op, overal natuurlijk grote plassen. We zeggen tegen elkaar gaan we dan toch naar binnen. Nog maar even verder kijken. We vinden het washok met een grote overdekte ruimte en aangezien er niemand is (behalve in de hutjes) hebben we dit stuk voor onszelf. Daar kunnen we droog zitten en de regenpakken drogen. Waar kan de tent? Vlakbij is een ‘droog’ stukje. Zullen we, zullen we niet? Eerst even checken of de douche warm is (bloedheet). Ja kom op, we doen het gewoon. We willen al tijden in de tent nu kunnen we dus we gaan, weer of geen weer!

We zetten de tent op, hangen wat spulletjes op aan onze geïmproviseerde waslijn en starten de laptop op. En we hebben draadloos internet wat betekent dat we eindelijk al die foto’s op picassa kunnen zetten. Het zijn er 437 in totaal en wij vinden het erg leuke foto’s. Het zijn nog foto’s van Slovenië, de marathon, en heel Italië. Enjoy!

Wij gaan nu lekker wat eten en kruipen hoogstwaarschijnlijk vroeg de slaapzak in want daar is het lekker warm;).

Toedeloe!

Ponte Lecia - Bastia 66km

2010-11-19T17:46:00.001+01:00

Bonjour!

Wat waren het weer 8 hele leuke reacties om te lezen.

Eerst zal ik jullie even vertellen hoe de rest van onze route er zal uitzien omdat sommige zich toch wel afvragen waarom we helemaal naar Marseille varen. Vanaf Marseille is het voor ons 2040km, en de route in grote lijnen is als volgt. Vanaf Marseille rijden we naar Avignon, daar komen we op onze fietsroutes die we tot Malaga niet meer zullen verlaten. De volgende grote stad op de route is Girona. Barcelona laten we waarschijnlijk links liggen omdat er geen acceptabele weg naartoe is, misschien rijden we wel nog even langs Blanes want we hebben vernomen dat daar een hele mooie camping schijnt open te zijn. Vervolgens rijden we verder het binnenland in richting Teruel, Albacete, Granada en tenslotte Malaga. De route die we volgen gaat over 13 passen van meer dan 1000meter dus dat wordt nog een flinke uitdaging. Stel nou dat het te zwaar is, of we de passen niet kunnen oversteken omdat er sneeuw ligt, dan slaan we af naar de kust en rijden langs de kust verder. Maar daar gaan in ieder geval niet van uit.

Vandaag hadden we ook een hoge uitdaging voor de wielen, de Col de Bignoro van 885meter. Vanochtend toen we naar de fietsen liepen om de spulletjes weer op te bergen vonden we al dat het erg koud was. En wat bleek er zat ijs op de zadels en tassen, het had weer eens gevroren. De eerste kilometers waren dan ook ijs en ijskoud. We hoefden nog niet gelijk naar boven en vooral Brian die dacht dat zonder handschoenen wel ging had bevroren handen. Maar dat zou niet lang duren want na 3km sloegen we al rechtsaf een steil bergpadje in. Er stond al gelijk een paar waarschuwingsborden dat de weg nergens breder was dan 2,2meter, dat er stenen naar beneden konden rollen en dat het heel steil was. Nou binnen een paar honderd meter hadden we alle borden al meegemaakt. De weg was inderdaad heel smal, er lagen grote stenen op de weg en de eerste kilometer had stukken van 14% in petto, daarnaast kwamen we er ook nog eens achter dat er geen vangrail was dus als je te veel zwalkte over de weg dan kon je zomaar even 30meter lager terecht komen, vooral Hélène had hier een beetje hoogtevrees van dus ze ging alleen maar links rijden, zodat ze ver van de rand vandaan was. Jullie snappen wel dat de kou snel vergeten was en de jassen en handschoenen uitgingen. Dit kwam ook mede doordat de zon langzaam tevoorschijn kwam achter de bergen vandaag, een prachtig gezicht. De weinige auto’s die ons passeren keken ons toch wel een beetje raar aan,want het was voor hun pas 8uur natuurlijk.

Het eerste stuk was het zwaarste van de klim met een gemiddeld stijgingspercentage van 7% reden we een paar kilometer, haarspeldbocht na haarspeldbocht. En als je dan naar beneden keek (zag Brian soms Hélène een paar meter lager) zag je waar je net gefietst had en nog verder de grotere weg die door het dal voerde. Er stonden veel bankjes langs de kant (zover er een kant was) en daar kon je heerlijk genieten van het uitzicht over het dal, en een lekker kopje thee drinken. Na de pauze was het nog een klein steil stukje omhoog en toen waren we al op een hoogte van 600meter. Nu ging het niet zo heel steil meer en kwamen we door verschillende bergdorpjes waar soms wel de tijd leek stil te staan. Ook kwamen we weer de bomen tegen met een soort besjes/bolletjes die rood, oranje en geel zijn, dat is ook wat we gisteren op de foto probeerde te krijgen. Na een klein stukje afdalen, begint zomaar opeens alweer het laatste stuk van de beklimming. Rijdend langs de afgronden en de koeien bereiken we klokslag 12uur (dat hoorde vanuit het dal) de top, de zoveelste. Jammer genoeg staat er geen bord waarmee we op de foto kunnen. Wel heeft de familie koe en de familie paard er zich verzameld. Maar dat schrikt ons niet af om onze lunch lekker op de top op te eten onder toeziend oog van Betsy en haar vriendinnetjes.

Nu kon de afdaling beginnen, in totaal 22km lang! De langste afdaling die we tot nu toe gehad hebben en die zou ons helemaal terugbrengen naar de zee. De eerste paar kilometers gaan nog over het smalle paadje waar we de hele tijd op fietsten maar even later komen we in een dorp en wordt het drukker. Nu wordt het ook oppassen geblazen want je kan nou niet zomaar meer de binnenbocht nemen. Het gaat nog een keer bijna mis als Brian zijn veter in zijn versnelling is gedraaid en daardoor een iets te scherpe bocht neemt waarachter opeens een auto vandaan komt, de man natuurlijk over de roeie, sorry! De uitzichten die we te zien krijgen zijn werkelijk onbeschrijfelijk mooi. De zee ver weg, naast ons een diep ravijn met een rivier, de heerlijke bochten waar we door suizen, de wind in je haren, en dat zonder moeite te doen.

Beneden aangekomen is het toch wel een heel verschil, zo zaten we net nog op de top een boterham te eten en kwam er in een half uur een auto voorbij. Hier beneden is het druk en razen de auto’s weer langs. Als je ook weer omhoog moet na zo’n lange afdaling lijken je benen wel te breken maar dit gaat gauw genoeg over. Na even doorzetten over de toch nog kleine pittige klimmetjes en de drukke wegen komen we aan bij de haven waar ze natuurlijk weer eens siesta houden. We lopen maar even een rondje door de haven en dan gaat het kantoortje open waar we twee kaartjes kopen voor de boot naar Marseille. Daarna besluiten we te gaan winkelen, althans winkeltjes bekeken we kunnen toch niks kopen. Voor Brian is dit nog zwaarder dan fietsen want hij heeft hele zere benen, voor Hélène is het wel leuk maar ze vindt het heel erg jammer dat ze niks kan kopen. Om half 5 strijken we vervolgens neer op een terrasje voor een lekkere maaltijd, kebab met friet voor de ene en een kipschnitzel met friet voor de andere. Als toetje nog een lekkere crêpe en een bakje koffie en zo is het alweer 6uur en kunnen we de boot op. Dat gaat makkelijker dan ooit, we laten onze reservering zien krijgen een sticker, zetten onze fiets weg en lopen naar boven waar we de kamersleutel krijgen. De kamer blijkt ook 10x zo mooi te zijn dan op de vorige boot, want we hebben hier heel veel ruimte (het is eigenlijk een 4-persoonskamer), een mooie badkamer en het grootste verschil het is hier lekker schoon.

Straks gaan we nog even een rondje lopen op het dek. De zee is rustig en we hopen dat dat zo blijft, wel zo lekker voor Brian. Morgen komen we al om 7:45 aan, dus niks uitslapen voor ons, zelfs eerder uit bed. Daarna rijden we door naar als het goed is een camping.

Groetjes!

Aleria - Ponte Lecia 80km

2010-11-18T19:00:00.006+01:00

Heey volgers! Bedankt weer voor de reacties dat blijft toch erg leuk=)

Vanochtend toen we wakker werden was het eerste wat Brian ging doen, uit het raam hangen en dan even kijken wat de weervoorspellingen waren voor vandaag. Niet al te best want het zou gaan regenen, waarop Hélène reageerde: “dat wil ik helemaal niet horen!”
Maar toen we naar buiten gingen was het gewoon droog en zagen we wel veel wolken maar ook een beetje blauwe lucht, dus we misschien zou het meevallen!
We gingen op weg nadat we de wat drukke weg afdraaiden gingen we dan de bergen in, maar daar hadden we best wel zin in. Het was wel wat frisser dan andere dagen, vooral omdat er gewoon geen zonnetje scheen maar het was prima te doen en als je naar boven fiets krijg je het vanzelf warm;).

Maar toen kwamen er toch druppeltjes, maar waar die precies vandaan kwamen wisten wij ook niet want we zagen eigenlijk helemaal geen grijze wolken. En het was een beetje lastig, wel regenpakken aan of nog maar niet. Maar gelukkig hoefde dit niet, we stopten even voor een bakje thee. Onder een natuurlijk afdakje (ofwel een hele grote boom) bushokjes waren nergens te bekennen dus dit ging prima. En toen we daar dus stonden onder die boom hebben stonden we toch wel even raar te kijken. Het regende namelijk en de zon scheen ook (dat is niet zo heel vreemd) maar links van ons regende het best hard met een zonnetje en rechts van ons was het droog en geen zon. Tja, het kan natuurlijk niet overal regenen. Wij moesten de kant op waar het droog was dus dit was natuurlijk super.

We fietsten weer verder, heel de tijd omhoog niet heel stijl maar toch wel redelijk omhoog. Toch was het een hele mooie omgeving alhoewel de zee nu ver weg was hadden we genoeg vergezichten, erg mooi. Bergen vol met bomen/struiken en een grote rivier met mooi helder water, het begint echt een beetje op Frankrijk te lijken. Grappig is dat alle dieren niet in gewone grasweiden staan maar juist tussen de struiken en bomen, net zoals dit paardje/ezel.

In de middagpauze komen we in het plaatsje Corte en hier zijn we op een hoogte van 400meter, maar we zijn nog niet boven en gaan nog verder omhoog. De weg die we ingaan is zowaar nog rustiger en op de achtergrond horen we alleen de schapen met bellen om hun nek en heel de tijd blaten. We komen op 654meter en voor het eerst mogen we naar beneden. En na een erg leuke afdaling naar 350meter gaan we weer naar boven naar 664meter. Dit wegentje is mogelijk nog rustiger in de hele weg naar boven komen we 1auto tegen en heel veel koeien die dus gewoon in het bos staan, erg grappig! Eerst denken we dat het stieren zijn want ze hebben geen uiers maar ja, ze zijn toch wel erg klein en stieren lopen toch niet los? Dus het zijn Corsicaanse koeien. We hebben het erg naar ons zin zo op dit rustige weggentje en onderweg komen we een plekje tegen waar we misschien wel kunnen wildkamperen. Maar besluiten dit toch niet te doen het is nog erg vroeg, dus na een kleine pauze gaan we weer verder. En dan mogen we echt naar beneden, 12km lang en dat gaat toch wel erg makkelijk. Onderweg moeten we wel opletten dat we niet tegen de koeien aanrijden of het ravijn in. Dit gaat best makkelijk de koeien staan stil en we kunnen inmiddels aardig sturen. Maar dan zijn er ook nog overstekende varkens, maar die schrikken zo erg van ons dat ze heel erg hard voor ons uit rennen tot ze eindelijk de berm in kunnen.

Beneden aangekomen komen we in een klein stadje en we vinden het genoeg geweest daarbij is dit een van de weinige dorpjes in de omtrek dus lijkt het ons handig om op zoek te gaan naar een slaapplek. We gaan even langs bij de toeristen informatie en er zijn 2hotels. Dus rijden we naar de eerste maar hier hebben ze blijkbaar geen zin in toeristen want ze zijn gesloten (zeggen ze). Dus rijden we naar de volgende, deze vrouw is een stuk vriendelijker en heeft een simpele kamer voor ons. Nou dat vinden wij prima want hier kunnen we wel wat te eten maken. In het Frans vertelt ze hele verhalen wat voor Hélène opnieuw abracadabra is, maar Brian blijkt dit (tot opnieuw verbazing van Hélène) prima te begrijpen.

We gaan lopend naar de supermarkt en halen daar de boodschapjes en maken we nasi op de kamer, lekker hoor!

En nu gaan we weer lekker een boekje lezen, je weet wel de standaard dingetjes;)
Morgen fietsen we nog naar 900meter maar hoeven we niet meer zo heel veel kilometers en gaan we (als het goed is) ’s avonds op de boot en zeggen we alweer gedag tegen Corsica.

Toedeloe!

Ps. Gisteren hebben we de vlucht naar huis geboekt want de trein lijkt mission impossible, 23december vliegen we vanuit Malaga weer naar huis.

Bonifacio - Aleria 105km

2010-11-17T17:45:00.001+01:00

Hallo allemaal!

Na nog een nacht binnen hebben we nu het record binnen slapen, namelijk 4dagen achter elkaar. Niet dat we hier heel gelukkig mee zijn maar er zijn gewoon geen campings meer open. Bij het ontbijt zaten we een beetje in dubio wat we nu moesten doen vandaag, want Bonifacio is een hele mooie stad en we wilde hier eigenlijk niet zomaar voorbij rijden. Maar we wilden ook niet een rustdag houden. Dus besloten we maar eerst een kijkje in de stad te gaan nemen en als we dan genoeg gezien hadden gingen we fietsen. Om half 8, lokale tijd, liepen wij dus door het oude centrum van de vestigingsstad. En dat was best grappig want er liepen maar heel weinig mensen op straat en zeker geen toeristen. We werden dan ook best vreemd aangekeken door de lokale bevolking die door de straten liep. Er was een beroemde trap hier waar we absoluut naartoe wilden maar toen we daar kwamen, was hij (je raadt het al) afgesloten. Deze trap bracht van een hoogte van 50meter, met 187treden naar beneden. Nou denk je, dit is toch niet zo heel bijzonder, maar deze trap werd in een nacht gebouwd door de Aragonezen om Bonifacio de volgende ochtend te veroveren, ergens in de 15de eeuw was dit. Na nog een rondje hadden we het wel gezien en liepen we terug naar de fietsen.

Daar aangekomen was het nog maar 9uur, we hadden dus in een half uurtje het stadje gezien. Eerst nog maar even boodschapjes doen. Nou zitten we bijna tegen onze tweede gascrisis aan, want we hebben nog maar 2 bijna lege tankjes. Maar toen liepen we dus in de supermarkt en stonden we bij de kassa en Brian keek is bij een rek gasflessen en ja hor, daar stond zomaar een gasflesje wat we nodig hadden. Dus wij geven het aan de caissière en die kijkt er naar van ja wat moet ik hier nou weer mee, want ze wist de prijs niet. Een andere vrouw werd erbij geroepen en die kwam even later terug met de prijs, Hélène had ondertussen al een paar keer gezegd doe maar 5euro maar dat verstond ze natuurlijk niet. De prijs bleek trouwens maar 4,40euro te zijn en dat kon volgens ons niet kloppen maar dat zeiden we natuurlijk niet, maar thuis kosten ze ongeveer 8euro. Nu is dus de tweede gascrisis afgewend en kunnen we weer even vooruit. We verwachten ook niet meer zo veel problemen want hier in Frankrijk is het volgens ons wel op veel plekken te krijgen en voor de laatste 3 weken Spanje slaan we nog even een voorraad in.

Uiteindelijk reden we iets voor half 10 weg uit Bonifacio en was het gelijk omhoog, de eerste 5km ging het al vlasplat omhoog. Prettige kennismaking Corisca! Dit bleek ook gelijk de hoogste ‘berg’ van de dag te zijn, en dat was maar 80meter. Daarna ging het op en af over een redelijk drukke weg. We hadden gehoopt dat de Fransen minder zouden toeteren en wat minder hard langs zouden scheuren maar geen van beide is waar. Ze scheuren voor ons gevoel alleen maar harder langs. En toeteren doen ze ook, maar dat is vaak op de meest rare momenten. Bijvoorbeeld als we gewoon achter elkaar rijden bijna in de berm. Vooral Brian kan zich hier erg kwaad om maken en nadat een of andere pino een heel toeterconcert achter ons zat te houden had hij bijna zijn bidon door de raam willen gooien maar dit mocht niet van Hélène.

Nu lijkt het of Corsica helemaal niet leuk is, maar dat is helemaal niet zo. De natuur is hier werkelijk prachtig. Het is groener dan op Sardinië en er stromen hier wat riviertjes de zee in, alleen heel leuk om te zien. Na de koffie-break gaan we ook voor een tijdje de grote weg op en rijden we heerlijk langs de zee. Lunch is dan ook aan het strand, een heerlijke Franse baguette met een chocoladebroodje of croissant, en dat zo vers dat het bijna nog warm is. Daarbij een zonnetje en de golfjes die op het strand slaan en een groter vakantiegevoel kan er bijna niet zijn. Maar we moeten toch weer verder en helaas moeten we ook weer de wat drukkere weg op. Dit is trouwens de enige weg die een beetje vlak is van het eiland want de rest van de wegen is alleen maar op en af en dat bewaren we voor de volgende dagen.

S’middags blijven we dicht bij de zee en hebben prachtige uitzichten over rotsen en baaien. En als we dan aan de andere kant kijken zien we hele hoge bergen, zelfs zo hoog dat we sneeuw zien!! Om half 4 zijn we al bij het plaatsje tot waar we eigenlijk vandaag wilde komen. We besluiten dan ook om maar een stukje verder te rijden. Die 15km extra vallen vooral Brian zwaar, Hélène heeft hier weinig last van en schakelt daarom nog een tandje bij zodat Brian helemaal zit af te zien. Gelukkig zijn we er even later en is er zo waar een toeristeninformatie, de eerste sinds Slovenie want in Italie hebben we er geen een gezien. We vragen of de camping open is, maar nee hor. Dan maar het goedkoopste hotel. Nadat we ingecheckt hebben rijden we naar een riviertje om lekker eten te maken. Terug op de kamer blijkt dat we draadloos internet hebben, tenminste als Brian half uit het raam hangt. Dus de foto’s kunnen helaas nog niet geplaatst worden, we hopen dat we snel wifi hebben zodat iedereen de mooie foto’s van Italie kan zien.

Morgen gaan we het binnenland in en staan er twee beklimming van meer dan 600meter op het programma. Daarna rijden we nog een dag over een berg van bijna 900meter en dan hebben we een lange afdaling naar Bastia vanwaar we de boot nemen naar Marseille.

De groetjes aan iedereen!

Badesi - Bonifacio (Frankrijk) 65km

2010-11-16T17:47:00.003+01:00

Heey allemaal, hier voor het eerste berichtje uit Frankrijk!=)
Vannacht hadden we niet heel top geslapen want het raam klapperde heel erg, buiten stormde het! Maar nadat we het raam hadden gesloten vielen we uiteindelijk toch weer lekker in slaap en waren we alsnog goed uitgerust, dat was ook wel nodig want het zou nog een pittig dagje worden vandaag. We hebben namelijk 1165hoogtemeters gehad en dat met slechts 65km.
We verlieten het hotel eigenlijk met niet heel veel zin want het regende en daarbij waaide het enorm hard en we moesten ook gelijk naar boven toe. Maar toen we de eerste beklimming hadden gehad waren we allebei wel wat warm gedraaid en we hadden ook nog de wind in de rug dus dat scheelt enorm veel! En we waren toch ook wel blij dat we boven waren, konden we lekker naar beneden. Maar wat was dat koud zeg we moesten heel diep nadenken wanneer we het nog meer zo koud hebben gehad en dat is toch wel een tijdje geleden. Toch gingen we al snel weer een beetje naar boven af en toe een beetje naar beneden en dat ging best wel aardig. Het regende inmiddels ook niet meer zo heel hard, maar het waren meer steeds buitjes dus dit was niet heel erg storend. Daarbij was de omgeving weer prachtig, konden we naast elkaar fietsen dus hadden wij het prima naar ons zin. Omdat het nog steeds een beetje regende wilde we wel ergens binnen wat drinken maar naar 30kilometer waren we nog steeds niks tegengekomen waar we iets konden drinken en die ook nog open was. Dus aten we snel een stuk cake en gingen we weer verder, de regenpakken bleven nog steeds aan. Ten eerste omdat het wel lekker warm was en omdat we af en toe nog een enorme stortbui over ons heen kregen en we vonden het niet nodig om daardoor nat te regenen.
Zoals ik al zei fietsten we gezellig naast elkaar en we waren al aardig wat politieauto’s tegengekomen maar hier kregen we geen commentaar van. Wel het standaard toeteren van de Italianen (ja zelfs op Sardinië) gisteren werd er zelfs een middelvinger naar ons opgestoken omdat we blijkbaar te veel ruimte in beslag namen. Maar vandaag kwam er dus een politieagent druk seinend naast ons rijden dat we achter elkaar moesten gaan fietsen, dit hebben we dan maar gedaan (tot de politieagent uit zicht was).

En al redelijk snel kwamen we in Santa Teresa aan en besloten we eerst de haven op te zoeken zodat we in ieder geval wisten waar we moesten zijn. Dit hadden we al snel gevonden en we aten ons boterhammetje op in de Terminal (lekker droog binnen). Maar ja het was inmiddels half2 en om half5 zou onze boot pas vertrekken. Wat gaan we doen? We wisten dat er op 5km afstand Capa Testa zou liggen een van de hoogtepunten van Sardinië. Maar ja, de regen kwam nog met gigantische buien, waaide enorm hard en de weg ernaartoe zou ook niet bepaald vlak zijn dus heel aantrekkelijk was dit plan in eerste instantie niet. Dus daar zaten we dan nog geen 5min we keken elkaar aan en hadden allebei zoiets van: “nou en, anders zit je hier we gaan lekker naar buiten” Misschien valt het tegen en was het niet de moeite waard maar wat moet je nou daar op zo een stoeltje?
En inmiddels was het even droog en scheen het zonnetje zelfs een beetje dus vol goede moed vertrokken we voor het eerst vandaag zonder regenpak. Dat hadden we niet moeten doen want na 5min kregen we toch een stortbui op onze kop, niet normaal! We vonden gelukkig snel een afdakje en de regenpakken gingen weer aan, we konden er wel om lachen. We fietsen verder en vonden het wel een beetje op de Noordkaap lijken harde wind en steile bergen. Maar we genoten want de omgeving werd steeds mooier ruiger en de wind ging nog harde waaien maar we vonden het totaal niet erg. Nadat we weer wat naar beneden gingen kwamen we bij de zee uit en gingen we over een weg tussen de zee door. Waar deze met harde rukwinden tegen de kant sloeg. Aan het einde zetten we de fietsen neer en liepen het laatste stukje naar de kust en je ziet het wel op de foto’s dit was de moeite zeker waard. Echt heel mooi, alle stenen helemaal rond van de zee en dan ook nog de wind die als een echte storm tekeergaat waardoor de zee keihard tegen de kant aan slaat.
Na hier een stukje rond gelopen te hebben fietsten we weer terug en moesten we nog een klein uurtje wachten voordat we de boot opgingen. Brian was al een beetje bang dat hij zeeziek zou worden en dit was helaas ook zo, lijkbleek en met een zakje in de aanslag zat hij op een stoeltje (gelukkig was het zakje niet nodig). De zee ging werkelijk als een razende tekeer waardoor de boot over metershoge golven moest varen. Hélène had het prima naar haar zin en heeft buiten wat foto’s genomen. Waar een Nederlander haar vertelde dat dit stuk altijd wel heel wild was, omdat de wind/zee door twee eilanden heen moest. Eerst zou deze tegen Sardinië slaan en daarna tegen Corsica waardoor er ontzettend hoge golven zouden ontstaan, zeilen was volgens de man haast niet te doen op deze plaats.

En daar was dan Corsica in zicht en daarbij ook ons op een na laatste land, Frankrijk. Binnenvaren bij Bonifacio was erg leuk en mooi. De kanten langs de zee zijn ontzettend hoog waardoor en mooie kliffen te zien zijn. En het Bonifacio licht ook erg hoog lang het water, waar een stadsmuur omheen staat echt ontzettend leuk. De haven is overigens wel laag gelegen maar volgens de bordjes moesten wij naar boven fietsen. Dus dat was wel even wennen voor de beentjes want het was een ontzettend steile weg. Boven aangekomen gingen we eigenlijk gelijk weer naar beneden en kwamen we uit bij (je raadt het al) de haven. We hadden dus ook gewoon langs het water kunnen fietsen maar ja, wisten wij veel;).
Op zoek naar een overnachting, er stonden zelfs campings aangegeven dus wij waren al helemaal blij. Maar ja, te vroeg gejuicht want die waren natuurlijk hartstikke dicht. Op zoek naar iets anders dan, het begon al donker te worden dus we moesten nog opschieten ook. Eerste hotel- dicht, tweede hotel- dicht, derde hotel- ook dicht. Wij waren al bang dat we voor de hoofdprijs moesten gaan slapen maar het viel wonder boven wonder meer, we vonden een hotel dat wel open was voor een net prijsje. Wij onze fietsen door de bar naar binnen en op de kamer tortellini’s gemaakt.

En morgen, fietsen op Corsica!

Arriverdecié!

Porto Torres - Badesi 61km

2010-11-15T17:39:00.005+01:00

Tja, jullie zien het al aan de titel vandaag toch maar geen rustdag!

Vanochtend werden we iets later wakker dan normaal omdat de boot naar Asinara toch pas om half 10 zou vertrekken. Op het gemak gingen we om 9uur de deur uit op weg naar de boot. We moesten wel eerst nog even kaartjes kopen want gisteren was het kantoortje dicht. Maar toen we bij het kantoor om kaartjes vroegen moest ze eerst maar even bellen of de boot wel zou varen ivm het weer. Wat wij niet echt begrepen want de lucht was strakblauw en er was bijna geen wind. Maargoed zo gezegd zo gedaan en toen ze ophing deelde ze ons mee dat hij zou gaan(wij blij) maar dat hij niet wist of hij s’middags wel terug zou varen (wij niet blij) ivm met het weer nogmaals. Ja wat doe je dan? Een ander meisje zei wel dat als die vandaag niet terug zou gaan misschien wel morgen zou terug gaan. Maar daarop zei de ander gelijk weer dat hij morgen zeker niet terug zou gaan omdat ze slecht weer en veel wind opgaven. Nou wij durfde de gok niet aan dus besloten niet te gaan. Maar ja wat doe je dan? Dan loop je maar een beetje door de haven rond, je gaat eens op een rots zitten, je probeert dingen te zoeken die je kan gaan doen. Maar dat waren er niet zo heel veel, dus dronken maar koffie op een terrasje.

We hadden wel gezien dat er een toeristeninformatiedienst was (vanaf half 11 open) en een reisbureau waar we onze boottickets konden kopen (vanaf 10uur open). Dus om kwart over 10 sloften we op het gemak naar het reisbureau om maar vast de tickets voor morgen te kopen. Toen we vroegen of we vanaf hier naar Corisca konden varen en hoelaat en hoe duur was de eerste reactie, ja maar er vaart iedere dag een boot vanaf Santa Terasa. Dit was ons geheel onbekend want we hadden heel internet afgezocht naar een boot daar maar het enige wat we konden vinden was dat die tot september zou gaan. Maar goed de vrouw ging informeren voor de boot naar Corisca en Brian ging kijken hoe ver het was om naar Santa Terasa te fietsen. Het bleek ‘maar’ 100km te zijn en aangezien de boot vanaf Santa Terasa naar Corisca pas om half 5 zou gaan zouden we dus tijd zat hebben omdat te fietsen als we vandaag zouden gaan fietsen, en waarom niet? Want er was toch niet heel veel te beleven in dit plaatsje. Ook was het nog eens aanzienlijk goedkoper om vanaf Santa Terasa te varen dus de keuze was zo gemaakt. Even later stonden we buiten met twee boottickets Santa Terasa – Corisca. Nu maar snel naar het Bed en Breakfast en spullen inpakken en wegwezen.

Het was geen probleem om een dag eerder te vertrekken maar aangezien we daar niet op gerekend hadden was de kamer een grote rotzooi en lagen overal spullen die nu weer in de tassen moesten. Het duurde wel even maar iets voor half 12 zaten we op de fiets. En wat waren we blij, nadat we de trip naar het eiland Asinara niet konden doen, hadden we toch wel zoiets van ja zitten we hier twee dagen ons te vervelen. Maar nu konden we en lekker fietsen en morgen gewoon naar Corisca varen en het was ook nog eens lekker weer, warm gewoon! We gingen daarom ook als een trein en na een uurtje zaten we op een muurtje onze gesmeerde boterhammetjes te eten. We hadden ze vanochtend al gesmeerd omdat dat makkelijker zou zijn om ze mee te nemen naar het eiland. Maar ja daar zaten we nu, we zaten lekker op de fiets. We reden nog langs een heel mooi plaatsje dat op een rots gebouwd was, erg mooi om te zien (zie foto).

Het stikt hier ook van de campings en stiekem hoopten we dat er wel eentje open zou zijn. We hadden toen we net op de fiets zaten er eentje gezien die open was (de tweede op Sardinië). En tegen 3en zagen we twee campings aangegeven staan, hier moesten we wel een stukje voor omrijden maar dat hadden we er wel voor over. Bij camping 1 stond ‘chuiso’ oftewel gesloten, Hélène belde toch maar even aan voor de zekerheid en vroeg of er misschien enige mogelijkheid was om er toch op te kunnen staan maar een norse vrouwenstem zei: ‘no’. Bij camping 2 aangekomen stond er een heel groot hek, dus ja die was ook dicht. Toch wel teleurgesteld reden we dan maar verder, het was zulk lekker weer en dan wil je gewoon niet binnen slapen als je in tent achterop heb zitten (en die de hele dag meesleept).

Dus even later moesten we weer op zoek naar een bed en breakfast/hotel/motel/pension of iets dergelijks. Er stonden wel heel veel bordjes met B&B rechts 250meter dus wij volgden de bordjes maar 2km later hadden we het nog niet gevonden. Daarna kwamen we nog een pension tegen maar deze was ook dicht. Vervolgens nog een hotel wat een absurd hoge prijs vroeg en daarna waren we het plaatsje uit, en het liep al tegen 5en. Er waren we nu twee mogelijkheden, er was nog een hotel waar we niet langs waren geweest maar dat was weer terugrijden en misschien was dat ook wel te duur of we konden verder rijden in de hoop alsnog iets te vinden of wild te kamperen. Brian omschreef het als: ‘dokken(terug naar het hotel) of gokken(hopen dat er nog iets kwam of wildkamperen)’. We gokten. Maar al vrij snel kwamen we er achter dat dit zinloos zou zijn want we begonnen gelijk aan een beklimming met 10 haarspeldbochten. Dus draaide we om en reden naar een hotel. Gelukkig viel de prijs mee en konden onze fietsen nog heel mooi binnen staan.

Daarna hebben we buiten nog lekker eten gemaakt en nu hebben we gedoucht en gaan zo slapen.

Groetjes van ons.

Fertilla- Porto Torres 69km

2010-11-14T17:06:00.002+01:00

Stuck in Porto-Torres.

Nadat we lekker tortellini’s met sla hadden gegeten (dit is tegenwoordig onze standaard maaltijd als we ergens binnen slapen want dit ruik je niet zo heel erg en is ook nog is heel makkelijk klaar te maken) en lekker een boekje hadden gelezen zochten we ons bedje op want we waren best wel weer moe van de dag fietsen. Maar toen we in bed lagen roken de dekens een beetje muffig, nou is dat niet zo heel erg maar met twee dekens kregen we het niet warm. Dus nog maar twee dekens erbij gepakt en toen zijn we aardig opgewarmd. Niet dat het nou zo heel koud was maar het gebouw was gewoon een beetje kil. Alsnog hebben we prima geslapen en waren de dekens later niet meer nodig.

We wilde graag bij de Grotta di Nettuno gaan kijken. En we hadden in ons Sardinië boekje gezien dat deze alle dagen toegankelijk was met rondleiding en deze rondleiding begon elk heel uur. Dus om half9 (onze tijd) zaten we weer op de fiets, het was ongeveer anderhalf uur fietsen dus we zouden op tijd zijn voor de rondleiding om 9uur lokale tijd. We moesten wel een stukje omhoog maar dat vonden we niet erg want daardoor konden we weer prachtig uitkijken over de zee met de rotsen erlangs erg mooi allemaal! Maar naarmate we dichterbij de grotten kwamen kregen we beiden een voorgevoel dat die rondleiding niet helemaal zou lukken. We waren op een paar wielrenners na de enige die deze weg opgingen en verder was er niemand te zien. Geen toeristen, gidsen, winkeltjes of iets in die richting. Maar we besloten toch maar door te fietsen, we waren zo dichtbij en het was overigens geen straf om hier te fietsen want het uitzicht werd alsmaar mooier en het was ook nog eens heerlijk weer, geen wolkje aan de hemel en het zonnetje die al heel veel warmte gaf. Dus fietsten we verder tot we niet meer verder konden want ze waren bezig met verbouwingen dus de grot was gesloten. Tja, best wel jammer. We zetten een kopje thee en begonnen weer aan de weg terug een afdaling dus dat viel dan weer mee;).

Eigenlijk was het de bedoeling om vanaf Santa Teresa di Gallura over te varen naar Corsica, hier zouden we in principe morgen aankomen en dan zouden we wel zien wanneer we konden vertrekken. Voordat we het eiland opgingen hadden we wel gekeken of er een boot naar Sardinië zou vertrekken en dat was ook zo en ook of er een van Corsica naar het vaste land weer zou varen, dit blijkt ook zo te zijn. Maar we hadden dus niet gekeken of er wel een boot naar Corisca zou varen vanaf Sardinië, eigenlijk waren we er gewoon vanuit gegaan: “daar vaart een boot, klaar!” Maar goed we hadden dus toch nog even gekeken en wij konden geen boot vinden, de volgende boot die vanaf Santa Teresa di Gallura vertrek is in April. Dat is een beetje te laat voor ons, dus moesten we op zoek naar een andere mogelijkheid. Gelukkig waren er nog wel mogelijkheden maar moesten we onze route iets inkorten. Namelijk vanaf Porto Torres maar het lastige is dat deze alleen op: dinsdag, woensdag en vrijdag. En nu zijn we hier al op zondag, we hadden stil gehoopt dat er misschien toch een boot zou varen maar dit blijkt helaas niet zo te zijn. Dus kunnen we pas dinsdag van Sardinië af. Dus om een lang verhaal kort te maken we zitten Stuck in Porto Torres! Gelukkig hebben we wel wat oplossingen gevonden en zijn er wel leuke dingen te doen. Morgen gaan we namelijk met een bootje naar het eiland Asinara het schijnt hier heel mooi te zijn dus dat is al een hele dagbesteding. Die dag daarna moeten we kaartjes halen voor de boot en vertrekt de boot om half3 (half4 onze tijd) wat we die dag gaan doen weten we nog niet maar dit komt vast helemaal goed.

Nadat we weggefietst waren bij de groten was het verder eigenlijk vlak dus we schoten weer lekker op. We aten tussendoor het laatste pakje hardkeks want we hadden geen brood dus besloten in Porto Torres verder te eten. Eerst maar kijken of we misschien geluk hadden, dit hadden we niet zoals ik al vertelde dus reden we wat rond in het plaatsje en besloten daarna een restaurantje op te zoeken voor een Pizza. En deze keer besloten we het is helemaal anders te doen. Namelijk een bijzondere Pizza we bestelden er twee: “pizza zalm en een Canadese Pizza (oftewel met worst)”. En dan zouden we allebei de helft nemen, best grappig natuurlijk maar dit was toch niet helemaal ons ding. Maar we waren blij dat we het hadden geprobeerd, nu hoeven we nooit meer te bedenken of een Pizza zalm lekker zou zijn;). We zaten wel lekker buiten op een terrasje aan de zee dus dit was toch nog genieten.

Daarna haalden we wat boodschapjes en zochten we een bed & breakfast op, open camping zijn er in de wijde omgeving niet te bekennen. We hadden wel al een adres opgezocht op internet. Eerst kwamen we nog een andere tegen dus besloten we hier even naar de prijs te vragen, maar hier werd niet opengedaan terwijl we de mensen achter de deur zagen staan dus fietsten we naar de volgende. En daar werden we vriendelijk ontvangen. Ontbijt hebben we er niet bijgenomen want dit was wel wat duur en volgens de boekjes is het ontbijt hier niet meer dan een croissant met een kopje koffie. Maar de kamer bevalt ons prima en we kunnen ook nog gebruik maken van het balkon, prima toch!

Dat was het weer voor vandaag, groetjes uit Porto Torres!

Is Arenas - Fertilla 94km

2010-11-13T17:19:00.002+01:00

Wat was het vandaag toch een schitterende dag!

Vanochtend werden we wakker en toen was het nog heel erg donker. We hadden nog niet eerder in de tent geslapen op Sardinië en aangezien we met de boot toch een stukje opgeschoven waren, komt de zon hier iets later op maar blijft wel wat langer schijnen, volgens onze GPS. Brian was nog niet de tent uit of daar was kat 1 van de 6 al weer. Waarschijnlijk wilde hij wel heel graag eten want hij bleef maar mauwen. Bij het ontbijt waren ze ondertussen alle zes weer van de partij en om de beurt probeerde ze iets mee te pikken. Maar dat lieten we niet toe en dus kregen ze een voor een een pets op der hoofd. Maar eentje was zo brutaal dat hij maar bleef komen totdat we hem per ongeluk iets te hard weggooide en tegen een boom terecht kwam. Niet dat het hem erg veel kon schelen, want hij liep gewoon weer vrolijk verder. We vonden de katten zo leuk dat we maar besloten er eentje mee te nemen. En dat werd de kleinste want dat was toch wel het meest praktisch, die past tenminste net in de stuurtas. Het enige probleem was dat hij zelf niet zo heel graag wilde er uit sprong, uiteindelijk hebben hem jammer genoeg toch maar op de camping gelaten en gingen wij onder een bewolkte hemel op pad.

We hadden al op de kaart gezien dat we binnen 20km in een plaatsje zouden zijn dat op bijna 500meter lag, dus het was klimmen geblazen. Het verschil met het vasteland van Italie is wel dat ze hier een weg heel gelijkmatig omhoog hebben gelegd terwijl op het vasteland gewoon alles en iedereen moet wijken en de weg over alles en iedereen heen leggen. Dus we gingen niet echt snel omhoog maar dat was niet erg, want we konden redelijk op het gemak genieten van de omgeving hier. Achter ons was de zee die langzaam verder kwam te liggen en voor ons lagen de bergen die helemaal begroeit zijn met struiken. Toen we de boot opgingen een paar dagen terug zagen we al allemaal vrachtwagens met hout aan boord gaan en wij grapten:’hebben ze geen hout op Sardinië ofzo?’, maar dat blijkt nog echt waar te zijn we hebben in al die tijd nog maar een paar bomen gezien de rest is allemaal struikgewas wat niet hoger komt dan een meter of 2.

Het blijkt dat we toch niet helemaal naar 500meter hoeven want er is een iets kortere weg die over iets meer dan 400meter loopt dus nemen we die maar. Bovenop zetten we even thee, maar deze bleek niet te drinken te zijn. We hadden op de camping water bijgevuld bij een kraan waar een teken van drinkwater bij stond, nou dat zal toch wel goed zijn? Maar nadat we het dus zelfs gekookt hadden bleek het gewoon niet te drinken te zijn en smaakte het heel erg naar zout. Gelijk gooien we dus de rest van de flessen en bidons leeg die we er mee gevuld hadden, wel een beetje jammer dat we allebei dus bijna 2 liter de berg hebben opgesleept en bovenop weg gegooid. Als al het vieze water is weggegooid blijken we nog maar twee halve bidons met goed drinkwater over te hebben dus we moeten snel op zoek naar een supermarkt. Een paar kilometer later vinden we er een gelukkig en kunnen weer drinken. Daarna begint de afdaling die ons terug naar zee leidt. De zon is nu doorgekomen en we hebben schitterende uitzichten. Bij een bocht lijkt het net of je zo de zee inrijdt maar we moeten toch net nog afslaan. Beneden zitten we weer bij de zee waar we een paar kilometer vlak kunnen rijden langs alle gesloten strandtentjes die in de zomer waarschijnlijk stampvol zitten. Op het eind van de weg slaan we rechtsaf, een weg die we 42km lang moeten volgen en waar helemaal geen dorpje of iets langs staat, alleen maar zee aan je linkerhand en bergen aan je rechterhand. Na een paar kilometer lunchen we op een richel met de zee tientallen meters onder ons.

Na de lunch moeten we omhoog, en we weten niet voor hoelang. Maar de zon is zo warm geworden dat het gewoon heet is, zweten geblazen. Het verkeer op deze weg is verwaarloosbaar dus het is echt genieten ook al gaat het flink omhoog. We rijden eigenlijk continue maar een paar honderd meter van zee af maar rijden toch op een gegeven moment op een hoogte van meer dan 350meter. Soms hoor je zelfs de golven tegen de rots slaan. En als we dan weer naar beneden rijden moet je oppassen dat je geen bocht mist want dan stort je zo de zee in. Het is ontzettend mooie weg, je kan geen genoeg krijgen van de bergen van bijna 1000meter aan de ene kant en als je dan even naar de andere kant draait zie je de helderblauwe zee die de zon weerspiegelt. Als we bijna op het eind van de weg zijn voelen hem toch al flink zitten we hebben al meer dan 80km en 1200 hoogtemeters.

Maar dan zijn we er ook bijna. In Alghero, een erg toeristisch plaatsje doen we nog even boodschappen en rijden dan door naar de jeugdherberg die we in onze reisgids hebben staan. De laatste 7km ernaartoe zijn vlak en met de wind in de rug vliegen we vooruit. Het is even zoeken waar het is want het staat overal op de bordjes aangegeven behalve bij het huis zelf. We vragen aan de man die er woont of het een hostel is. ‘Ja’ antwoord hij, maar we moeten wel even 10 minuten wachten. Als we dan teruglopen naar de fietsen komt er een druk doende vrouw aan die alleen maar roept: ‘momento, momento’. Ja hor, we rijden niet weg. Als ze er is blijkt ze helaas ook geen Engels te praten maar we komen er wel uit. In ons gidsje stond dat het met ontbijt 10 euro per persoon zou zijn maar dat valt vies tegen, want de vrouw zegt dat het geen hostel meer is maar een bed en breakfast en dat het 25 euro per persoon is. Tja, we hebben weinig andere keus dus doen we het maar. Als we vragen of we om 7uur kunnen ontbijten valt ze bijna flauw, want nee dat kan niet hoor veel te vroeg, op z’n vroegst 9uur. Nou dat willen wij niet, dus gaat er 5euro van de prijs af, prima!

En nu hebben we lekkere gegeten, gedoucht en gaan straks lekker slapen in het Bed zonder Breakfast.

Groetjes van ons!!

Vallermosa - Is Arenas 103km

2010-11-12T18:05:00.002+01:00

Heey allemaal,
wat vinden jullie van Hélène haar nieuwe fiets? Ja deze vond ze ergens en wat is er nou belangrijk aan al die spullen om mee te nemen, je heb toch eigenlijk alleen maar een bloemetje nodig voor de vrolijkheid. Dus nu fiets Hélène op deze fiets verder naar Malaga;)

Vandaag was het de bedoeling om 101km te gaan fietsen want we hadden gezien dat daar een camping open was. En als er een camping open is dan moet je daar natuurlijk naar toe, want wij doen niks liever dan kamperen zeker met dit heerlijk weertje. Maar aangezien het op Sardinië erg hard waait, heel de dag door en meestal dus ook tegenwind was het nog maar de vraag of we dat wel zouden halen. We begonnen in ieder geval met volle moed want om vijf voor half negen zaten wij al op de fiets, dit moet een record zijn voor ons want meestal vertrekken we vijf minuten later. Onderweg keek er een man heel vreemd dat wij op de fiets zaten. En ineens beseften we dat het natuurlijk eigenlijk een uur eerder was en dat is dan ook best wel vreemd. Wij zouden waarschijnlijk ook denken wat zijn die nou weer aan het doen om half acht in de morgen, gaat het wel goed met hun? Maar het ging prima met ons en het waaide nog niet. Dus we gingen als een trein, maar na precies 35min (volgens Brian) ging het toch waaien en dit was een flinke wind in het gezicht. Maar af en toe kop over kop (Brian het meeste) we kwamen nog best vooruit. Tegen de koffietijd waren we allebei al moe en vroegen ons af hoe we ooit 100km moesten gaan fietsen met deze wind. Maar we fietsten verder maakten een bochtje en ineens ging het een heel stuk makkelijker. We kwamen ook tot de conclusie dat we de eerste 25km heel licht naar boven waren gegaan en nu kregen we dit weer terug want gingen we heel licht naar beneden.
We fietsen voornamelijk over grote wegen want er bestaan geen fietsroutes op Sardinië, maar ineens zagen we daar een fietspad. Meestal gaan we er niet gelijk op onze ervaring is namelijk dat de fietspaden hier ontzettend slecht zijn en soms gewoon ineens ophouden. Sta je dan, moet je weer terug word je allemaal niet vrolijk van. Maar dit fietspad bleef toch keurig langs de weg en zag er ook goed begaanbaar uit. Dus besloten we daar lekker te gaan fietsen. Helaas ging het toch fout en kwamen we bij een boerderij uit dus moesten we toch weer omdraaien terug naar de grote weg.

uiteindelijk hadden we maar liefst 61km op de teller staan en was het nog maar half1, wel tijd voor een boterhammetje. En dat smaakt dan toch prima! Hier in Sardinië staan in elk dorpje ontzettend veel dorpjes, iets waar wij dankbaar gebruik van maken want in de berm zitten is niet echt toppie.

We fietsten weer verder en de wind hebben we af en toe tegen en af en toe van de zijkant. Toch gaat het prima en hebben we genoeg te zien om ons heen. Grote bergen, heel veel cactussen en af en toe een binnenzee waar we langs fietsten.

Als we in een plaatsje komen zien we ineens een Mcdonalds aangegeven en we hebben het al tijden over de Mcdonalds dus nu gaan we een lekkere Mcflurry halen. Deze is wel een beetje koud maar smaakt ons heerlijk.

Daarna fietsen we weer verder en het laatste stuk is toch aardig klussen want we hebben weer een aardige wind tegen maar dan zien we daar toch ineens het bordje camping aangegeven. We fietsen links, rechts nog een keertje links en komen door bossen en zien wel heel veel caravans staan maar weinig leven in de brouwerij. Hij zou toch niet toch dicht zijn? We blijven maar de bordjes volgen en komen bij een receptie aan, dicht. Maar er staat nog een camping aangegeven en van deze hadden we gezien dat deze het hele jaar open zou zijn. Dus weer een bochtje om en nog een stukje verder en daar staat een slagboom open en er zit ook nog een vrouw achter de receptie, gelukkig. Als Hélène vraagt of ze een plekje heeft voor een tent, schiet ze in de lach en zegt dat ze zat plek heeft. We zijn de enige gasten. Ze had nog een stel gehad die week maar dat was het, morgen zou er wel een evenement zijn en had ze 60reserveringen. Kijk dat is tenminste de moeite, want met die 13euro van ons word je toch ook niet rijk.
We mogen zelf een plekje kiezen, wel zegt ze erbij dat alleen toiletgebouw 12 open is, dus misschien is het handig om daar in de buurt te gaan staan. Dit is zeker handig want de camping is mega, en het plattegrondje komt dan ook goed van pas.
Als de tent staat en de slaapzakken + matjes zijn uitgehangen lopen we even naar het strand het is ook nog maar half5 dus we zijn lekker vroeg. De golven zijn mega hoog en het zonnetje schijnt lekker rede genoeg dus voor Brian om een verfrissende duik te nemen. Hélène gaat niet mee, beetje te koud en er zwemmen heel veel kwallen en daar heeft Hélène het niet zo op. Maar Brian vind dat allemaal niet erg en duikt er in zijn onderbroek in, niet één keer, niet twee keer maar drie keer! Hij heeft de grootste lol met de hoge golven en Hélène maakt de foto’s vanaf het strand echt een heel leuk gezicht. Maar dan komt Brian er toch maar uit want er prikt iets onder zijn arm, tja de kwal. Het doet nu nog wel een beetje zeer, maar het zal vast snel over zijn (hopen we).

Daarna lopen we weer terug, springt Brian onder de douche en maakt Hélène het eten klaar: aardappeltjes, spinazie en hamburgers. En dat smaakt prima, weer is wat anders van tortellini’s of Pizza;). En dan ineens krijgen we bezoek van een kat, en nog 1, en nog 1, en nog 1, en nog 1, en nog 1. Ja echt waar 6 katten. Ze zijn erg brutaal, mauwen heel veel, zijn constant jaloers op elkaar maar toch ook wel erg lief. Maar dat zie je zo wel op de foto’s.
Nu is het donker maar nog een prima temperatuur dus we zitten nog buiten. Wat is kamperen toch heerlijk!

Toedeloe,
Ow ja, Sardinië hoort nog bij Italië!

Cagliari - Vallermosa 39km

2010-11-11T18:11:00.001+01:00

En vandaag is er gewoon weer eentje jarig, nu is Gina, het zusje van Brian, is 17jaar geworden! En ook nog op dezelfde dag jarig de oom van Brian, Arie. Gefeliciteerd allebei en een fijne dag!

Gisterenmiddag/avond hebben we dus een hele lekkere pizza salami picante op en daarna vertrokken we naar de boot. Daar aangekomen bleek het niet zo heel druk te zijn, er stonden wel een paar auto’s klaar maar het merendeel wat naar het ruim verscheept werd was toch wel vrachtwagens. Wij stonden in de rij van de auto’s opgesteld en aangezien de boot eerst naar Artabex zou varen en daarna pas naar Cagliari kreeg iedere auto een geel of groen briefje onder zijn ruitenwisser, de kleur gaf aan waar de auto naartoe ging. Maar ja wij hebben natuurlijk geen ruitenwisser dus de man die onze papieren controleerde keek naar z’n kaartjes daarna naar de fietsen, met de gedachte: ‘waar kan ik nou dat briefje laten’. Nou laat maar dacht hij ze komen er wel en zo mochten we door. Nadat we onze fietsen hadden vastgemaakt liepen we naar de ‘eersteklas’ hut die we hadden gekregen. Wedachten eerst nog ‘huh, eersteklas?’ maar het bleek gewoon een normale hut te zijn met een stapelbed en een douche en WC. Om half 8 vertrok de boot en wij waren net op tijd op het dek om hem de haven uit zien te varen, het was ondertussen helemaal donker geworden en alle lichtjes van de haven gaven een heel mooi beeld. Toen we eenmaal de haven uit waren en op open zee kwamen begon de boot te schommelen. En na twee minuten was Brian al ontzettend misselijk dus waggelde we terug naar de hut waar Brian de hele avond op bed heeft gelegen en Hélène de route over Sardinië heeft uitgestippeld.

Vanochtend werden we wakker door gebonk op onze deur, we keken op ons horloge maar het was pas half 8, en we hadden gisteren gevraagd hoe laat de boot aankwam en dat zou pas 11uur zijn, dus wat was er aan de hand. Slaperig deed Brian de deur open waar een matroos stond die vroeg Cagliari of Artabex? Nou Cagliari, oke ga dan maar weer slapen. Maar we waren nu toch al wakker en kwamen er maar uit. Buiten scheen de zon en heel ambitieus gingen we met de ontbijtspullen naar het bovendek om te ontbijten maar dat was toch wel iets te koud en 10min later waren we weer terug in de hut waar we de rest van het ontbijt deden. Daarna moesten we nog 3uur wachten voordat we aankwamen dus lazen we maar een boekje, liepen een beetje heen en weer, lazen nog een boekje totdat we de hut werden uitgezet om 12uur. Alle spullen bij elkaar geraapt en maar naar het dek gegaan een daar verder een boekje lezen want het land was nog niet in zicht en dat zou nog wel even duren zagen we op Brian zijn GPS. Uiteindelijk om half 2 ging het schip dan aanleggen en liepen we naar de fietsen om alles weer in de tassen te stoppen en uiteindelijk reden we iets na 2uur Sardinië binnen.

De zon scheen en zeker uit de wind (die heel hard blies) was het goed vertoeven. We hadden de keuze om de stad Cagliari te gaan bekijken of om nog een paar uurtjes te fietsen. Brian was weer een beetje misselijk geworden op het laatste stuk van de boot en Hélène voelde zich ook lamlendig dus besloten maar lekker te gaan fietsen. De stad uitkomen was al een hele klus want het ging omhoog en de wind stond pal in het gezicht, we moesten ook nog een stukje tweebaansweg over maar daarna waren we er zo goed als uit. We hadden gehoopt dat het hier misschien iets rustiger zou zijn maar daar merkte we nog weinig van, en daarbij is het wegdek heel slecht, putten liggen soms gewoon 15cm lager dan het wegdek en als je daar inrijdt met de fiets is dat niet echt heel fijn voor fiets en bestuurder. Dus het was uitkijken.

In ons reisboekje van Sardinië stond dat wildkamperen toegestaan wordt als je minder dan 24uur op dezelfde plaats blijft en je kon overal wel een plekje vinden. Nou mooi dachten we, het is goed weer en we hadden toch geen zin om weer binnen te slapen dus wij op zoek naar een wildkampeerplekje rond een uur of half 5. Maar het eerste kwartier zagen we eigenlijk overal nog huizen staan, het volgende kwartier zagen we wel plekjes waar het kon maar daar stond overal een hek om heen met prikkeldraad. Ondertussen waren we ook langs een groot hok gereden waar misschien wel 25 honden inzaten die aan het blaffen waren. Om kwart over 5 begonnen we allebei toch wel een beetje zenuwachtig aan het worden, we zouden over een kilometer weer op een grotere weg zijn en in plaatsje dus daar kon het sowieso niet. Het plan werd dus bijgesteld en we moesten nu maar naar een hotel of iets dergelijks zoeken. En dat was niet lang zoeken want binnen een paar honderd meter zagen Hotel Wunder staan. Wij naar binnen en standaard vragen we: ‘spreken jullie Engels?’, vaak is het antwoord nee maar hier was het nee maar wel Duits (vandaar hotel wunder natuurlijk). Dus in het Duits gevraagd voor een kamer, en dat bleek een hele mooie te zijn, perfect!

En o ja we hebben vandaag 5 jaar verkering en daarvoor wilde we uit eten maar de restaurants beginnen pas om 8uur met koken en dat kunnen onze maagjes echt niet aan. Dus maar zelf weer overheerlijke tortellini’s gemaakt.

Groetjes van ons!

Rome - Civitavecchia 76km

2010-11-10T16:26:00.002+01:00

Heey allemaal,
vandaag weer een verjaardag, Hélène haar broertje is vandaag 18jaar geworden. Dan word je toch echt volwassen dus weer even naar huis gebeld om te feliciteren.
Na een wat regenachtige nacht in de tent waren we wel weer goed uitgerust en hadden we wel weer zin om verder te fietsen, op naar Sardinië! Maar toen we de tent uitkwamen bleek dat het wel heel hard had geregend, zelfs zo erg dat er in de voortent een laagje water lag. Ook bleek dat de matjes behoorlijk nat waren geworden aan de onderkant. Eerst vonden we het een beetje gek dat het zo nat was, dit hadden we toch nog nooit gehad. Maar later bedachten we dat we op grind stonden en ook een beetje schuin dus waarschijnlijk kon de regen makkelijk op het grondzeil komen zo zo dus een wat natte tent. Maar het was inmiddels een blauwe hemel dus wij vonden het allemaal niet zo erg.

We ruimde onze spulletjes op en zaten uiteindelijk iets later dan normaal op de fiets en we wilde sowieso nog even boodschapjes halen en de supermarkt ging pas op acht uur open, negen uur onze tijd dus. Dus na wat kleine boodschapjes inclusief een nieuwe pot pasta konden we dan gaan. Het zonnetje deed goed zijn best dus er was geen jas en ook geen regenjas nodig, lekker hoor! Wel fietsten we langs een ontzettend drukke weg omdat we naar Civitavecchia moesten en de fietsroute ging maar tot Rome. Dus hebben we zelf een snelle route gecreëerd. Nadeel van deze snelle route is dat er eigenlijk geen bal aan is, voordeel hiervan is wel dat je lekker opschiet want je gaat nog heel ver omhoog en kan dus aardig tempo maken. Daarbij was er een soort vluchtstrook waar wij konden fietsen zodat we weinig last hadden van het andere verkeer (op het gesuis in je oor na dan).

Op een gegeven moment konden we even van de snelweg af, dus daar maakten wij dan ook dankbaar gebruik van. Tegen de koffiepauze zagen we een Mcdonalds dus besloten we om daar lekker koffie te gaan drinken met een ‘vieze donut’ zoals Brian deze noemt. Maar helaas de Mcdonald was dicht, maar niet getreurd we vonden een lekker plekje in de zon en zetten daar ons eigen kopje thee.

We fietsten weer verder en kwamen erachter dat we steeds dichter bij de zee kwamen en dat is natuurlijk altijd leuk. Het waaide daardoor best aardig maar deze we genoten van het uitzicht dat we hadden op de zee. Het is heel grappig want we zijn al een paar keer deze reis bij de zee uitgekomen we gaan ervan weg maar komen uiteindelijk toch weer terug. En deze zee (middellandse zee) zullen we nu zeker wat vaker gaan zien en zal uiteindelijk ook de laatste zee zijn. Maar goed we hadden best trek in een boterhammetje maar konden niet echt een plekje vinden, op een gegeven moment zag Hélène de zee heel dichtbij en riep ze naar Brian: “ja daar de zee, we gaan eten!” Dus hadden wij een heerlijk plekje voor ons boterhammetje, met een enorm harde in de zee en zout aan je boterham. Echt genieten!

Toen we op de kaart keken bleek het niet meer zo heel ver te zijn dus gingen we weer verder en zochten eerst de haven op want we moesten nog wel een kaartje hebben voor de boot vanavond. We wisten al wel dat deze om half8 onze tijd vertrekt en dat we morgenochtend aankomen. We vinden het wel lekker om een hut te nemen want een stoel om heel de nacht in te slapen en de volgende dag weer fietsen vonden we beiden niet echt een strak plan.
In de haven aangekomen was het eerst nog even zoeken en in de tussentijd kregen we ook nog een behoorlijke bui op ons dak. En toen we aankwamen bij de balie was deze (uiteraard) gesloten voor de Siesta. Maar over drie kwartier zou deze open gaan dus besloten we maar even te wachten. De kaartjes waren zo geregeld en toen besloten we een lekker ijsje je gaan eten op een terrasje (de bui was alweer overgewaaid). Nu zitten we even lekker in het zonnetje de blog te schrijven en de matjes liggen te drogen. Straks eten we een Pizza want dat moet natuurlijk wel even als afscheid van het vaste land;).
Straks hopen we op de boot de zonsondergang te kijken al is die misschien al onder voordat we weg varen. En dan zijn we morgen alweer op Sardinië.

Ciao!

Rustdag Rome 19km

2010-11-09T18:16:00.002+01:00

Vanochtend werden we wakker en waar dachten als eerst aan: Hoera, Hélène der mama is jarig! Wel een beetje vreemd om dan zo ver weg te zitten maar we hebben gelijk even gebeld om haar te feliciteren. We werden trouwens pas om 8uur wakker en dat mocht ook wel eens want we hadden een evenaring van het record fietsdagen achter elkaar, namelijk elf! En in die elf dagen hadden we meer dan 1000km gefietst. We hoorden gelukkig nog geen getik op de tent dat het regende maar toen we naar buiten keken kon dat nooit lang uitblijven. Dus deden we maar lekker ontbijt op bed. We wilden vroeg weg en aangezien we toch al gewassen hadden en de fietsen schoonmaken wel een andere keer zouden doen zaten we om 10uur op de fiets richting het centrum van Rome.

Fietsen in Rome is erg apart. Nu we geen bagage bij ons hadden waren we een stuk wendbaarder dan gisteren dus slalomde we achter de scooters aan langs de auto’s. Het is trouwens niet zo heel vreemd dat er hier zo veel scooters rijden want in de auto sta je hier onherroepelijk vast. Onderweg moesten nog wel onze regenpakken even aandoen en kregen een stortbui van jawelste op ons dak. Maar heelhuids bereikte het Piazza Venezia, waar we onze fietsen stalde. Dat kon je niet van iedereen zeggen want onderweg hebben we heel veel ambulances gezien en er lag zelf een dame midden op de straat op de grond die was aangereden met der scooter.

Vanaf het plein startte we onze tocht door Rome. Doel een was het Colosseum natuurlijk. Eerst maar even een reisboekje kopen want we wilden toch wel weten wat we nou eigenlijk aan het bekijken waren. Met het boekje in de hand stonden we bijna een half uur in de rij om de grote arena binnen te komen. Toen we dan eindelijk een kaartje hadden begon het te plenzen, en iedereen die er was deed zijn paraplu uit, en wij onze capuchon op. Een weg banend door de paraplu's kwamen we eindelijk in de ring terecht waar vroeger de grote gladiatorengevechten gehouden werden. Het kost natuurlijk veel moeite om zo’n groot ding over eind te houden en dat zie jammer genoeg wel, maar met een beetje fantasie is dit een werkelijk prachtig archeologisch object. Daarna gingen we verder. De ‘Rome-kenners’ zullen nu wel denken dat we naar het Foro Romano zouden gaan, maar nee. Omdat Brian dit al een keer gezien had en omdat hij vond dat er mooier dingen te zien waren zouden we dat doen als we nog tijd over zouden hebben. Dus starten we onze wandeling, in de regen, naar het Circus Maximus. Van deze paardenrenbaan is helaas weinig van over en toen we er langs liepen was er ook een landmachtdag bezig of iets dergelijks, er was weinig te zien in ieder geval. Nu kwamen we weer bij de fietsen uit en hadden deel 1 van vandaag gehad.

Voordat we met deel 2 zouden beginnen wilden we toch eerst wel even wat gaan eten want het was al bijna 1uur. We besloten maar iets warms te nemen dat we vanavond lekker makkelijk brood met soep konden eten. Maar ja er was zo veel keus uit restaurantjes, waar ga je zitten? Na een aantal menukaarten te hebben bekeken kwamen we uit bij een leuk klein restaurantje vlakbij de Trevi-fontein. Tenminste we dachten dat het een leuk restaurantje was. Als voorrecht namen we allebei geroosterd brood met olijfolie en kruiden en als hoofdgerecht Brian, kip met aardappeltjes en Hélène fettucine of zo iets. Het voorrecht ging nog wel maar het hoofdgerecht was niet warm genoeg droog en helemaal niet lekker,erg teleurstellend dus. Daarna even een kijkje genomen bij de Trevi-fontein en daar was het erg druk. Vervolgens verder gelopen naar de Spaanse Trappen en onderweg een overheerlijk ijsje gekocht wat het minder lekker eten toch wel goed maakte. De Spaanse Trappen vonden allebei niet zo heel interessant en via een dure winkelstraat met winkels zoals Dior, Prada, Vitton enz. liepen we verder naar het Pantheon wat erg mooi was om te zien. Als laatste liepen we naar het Piazza Navona, waar we op een terrasje(het was sinds een uur of 12 droog geworden red.) een lekker bakje koffie en thee dronken.

Ondertussen was het al tegen 4en en liepen op het gemak terug naar de fietsen waar we nog even een heel groot wit gebouw opgelopen het Vittoriano. We hadden eigenlijk niet meer zo’n zin om nog naar het Foro Romano te gaan en reden terug naar de camping, onderweg kwamen we nog langs Vaticaanstad en wilde het museum nog wel bezoeken om de Sixtijnse kapel te zien, maar helaas waren we daar te laat voor en konden we niet meer in. Daarnaast hebben we nog veel meer standbeelden, gebouwen en mooie dingen gezien en we kunnen wel zeggen dat we veel van Rome gezien hebben maar om alles te zien heb je toch wel wat langer nodig dan een dag.

We hebben nu lekker een boterhammetje gegeten en gaan straks de fietsen vast optuigen want morgen gaan we weer verder naar Citavecchia waar we morgenavond op de boot hopen te zitten naar Sardinie. We hopen dat het daar wel wat rustiger is want Italie is een heel mooi land maar wel ontzettend druk qua verkeer.

Groetjes van ons!

Ronciglione - Rome 77km

2010-11-08T18:56:00.002+01:00

Heey allemaal,

bedankt weer voor de leuke reacties, en we zijn ook best wel trots op 10000km=)
Nadat we vannacht in dat heerlijke bed hadden geslapen konden we schone kleren aan. Het was wel grappig want we hadden alle kleren op klerenhangertjes, en stoelen gehangen allemaal zo dicht mogelijk bij de verwarming want het schiet natuurlijk niet op als je weer verder moet met natte kleren. Maar de verwarming had zijn werk goed gedaan en alles was heerlijk droog en misschien nog wel belangrijker, het ruikt zo lekker fris;)

Het leek er even op dat we niet gelijk de regen in hoefden maar nadat we de spullen weer op de fiets hadden geladen bleek deze droom in duigen te vallen want het plensde buiten, niet normaal! We wisten eigenlijk niet dat het zo hard kon regenen in Italië, wij dachten dat de zon hier altijd scheen? Brian was het liefst direct omgekeerd en heel de dag in het appartement gaan zitten, gelukkig had hij dit niet tegen Hélène gezegd want die had waarschijnlijk niet geprotesteerd. Dus fietsten we dapper door en ging het toch wat minder hard regenen en konden we regenpakken zelfs even uit, wat een verademing! En we konden aan de afdaling beginnen wat dan ook erg leuk is. We kwamen beneden aan en kwamen bij een groot meer terecht wat wel erg mooi was om te zien. En het stikt hier van de campings en hotels best grappig om te zien. Er was zelfs een Nederlandse camping die zichzelf omschreef als: “Italiaanse sfeer, Nederlandse kwaliteit”.
Langs het meer was het ook best lekker fietsen want het was overwegend vlak, en toen zagen we ineens een heel dik groot grijs beest, met een lange staart. Hij waggelde zo richting het water en toen hij allang weg was drong het tot ons door dat dit een rat was. Maar zo een grote hadden we werkelijk waar nog nooit gezien.
Inmiddels ging het wel weer een beetje miezeren maar echt nat werden we er niet van, we dronken een kopje thee op een stenen bankje langs het water en zagen in de verte alweer hele donkere wolken aankomen dus we besloten maar vast weer de regenpakken aan te trekken. En dat was maar goed ook want we waren nog geen 100meter onderweg of het ging al regenen en nog geen halve kilometer later kwam het alweer met bakken uit de hemel vallen. Werkelijk overal waar je keek was water, water en nog eens water. Proberend om de diepen plassen te ontwijken en ook nog rekening houden met het drukke verkeer fietsten we weer verder. Er word nog steeds regelmatig getoeterd maar daar trekken wij ons vrij weinig van aan. Files zijn echt heel grappig om te zien hier, want ze gaan gewoon om de beurten zitten toeteren, de ene nog harder dan de ander. Wij vragen ons alleen maar af wat dat voor nut heeft.

We komen weer op een iets rustiger weggentje en deze weg gaat ook weer aardig op en af, de regen komt niet meer met bakken naar beneden maar het is ook nog lang niet droog. Maar we trappen flink door want we willen naar Rome! Rond etenstijd kunnen we geen bushokje vinden en hebben we wel zin om ergens binnen wat te gaan eten. Maar ja, als wij om twaalf uur honger hebben is het volgens de gewone klok nog maar elf uur en pizza worden dan ook nog niet gebakken. We proberen er een paar maar de meeste zijn gewoon nog dicht. Op een gegeven moment vallen we haast om van de honger en hebben ook nog geen bushokje of ander plekje gevonden. Dus stoppen we onder een viaduct, gezellig is anders maar we zitten in ieder geval droog en ook niet op de grond maar op een muurtje. We proppen de boterhammen naar binnen en springen snel weer op de fiets. En nu krijgen we echt te maken met het o zo drukke Rome waar iedereen ons al voor heeft gewaarschuwd. Maar wij zijn inmiddels ook wel wat gewend en kunnen net zo boos kijken als die Italianen, wel niet zo hard toeteren maar gewoon voorrang nemen gaat ons beiden prima af. Wij fietsen hier nou eenmaal, hou maar gewoon rekening met ons.

En dan ineens veel sneller dan we eigenlijk hadden verwacht rijden we het Sint Pietersplein op en dat is toch wel erg leuk. We vragen een man of hij een foto wil maken weer een hoofdstad bereikt. We zoeken een plekje voor de fietsen en alhoewel we allebei wat nat en koud zijn gaan we in de rij voor de Sint Pieterskerk. We moeten door zo een poortje net als op het vliegveld en zoals altijd gaat het piepje weer af bij Hélène. De man kijkt even naar haar armband en ze mag weer verder lopen. De kerk is echt enorm groot en mooi gebouwd vooral Hélène kijkt met verbazing. Brian is hier al een keertje geweest en heeft het sowieso altijd sneller gezien dan Hélène;). Dan gaan we naar de Tombe van alle voorgaande Pauzen. En als laatste trotseren we de trap van maar liefst 320 treden naar boven en genieten van het prachtige uitzicht over Rome. Echt heel leuk om een keer gedaan te hebben en natuurlijk te zien. Daarna beginnen we de voettocht naar beneden en bij de fietsen aangekomen is het tijd om naar de camping te fietsen. Het is inmiddels wel weer droog wat wel zo prettig is. De camping hebben we vrij snel gevonden en na in een recordtempo van de tent op zetten van Brian maakt Hélène eten. We gaan allebei onder de douche en duiken daarna de tent in. Inmiddels regent het weer een klein beetje, maar wij zitten heerlijk in ons eigen huisje.

Morgen rustdag en gaan we de rest van de stad bekijken, Toedeloe!

Ps. Brian die boodschappen doet, hij crost werkelijk waar door de supermarkt met zulke karretjes.

Fabro Scalo - Ronciglione 97km

2010-11-07T18:49:00.006+01:00

Goh wat een dag vandaag. Het was vonden we allebei hoogstwaarschijnlijk wel de zwaarste dag van de hele reis tot nu toe. We hebben 97km gefietst en daarbij hebben we 1743 hoogtemeters gehad. Dat is dus iedere kilometer bijna 18meter omhoog. Naast het record hoogtemeters en hoogtemeters per kilometer, hebben we ook een verbetering van zwaarste klim. En misschien wel van belabberde weg (in Italie dan). En om niet te vergeten te vertellen we hebben vandaag de grens van de 10.000 kilometer overschreden. Helaas kwamen we daar wel pas 10km later achter.

Een heerlijke hotelbedje gehad en om 7uur stonden we beneden om te gaan ontbijten, een lekker buffet. Maar beneden aangekomen was er niemand te bekennen en de ontbijtzaal zat nog op slot, er stond wel een telefoon met een nummer hoe je het personeel kon bereiken. Dus Hélène dat nummer gedraaid en de man aan de andere kant van de lijn zou wel even beneden komen. Eenmaal beneden vroegen wij verbaast, het ontbijt was toch om 7uur. Nee, dat was om kwart over 7 volgens hem, gisteren zei een andere man toch echt wat anders. Maar goed dan zouden we eerst wel even onze spulletjes opbergen en dan een kwartiertje later ontbijten. En het bleek maar goed dat we gewacht hebben want het was erg lekker, broodjes, cornfalkes, geroosterde boterhammen, sap, cake en zelfs gebak. Met een volle maag konden we dus op pad.

Het parcours van vandaag was eigenlijk heel makkelijk we zouden drie keer omhoog moeten van rond de 200meter naar de 600meter, en na een paar kilometer begonnen we dus vol goede moed aan de eerste klim. De regen die ze voor vandaag hadden opgegeven was nog nergens te zien maar de zon daarentegen ook niet. Na een goed uur omhoog en heel veel haarspeldbochten waren we boven op klim nummer 1. Onderweg naar boven was er niet heel veel bijzonders te zien, we hadden uitzicht over het dal waar de snelweg liep en vandaag was het zondag jaagdag want er stonden allemaal stoere Italianen met hun geweer in de hand en de honden in de auto. Ze vonden het natuurlijk wel interessant om ons zo naar boven te fietsen en er werd wat gefloten naar Hélène. Daarna kwam de afdaling en hier zoefde we in het zog van de auto’s naar beneden. Beneden aangekomen maar even pauze gehouden want het was ondertussen al half 11 en daarna op naar de volgende klim.

Klim nummer 2, was zo zo zo zwaar, echt niet normaal. Er stond in ons fietsboekje een keuze of je kon de hele steile kant van de berg omhoog of de supersteile kant van de berg, en die was wel 5kilometer korter dan de hele steile. Dus ja welke kies je dan? Toch maar de supersteile omdat deze iets korter is. En daar begonnen we er dan aan, een half uur later waren we drie kilometer verder gekropen. Het was echt ontzettend zwaar en we waren blij dat we überhaupt nog konden fietsen, Hélène haar kilometerteller gaf op sommige momenten ook gewoon 0km/p/u aan. Boven aangekomen besloten maar gelijk te gaan eten alhoewel we nog maar 34km gefietst hadden. Na het eten ging het allemaal wat sneller, we moesten nog een paar kilometer wat minder steil tot de top van klim nummer 2 en daarna konden we eigenlijk een hele tijd naar beneden, wel hadden we helaas tegenwind, dus ging het iets langzamer.

Beneden aangekomen waren we in Viterbo, een mooie historische stad waar wij eigenlijk alleen de stadsmuur van gezien hebben. Dit plaatsje was ook aan de voet van klim nummer 3 van de dag die tevens naar het hoogste punt ging, 688meter. Ook was er nog een stuk onverhard van 4km bij. Het was daarbij ook al 3uur dus even dachten we om hier maar een hotel te zoeken maar dan moesten we morgen weer verder fietsen en dan zou het misschien wel regen, schouders eronder en gaan. Het eerste stuk viel best mee en al snel reden we op meer dan 500meter, maar daarna kwamen we in een plaatsje waar we meer dan 15% omhoog reden naar een kerk. Verder was het op en af, tot we bij een het onverharde deel aankwamen. We zaten er allebei erg doorheen en zagen er dus ook torenhoog tegenop. Maarja we konden moeilijk blijven staan waar we waren. De eerste kilometer onverhard ging omhoog over hele grote keien waar je soms geen eens kon fietsen. En daarna… ging het ook nog eens stortregenen. Gelukkig heb je dan een regenpak bij, doe je lekker aan, zit je lekker droog en warm. En waren aangekomen op het hoogste punt, ole!! Het eerste stuk naar beneden was remmen inknijpen en plassen en hobbels ontwijken. Daarna kregen we het asfalt terug en reden we zo het overnachtingplaatsje in.

Daar aangekomen was het maar hopen dat we iets konden vinden waar we konden slapen. We hadden een adres dus daar reden maar gelijk naartoe. Maar toen de GPS zei dat we aangekomen op bestemming waren, zagen we eerst helemaal niks. Maar na even goed rondkijken zagen we gelukkig toch een beetje aangegeven en wij naar binnen. De Italianen spreken niet of nauwelijks Engels en deze man waar we nu bij stonden ook niet, maar Brian vroeg tot grote verbazing van Hélène even in het Italiaans hoe duur het was. Dit bleek wel een prijsje in ons straatje te zijn en waren blij dat we wat hadden, de fietsen konden ook nog eens binnen staan dus super. Even later kwamen we erachter dat we een appartement gehuurd hadden waar we gewoon konden koken en ook wassen!! Het was ondertussen al half 7 maar alle was tevoorschijn gehaald en de wasmachine in. Daarnaast ook nog even snel een pannetje spaghetti gemaakt voor de honger.

En nu zitten we moe maar voldaan op, jawel een bank, een heerlijk kopje thee te drinken en ons te verbazen wat we vandaag allemaal wel niet gefietst hebben.

Groetjes ons

Siena - Fabro Scalo 108km

2010-11-06T17:48:00.004+01:00

Heey allemaal,
na weer zo een heerlijk nachtje in de tent waren we prima uitgerust en hadden we wel weer zin in dat zonnetje. Maar toen we onze tent uitkwamen bleek het erg mistig te zijn, nou dat zal zo wel wegtrekken dachten wij nog. Dit viel toch wel even tegen want toen we de fiets op gingen werden we toch best wel nat van die mist. Je weet wel hoe dat eruitziet van die druppels op je winpers, wenkbrauwen en overal waar je kleine haartje hebt. We fietsten Siena uit en waren blij dat we gisteren vast een kijkje hadden genomen want in die mist valt toch een stuk minder te zien. Eenmaal bijna aan het einde van de stad stond onze route via de snelweg, dat is wel een beetje vreemd. Maar anders moesten we 12km omrijden en alsnog een stukje snelweg. Dus besloten we er toch maar voor te gaan en het bord waarop stond verboden voor fietsers maar te negeren. Uiteindelijk viel het mee en kwamen we niet eens echt op de snelweg en hebben we dus ook geen regels overtreden;).
Daarna kwamen we een man tegen ook met bepakking op de fiets en hij vroeg ons waar we naartoe gingen. Dus heel trots zei Hélène: “naar Spanje”. Dat vond hij toch wel een beetje vreemd want we fietsten toch echt de verkeerde kant op (volgens hem) maar wij uitgelegd dat we eerst naar Rome gingen. En dat we dan ook nog van Noorwegen kwamen vond hij toch wel een beetje vreemd. Hij had nog een vraag: “hoeveel kilo weegt jullie fiets?” Dus wij antwoorden ongeveer 60kilo. Dit noemde hij: “totally crazy”. Ach wij vinden het wel leuk. Hij ging was zelf opweg naar Assissi.

Toen we eenmaal de stad uit waren en in de Le Crete terechtkwamen leek het nog werd de mist nog dikker en konden we op sommige stukken werkelijk niet verder kijken dan 50meter. Dit was wel erg jammer want we hadden graag de : “onwaarschijnlijke leegte van de Le Crete” (zoals in het boekje werd beschreven) willen zien, maar wij zagen alleen maar mist. En heel af en toe een mini zonnetje door de mist. We vonden een bankje en besloten hier maar een kopje thee te zetten, wel gebruikten we een plastic zak voor onze billen want het bankje was werkelijk kledder nat. Daarna fietsten we weer verder en toen we boven de 350meter kwamen zagen we ineens blauwe lucht en een beetje zon. Maar dit was al heel snel weer over want we gingen naar beneden en doken zo dus letterlijk de mist weer in, zo jammer! Maar toen we langzaamaan de Le Crete uitfietsten brak dan toch aardig het zonnetje door en binnen de kortste keren was het weer zweten geblazen en kwamen de korte broeken, T-shirts en sandalen weer tevoorschijn. En toen we achteromkeken zagen we dat er in de Le Crete nog steeds een dikke mist wolk lag. Als je goed kijkt kan de dit ook zien op de tweede uitzichtfoto.
Het was nog steeds flink op en af en op een gegeven moment kwam er een wielrennergroepje voorbij. Hélène zag al aan de manier waarop Brian ging fietsen dat hij zou gaan volgen, Hélène besloot om maar lekker haar eigen tempotje te fietsen (zwaar zat;)). Het was wel heel grappig want de wielrenners hadden pas na een ruime halve kilometer door dat Brian achter hun zat. En toen kwamen de vragen, eentje sprak er Engels dus die moest vertalen. Waar kom je vandaan? En waar ga je naartoe? Standaard vragen. Maar de man vertelde ook dat het in mei/juni de mooiste tijd van het jaar was en dat het hier in de winter een zelfde tempratuur als in Nederland. Nou nu nog niet hoor en dat vinden wij helemaal niet erg! Na een tijdje besloot Brian toch maar weer met Hélène te fietsen dus zei hij de mannen gedag en wachten een paar minuutjes voor we weer samen verder gingen.
En toen kwam er ineens die klim, we gingen heel de dag al op en af en op een gegeven moment zagen we een hooggelegen dorpje. Maar wij gingen naar beneden, dat kan natuurlijk nooit goed zijn. En dat was het ook nog want zo stijl hadden we toch al even niet gehad, sterker nog we konden er geen eentje bedenken. Eigenlijk hadden we wel trek in een boterhammetje maar we besloten eerst maar even naar boven te gaan, gelukkig maar want anders doen je benen wel erg veel zeer als je gelijk zo stijl naar boven moet. En toen we zo goed als boven aankwamen zagen we een bankje en aten lekker ons broodje met kaas en pasta. Weetje, we zijn nu bezig met nutella pot 23.

We fietsen weer verder en hebben weer prachtige uitzichten van de omgeving, Italië is echt een prachtig land. We komen bij een grote supermarkt die tussen de middag wel gewoon open is en halen weer onze boodschapjes en eten wat druifjes op het bankje voor de supermarkt, heerlijk in het zonnetje. Op de fiets heb je niet zo door dat je er ‘zomers’ bijloopt. Maar als je dan in de supermarkt komt is het wel een beetje vreemd dat die Italianen allemaal dikke jassen, sjalen en soms al met mutsen oplopen. Zijn wij nou zo warmbloedig of hun juist koudbloedig? Of allebei een beetje;).

Hierna besluiten we de iets vlakkere variant te nemen, deze is wel wat drukker staat beschreven in het boekje en ook iets langer maar we vinden het wel even goed. En deze route blijkt toch ook niet helemaal vlak te zijn. De bedoeling is om naar Fabro te fietsen en daar een goedkope overnachting te vinden. Want de campings zijn weer ver te zoeken op de route en daarbij zijn de aangelegen campings nog dicht ook, dus het is niet anders.
Het gaat op en af maar het grootste deel toch naar beneden en de laatste 18km is zo vlak al een dubbeltje dus we gaan als een trein. Hélène voorop want Brian zijn tempo is iets te laag volgens haar. We fietsen dan ook ineens 23km per uur en dat gaat best makkelijk. Rond vijf uur (onze tijd) komen we in Fabro aan maar we kunnen niet gelijk wat vinden, dan ineens zien we een bordje camere. Ideaal denken wij, maar het meisje achter de balie (het is ook een barretje) weet niet op de kamers wel verhuurd worden. Over een uurtje kunnen we wel terugkomen. Dus besluiten we maar even ons pannetje te gaan maken in het parkje in het laatste zonnetje. Als we terug zijn staat er iemand anders die geen Engels kan, maar ons wel weet te vertellen dat we 2uur kunnen wachten. Nou daar gaan we niet nog een keer aan beginnen dus fietsen we naar het andere dorpje Fabro Scalo waar we al vrij snel een hotel vinden. Wel zo prettig want het is inmiddels half7 (onze tijd) en al bijna donker.
Nu hebben we al heerlijk gedoucht, lezen we nog wat en gaan straks weer heerlijk slapen!

Toedeloe

Empoli - Siena 79km

2010-11-05T18:08:00.001+01:00

Na gisteren een toch wat laat einde van de dag, gingen we ook pas om half 11 slapen. En nu denk je vast: ‘ooo, half 11 dat is toch niet zo laat’. Nou voor ons wel en dat voel je als je de volgende ochtend wakker wordt, want dan wil het liefst nog een uurtje langer op bed liggen. Maar dan is er altijd wel een die zegt: ‘kom op, we gaan er gewoon uit’. Dus zo gezegd zo gedaan en zo zaten we perfect op tijd, half 9 op de fiets. We zeggen wel half 9 maar eigenlijk is het half 8 en dat was goed te merken, want toen we bezig waren met Empoli uitfietsen raasden het verkeer ons werkelijk aan alle kanten voorbij, de befaamde ochtendspits. Een enkeling probeerde op de fiets naar het werk te gaan maar de veruit de meeste zaten toch in de auto, en de kinderen stonden allemaal netjes op de schoolbus te wachten. En als wij dan langs fietsten werd het even stil en stonden ze met verbazing te kijken naar ons. Maar de eerste 10km waren dus niet echt bijzonder vandaag, hoewel het volgens de kaart en GPS een kleinere weg was, was het erg druk dat je bijna hoofdpijn kreeg van het voorbij rijden.

Maar dat werd allemaal anders. De zon die het eerste uur nog vaak achter een heuvel verstopt zat was te voorschijn gekomen en de auto’s werden langzaamaan minder. We begonnen vanochtend op 10meter maar met de koffiepauze waren we toch al geklommen tot meer dan 300meter. We konden eerst geen lekker plekje vinden want we wilden toch wel een bankje en deze zijn erg schaars hier, maar even later had vooral Brian erg zin in een pauze en plofte neer langs de kant van de weg met een heel mooi uitzicht over het dal met allemaal olijfbomen. Toen we rustig onze thee aan het drinken waren kwam er een tractor aan met een aanhanger vol met olijven. Erg leuk om te zien, wel was het nog even schrikken omdat de tractor een iets te scherpe bocht maken en bijna de laptop tas, die op de grond stond, overreed, maar gelukkig zag hij het op tijd en stopte. Daarna zag de man onze verbazing van alle olijven en hij begon glundert te vertellen in het Italiaans, de vertaling hiervan is zo’n beetje: ‘ja mooi he, allemaal olijven, uit Toscane, deze zijn de beste van heel Italie’. Wel vreemd dat iedereen altijd alles het beste vind in het Italie van zichzelf maar goed.

Verder ging het over de kam van de heuvelrug. Het verschil met andere landen hier is dat je weet als je naar een dorpje moet dat je omhoog moet. In Oostenrijk bijvoorbeeld is dat meestal andersom, dan is ooo we gaan naar een dorpje lekker bergaf en je rijdt om de hoogste bergen heen. Maar hier zie je een dropje op een hoge heuvel voor je liggen en dan denk je hmm het is nog een lange weg omhoog. Maar je krijgt hier wel schitterende de beelden en vergezichten voor terug. Het schijnt trouwens dat de Italianen vroeger altijd bang waren voor overstromingen en dat ze daarom hun huizen hoog bouwde. Het volgende verschil is dat we opvallend weinig grote supermarkten tegenkomen. We zien altijd wel heel veel bordjes met supermarkt hierheen, supermarkt daarheen maar raken deze toch altijd op een of andere manier kwijt. Zo ook toen we brood moesten hebben voor tussen de middag. Volgens mij hebben we wel drie rondjes door het plaatsje gereden voordat we eindelijk de supermarkt stonden. Dus Brian stapte al heel geïrriteerd de supermarkt in en daar was het ook nog eens heel druk, tja niet alles kan meezitten.

Na de lunch kunnen we gelijk weer beginnen met klimmen, er is hier echt geen meter vlak maar dat vinden we niet zo erg hor, want door de heuvels fietsen is zoveel mooier dan de Po-vlakte. Vooral Hélène heeft het erg naar haar zin. Al sinds vanochtend hebben we ook beide korte broeken en t-shirts aan en Hélène zelfs haar sandalen. Gelukkig hebben we die dingen toch niet voor niks meegesleept. We vragen ons ook af wanneer voor het laatst in korte broek gefietst hebben, antwoord: Polen, meer dan een 40 dagen geleden. Iets na 2uur bereiken we het hoogste punt van de dag, 625meter. Hierna kunnen we dus lekker naar beneden. En reed vroeger Brian eigenlijk altijd op kop in de afdalingen, dat is nu niet meer want Hélène komt hem zat vaak voorbij racen, of zit dan te roepen dat hij harder moet.

Na nog een pittig klimmetje zijn we alweer bijna in Siena en besluiten voordat we naar de camping gaan toch nog maar even in Siena te gaan kijken. En wat is dat groot zeg, overal straatjes, winkeltjes en oude gebouwen. Gelukkig stonden er overal bordjes aangegeven waar Piazza del Campo was, het plein van de stad en dat konden we uiteindelijk dan wel vinden. Op het plein was het druk, overal lagen mensen in de zon of zaten te eten en drinken op terrasjes. Wijzelf zijn er even gebleven voor een foto’tje en een lekker ijsje. Daarna reden we over het plein (zonder dat we gestoord waren door politie/vuilnismannen) de stad uit. Maar de binnenstad uitkomen was toch een stuk lastiger dan inkomen. Op een gegeven moment had de GPS zelfs moeite maar als de ene keer rechts gaat en de andere keer links kom je er vanzelf wel.

Nog even boodschappen gehaald en eindelijk een reisstekker gevonden zodat we nu overal de laptop kunnen opladen en daarna naar de camping gereden. Dat bleek nog een behoorlijk zware klim, zeker na zo’n zware dag en we zaten er allebei toch wel een beetje doorheen. Bij de camping aangekomen hadden we dan weer een financiele meevaller want we kregen het special wintertarief. De winter is trouwens nergens te bekennen want het is nu half 8 en Brian zit nog steeds in zijn korte broek buiten. Vanavond kunnen weer lekker in de tent slapen!

Groetjes van ons.

Torre del Lago - Empoli 93km

2010-11-04T19:03:00.002+01:00

Heey allemaal,

tja wij hebben gewoon erg gelachen om al die mensen die gaan staan alsof ze de toren tegenhouden. En daarbij waren wij natuurlijk helemaal niet blij als we niet sterk genoeg zouden zijn en de toren dus op ons zou vallen;).

Na lekker in de tent geslapen te hebben, want dat vinden we nog steeds het leukste! Kwamen we dus fris en fruitig ons tentje uit en hebben lekker op een bankje zitten eten. Het zonnetje zat nog verstopt achter de bomen maar het was totaal niet koud en toen we weg fietsten voelden we al hoe heerlijk warm het zonnetje was. We fietsten ons laatste stukje met zijn drieën ook weer door de ‘tippelzone’ waar vanochtend niet zo heel veel dames zaten op eentje na die probeerden zich te warmen aan een mini vuurtje. Wij vonden dat het handiger was om iets meer kleding aan te trekken. Maar dat weet ze vast zelf ook wel.
In Lucca aangekomen dronken we met zijn drietjes nog een kopje thee en gingen we nog even een fietsenwinkel in voor (je raadt het al) een paar nieuwe binnenbandjes. Daarna namen we afscheid en vervolgt Stefan zijn weg naar Bazel en gaat hij vanaf daar met de trein naar huis. En wij nu eerst richting Rome. Het was erg gezellig geweest met zijn drietjes wel jammer dat we de meesten tijd in de regen hebben gefietst, maar ja dat mocht de pret niet derven.

Daarna fietsten we door Luca heen en kwamen we bij de stadsmuur waarvan Hélène zicht herinnerde dat haar ouders + broertje hier overheen hadden gefietst en dat wilde wij dus ook wel. Maar het was even een probleem om te vinden hoe je dan op die stadsmuur kwam. Dus gingen we maar door het gras de muur op en even later bleek dat er genoeg holletjes naar boven en weer beneden gingen wat natuurlijk veel gemakkelijker was geweest. Het was wel erg leuk om over deze muur te fietsen en met het mooie weer konden we dus ook ver over de stad kijken.
Daarna fietsten we Luca uit en was het alweer haast tijd om te gaan eten. Na een lekker plekje gezocht te hebben in de zon bedachten we dat het misschien geen slecht idee was om de kettingen maar is te gaan vervangen want dit was toch wel is nodig. Het is altijd wel even een werkje maar terwijl Brian de kettingen verving maakten Hélène de fiets een beetje schoon want die waren echt heel vies geworden. Maar toen de nieuwe kettingen er eenmaal omzaten bleek dat we toch te lang hadden gewacht want een het middenvoorblad bleek toch versleten te zijn. Wat inhoudt dat je dus een vervelend krakend geluid hoort en als je te lang doorfietst je deze versnelling niet meer kan gebruiken. Probleem dus want waar halen we snel een binnenblad vandaan? Nou hebben we in ons routeboekje heel handig verschillende fietstenwinkels aangegeven dus zouden we wel in het plaatsje Empoli uitkijken naar een nieuw middenblad.

We fietsten door een prachtige omgeving, we gingen weer berg op en fietsten eigenlijk op een kam waardoor we erg mooi uitzicht hadden. Veel huizen met rode daken, soort palmbomen wat wijngaarden en natuurlijk de olijvenbomen. Echt een ontzettend leuk stuk, zo willen we nog wel meer van Italië! En dan die zon, heerlijk! Brian fietsten in korte broek en Hélène haalden sinds tijden weer eens haar sandalen uit de fietstas. En natuurlijk allebei in een t-shirt naar boven was het zelfs nog zweten. Dus aten we een lekker ijsje op en bankje in het zonnetje. Daarna hadden we nog een klim maar gingen we overwegend naar beneden toe. En stonden we in het stadje zelfs nog in de file tussen al die auto’s. En maar toeteren werkelijk niet normaal, en allemaal meedoen ze hadden er wel lol in geloof ik.

Toen we een stukje over een fietspad fietsten kwam er ineens een steen (niet heel groot) langs Hélène haar benen en toen ze omkeek bleek deze afkomstig van twee jongens die daar liepen. En Brian kennende wilde hij daar wel even wat van gaan zeggen. Van Hélène hoefde dit niet zo nodig maar ja, hou hem maar is tegen. De jongens deden een beetje raar alsof ze hem niet begrepen maar verder zeiden ze niet zoveel.

We fietsten verder de stad in en gingen opzoek naar de fietsenwinkel even zoeken maar al snel hadden we er eentje gevonden maar deze bleek meer op racefietsen en scooters gericht te zijn en dus niet te hebben wat wij nodig hadden. Maar er was wel een man die Engels sprak en die wist ons een adres te geven waar ze dit onderdeel misschien wel hadden. Dus gingen we weer op pad dit was wel even zoeken maar na nog een keertje vragen hadden we het dan toch gevonden en ja hoor het goede onderdeel hing er nog ook, twee zelfs! Maar toch nog maar even nagevraagd of het echt de goede zou zijn en we besloten er eerst eentje te kopen want deze bladen zijn niet echt goedkoop. Maar ja, nu nog het gereedschap om ze te monteren. Maar de man in de fietsenwinkel had er wel een en die mochten we lenen. Dus heeft Brian op de stoep (met een klein beetje hulp van Hélène de eerste erop gezet) en testen en gelukkig het is de goede. Dus de winkel in en de tweede gekocht voor Hélène haar fiets. Maar de schroeven van deze fiets bleken iets vaster te zitten en deze kregen we met geen mogelijkheid los. Weer even gevraagd aan de fietsenmaker of hij even wilde helpen. En dat wilde hij wel de eerste kreeg hij zonder moeite los was wel een beetje vreemd was. Maar voor de rest moesten er weer andere tangen en apparaten gebruikt worden maar het was gelukt. En na de gereedschappen weer teruggegeven te hebben en de man vriendelijk bedankt te hebben was het al donker aan het worden en moesten we nog op zoek naar een slaapplaats. Camping zijn er op het moment even niet maar er zou genoeg zijn in de stad, dachten we. Maar dit was toch nog wel even zoeken het eerste hotel was gesloten maar na nog een extra rondje vonden we toch een hotel. Maar eerst even vragen hoe duur het dan is? Dus vroegen we naar een goedkopen kamer en die hadden ze wel. Dus waren we nog net op tijd voor het donker binnen.

Morgen fietsen we naar Sienna dit is niet meer zo heel ver fietsen en daar is ook een camping die open is dus zijn we van plan om daar een kijkje te nemen.

Ciao!

Ps. Jan, we use vodafone internet in Italy

San Marcello - Torre del Lago 97km

2010-11-03T17:40:00.002+01:00

Weer heerlijk geslapen in het bedje en we stonden alle drie op met de gedachte: lekker ontbijten, lekker afdalen straks en de zon zal schijnen. Maar helaas ging geen van deze drieen op. Het brood bij het ontbijt was niet te eten, er was geen zout door het meel gedaan. Toen we de luiken opendeden bleek de zon niet te schijnen maar het regende. En nadat we de fietsen uit de berging hadden gehaald bleek Hélène een lekke band te hebben. Hmmm.. Maar goed schouders eronder en de band maar eens gaan vervangen in de regen. Dat bleek niet het allermoeilijkste te zijn, want we hadden het eigenlijk zo gepiept. Er bleek een heel heel heel klein ijzerdraadje de band te zijn ingeslopen waardoor de band dus vannacht was leeggelopen. Daarna konden we dus opstappen en gelijk ‘vlogen’ we naar beneden, helaas regende het dus het was soms wel een beetje gevaarlijk zeker met de blaadjes op de weg. Er was nog een heel klein klimmetje en daarna was het eigenlijk alleen nog maar naar beneden.

Dus de vertraging die we hadden opgelopen met het bandje wisselen was al snel ingehaald. De regen werd steeds minder en wij kwamen steeds lager. Daarbij werd het wel steeds drukker. Op een gegeven moment was het een lange file die langs ons zoefde, niet heel fijn. Maar dat was maar voor een tijdje en kort daarna draaide we een fietspaadje op wat naar Pisa leidde, heerlijk! Er was alleen een heel klein probleempje het fietspad was onverhard. Op het begin ging het nog wel maar later kwamen er steeds meer plassen op het pad, steeds meer modder en we zakten steeds dieper weg. Daarbij konden we ook nergens een supermarkt vinden om brood te scoren, dus niet iedereen was in zijn beste bui (lees: Brian). Nadat we bijna van de fiets vielen van de honger, haalden we maar even de cake van vanochtend naar boven en die aten we op, konden we weer een stukje verder. In het volgende plaatsje bleek op het eerste gezicht ook niks te vinden maar nadat Hélène het even aan twee mannetjes gevraagd had, kwamen we bij een klein supermarktje terecht. Het werd maar weer houdbaar brood, maar dat was niet erg want alles ging er wel in. De zon was ook ondertussen gekomen en het was dus genieten in het zonnetje.

Daarna was het niet heel ver meer naar Pisa en de toren hadden ook eigenlijk zo gevonden. En ja hij staat scheef, maar we hadden hem minder scheef verwachten. We gingen even zitten en zagen dat allemaal mensen bezig waren met foto’s aan het maken van de toren en dan proberen om te toren tegen te houden. Wij vonden dit erg vermakelijk om te zien maar zelfs deden we er niet aan mee omdat het toch een beetje ‘dom’ vonden hoe dat eruit zou zien, maar goed ieder zijn eigen ding;). De toeristeninformatiediensten hier in Italie zijn wel ver te zoeken en ook hier in zo’n toeristische stad was hij weer nergens. Dus maar op iPhone van Stefan naar een camping gezocht en verrassend genoeg was deze er, en maar 1,5km verderop. Dus volle goede moed gingen we op pad maar toen we daar aankwamen bleek hij gesloten per 1 oktober. Hélène probeerde nog erop te komen door gewoon het bord te negeren maar daarna kwam er een vrouw naar buiten en zei dat het echt onmogelijk was om hier te overnachten. Er hing wel een a4’tje met andere campings die het hele jaar open waren in de buurt maar de dichtstbijzijnde was 16km verderop en lag niet echt op de route. We stonden dus voor een keuze: of weer binnen slapen hier in Pisa of toch naar de camping verderop.

Het was toch nog redelijk vroeg dus we kozen voor de camping, mede doordat we zo graag in onze tent slapen. De weg naar de camping was niet de leukste want dat was een hele drukke, maar daar hebben we een automatische piloot voor, gewoon hard doortrappen en dan kom je er vanzelf. Toen we halverwege de weg kwamen zagen we opeens een half naakte dame langs de weg zitten, dus wij echt zo van huh wat doet die hier nou. Maar toen ze ook nog is begon te fluiten begrepen we al snel dat het hoertje was. We begrepen eerst ook al niet waardoor deze secundair weg zo heel druk was, terwijl er een kilometer evenwijdig een snelweg loopt. Maar na nog een paar van de dames langs de weg te hebben gezien begrepen we dus waarom het zo druk was.

Aangekomen in het plaatjes moesten we eerst boodschappen doen. Maar de winkel had weer zijn siesta en ging pas om 4uur open dus moesten we een half uur wachten, want we hadden geen zin om eerst naar de camping te rijden en dan weer terug. De man die ons de hele tijd zag wachten vond ons blijkbaar zo zielig dat hij zelfs 5 minuten eerder opendeed, heel aardig. Binnen 5minuten stonden we ook weer buiten want me moesten snel nog naar de camping rijden want binnen anderhalf uur zou het donker worden en de tent mo

est ook nog een beetje drogen. Het lukte allemaal aardig en een uur nadat we de supermarkt uitliepen waren we al klaar met eten, en hadden afgewassen. De camping is niet de leukste w

ant we staan aan de ene kant naast een woonwagenkamp en aan de andere kant raast de snelweg voort.

Maar slapen in een tent zal veel goed maken.

Slaap lekker.

Guiglia - San Marcello 87km

2010-11-02T17:46:00.002+01:00

Heey allemaal,

na een heerlijke nacht in een lekker warm bed en vooral de douche die je dan heerlijk opwarmt konden we er vanochtend weer tegenaan. Toen we vertrokken was het zelfs even droog! Later die ochtend ging het wel weer wat regenen, maar meestal waren dit maar buitjes en omdat het niet erg koud was hoefden we niet per se het regenpak aan. Maar lieten we onszelf gewoon nat regenen en droogden we daarna wel weer op. Vandaag zouden we de tweede helft dan de beklimming doen daar moesten we over 898meter. De klim ging dus gewoon door en de regen dus ook, maar we konden best genieten van het uitzicht.

Toen we net op weg gingen werd Hélène begroet door wat oudere mannetjes (iets wat tegelmatig gebeurd) en gelijk begonnen ze een heel verhaal (omdat zij verkeerd fietsten en dus weer omdraaiden) dit verhaal was natuurlijk in het Italiaans waar Hélène niks van begreep dus reageerden zij terug: “ja joh, nou fiets ik weer verkeerd en dus dan draai ik maar weer om hé!” Waarop de mannetjes een beetje vreemd keken, maar daarna vermakelijk lachten en weer vrolijk verder praten.
Toen we even later een suikerbroodje gingen kopen begon de vrouw ook weer wat te vertellen tegen haar. Maar ja, nog steeds snapt ze er niks van. Het enige wat zij eruit op kan maken is Bon giorno, Bella en Ciao!

We klimmen flink naar boven en met slechts 15km op de teller hebben we alledrie wel behoeften aan een kleine pauze met lekker suikerbrood. We zoeken weer een overdekt plekje en deze keer is het een wel heel luxe bushokje: winddicht, lekker droog en de fietsen konden ook nog overdekt staan (lekker ruim dus). Daarna fietsen we weer verder de regen in. Eigenlijk gaat het toch weer wat harder regenen maar omdat we nog steeds naar boven fietsen is een regenpak eigenlijk veel te warm.

Uiteindelijk zijn we zo goed als boven maar het is al weer kwart over twaalf en onze magen rammelen. Het liefst willen we wel een plekje in de zon want deze komt langzaamaan door. En we vinden een prima plekje met een mooi uitzicht. Wat is het dan heerlijk om de warmte van de zon te voelen! Echt brood hebben we niet kunnen vinden maar we hebben wel allemaal een stokbrood, ja ik weet het dat hoort eigenlijk in Frankrijk maar het smaakt ons prima!

En dan kan de afdaling beginnen naar het stadje waar we boodschappen willen halen. En daarna fietsen we weer verder. Zo lang als het duurt om naar boven te gaan zo snel is een afdaling dan alweer voorbij. En weer fietsen we eigenlijk alleen maar naar boven. Maar we vinden het helemaal niet erg en kunnen alleen maar genieten van het uitzicht en het zonnetje dat af en toe achter de wolken vandaan komt. Prachtige bergen die vol staan met bomen die ook weer de prachtigste herfstkleuren hebben. Beneden stroomt een grote stroom met mooi helder blauw water en we fietsen door kleine dorpjes waar dan ook nog van de kraantjes staan waar je drinkwater kan tappen, echt heel leuk allemaal! Vlak fietsen is altijd best wel even lekker maar als je dan weer de bergen ingaat heb je zoveel moois te zien dat je er eigenlijk altijd wel wil fietsen (zei Hélène).

Later draaien we de extra route op want een bezoekje aan Pisa hoort er natuurlijk wel bij. We hebben geen kaart meer met hoogteprofiel maar al snel zien we op de borden dat we weer omhoog gaan naar (passo d’Oppio) 821meter. Even zijn we nog een beetje bang dat we tot boven de 1300meter moeten maar gelukkige slaat onze route een andere kant uit en krijgen we een ontzettend leuke afdaling. Erg snel en lekker veel bochtjes.

Dan komen we in San Marcello aan en besluiten we een slaapplekje te gaan zoeken. Camping zijn weer niet te bekennen (eentje op 1300meter daar gaan we niet naartoe) en wildkamperen word hier toch weer wat lastig dus gaan we opzoek naar een goedkoop bedje. En die vinden we al vrij snel een herberg waar de beste man in Italiaans-Engels ons duidelijk maakt hoeveel het kost. Maar omdat het nog zulk lekker weer is willen we eigenlijk nog helemaal niet naar binnen en zoeken we een parkje op om daar lekker in het laatste zonnetje ons avondeten te maken en eten.

Daarna fietsen we weer terug en zitten we om half7 binnen en kunnen we heerlijk slapen na een pittig maar ontzettend leuke/mooie dag fietsen.

Ciao!

Guastalla - Guiglia 96km

2010-11-01T17:25:00.003+01:00

Zo dat was toch wel weer zo’n dagje vandaag waarbij er heel veel getik op ons hoofd is gekomen.

Vanochtend werden we wakker, nadat we alle drie heerlijk geslapen hadden in het gratis hostel. We hadden alleen gisterenavond niet kunnen douchen omdat de boiler er heel lang overdeed om het water op te warmen en toen het eenmaal was opgewarmd bleek dat de douche lek was, en niet zo’n beetje ook want als je de kraan aanzetten stroomden het wel door het putje maar stroomde het zo de badkamer in. Dus dan maar met een washandje bij de wasbak. Bij het ontbijt hoorde we al dat het flink aan het regenen had en dat dat het ook de hele nacht al gedaan had, de voorspelling was ook dat het vandaag nog slechter dan gisteren zou worden en die zou helaas uitkomen. Toen we bijna klaar waren met eten, keek Brian toevallig naar de achterband van Stefan zijn fiets, en die stond leeg. Balen! Dus alle spullen weer van de fiets, wiel eruit, band eruit, gaatje zoeken, gaatje plakken, even wachten, band erin, wiel erin, spullen erop, en daarna konden we met een half uur vertraging vertrekken. De sleutel moesten we maar tussen de binnen en buitendeur leggen dan zou hij hem wel vinden. Prima hor, en daar gingen we.

Het regende gelukkig niet zo heel hard en het was zelfs een beetje twijfelen of we nou regenbroek aan of uit deden, we hielden hem toch maar aan want om 20 keer te stoppen op een dag hadden we ook geen zin in. De wind was ietsje meer naar het zuiden gedraaid ten opzichte van gisteren dus we hadden hem nu schuin tegen. Maar toch kwamen we wel lekker vooruit. Na 10km vulden we nog even de bidons bij een van de pompjes middenin een dorp en daar bleek ook dat Stefan zijn achterband iets je was leeggelopen, maar ja in de regen weer alles eraf en erop doen hadden we geen zin in dus pakte we gewoon de pomp en deden er wat extra lucht in. Voor de koffiepauze vonden we weer een overdekt plekje, bij een soort ijskraampje, wel gesloten, maar met onze thee in de hand stonden we ons te vergapen aan alle lekkere soorten ijsjes die ze hadden. En daarna ging het weer verder door de polder, want het leek echt bijna Nederland: dijk, wind, regen en landbouw links en rechts. We vonden het niet echt bijster interessant maar gelukkig wisten we wel dat we aan het eind van de middag aan de voet van het Appennijnen gebergte waren, dus dat we weer lekker konden klimmen en dalen met de daarbij behorende uitzichten.

Na de lunch dachten we even dat het zou opklaren en het werd even droog, enthousiast probeerde we het dus even zonder regenpak maar dit heeft in totaal 400meter geduurd. Vervolgens werd de regen niet echt het grootste probleem maar het water. Eerst moesten we onder de snelweg door, door een fietstunnel, maar deze stond vol met water, misschien wel 2 meter water stond erin. Tja wat doe je dan? Omrijden dus. Toen we daarna weer eindelijk op de route waren stonden we voor een brug die afgesloten was, de mensen die erbij stonden vertelde dat zelfs de brug was overstroomd door het water en dat er geen mogelijkheid was om erover heen te gaan. We moesten maar de grote weg proberen. Dus weer omrijden en de grote weg op, die even later overging in een snelweg. Maar gelukkig was er vlak voor een afslag naar een weg die dan eindelijk de rivier overging, maar toen we nog maar een paar honderd meter op de weg reden stond er alweer een hek. Nee he dachten dat kan toch niet, we reden toch maar even verder en van verre zagen we al mensen op de brug staan. We konden er overheen met de fiets maar de auto’s mochten er niet meer overheen en er stond zelfs politie om daar voor te zorgen. Er waren ook heel veel mensen uitgelopen om te kijken hoe hoog het water wel niet stond en aan de bomen te zien was dat echt heel hoog. Daarna waren we na kilometers omrijden alsnog het water over en nadat we door Modena gecrosst waren om toch wat tijd in te halen kwamen we op een mooi fietspad uit wat we 20 kilometer lang konden volgen. Het enige probleem met dit fietspad was wel dat gemiddeld iedere 500meter er hekjes stonden om de auto’s tegen te houden maar wij moesten daar dus elke keer voor afremmen en dan slalommen. Maar niks te klagen hor, want er reed geen auto!

Nadat het fietspad was afgelopen waren dus aan de hoofd van de Appennijnen, het hotel waar we wilde gaan slapen La Laterna. Om daar te komen moesten wel nog even naar 450 meter klimmen vanaf 100meter. En als je al meer dan 80km gefietst en het regent is dat best wel even puffen voordat je eraan begint. Het was gelukkig een heel geleidelijke klim zodat we best aardig door konden fietsen. Helaas begon steeds harder te regenen en omdat het niet koud was, was het dus de regen van boven die je nat maakte en het zweet van binnen. Dus na een paar kilometer klimmen waren we eigenlijk gewoon doorweekt. Het eerste stuk reden we in de mist en zagen we niet veel van de omgeving maar later konden we wel wat meer zien, alleen niet het dal want daar lagen alle wolken. Na 8km klimmen kwamen we dan aan in het plaatsje Guiglia en konden we op zoek gaan naar het hotel. Dit was niet zo heel moeilijk te vinden en drijfnat stapten we binnen. En daar werden we super vriendelijk ontvangen. Ze liet eerst de kamer zien, de fiets kon door het restaurant heen naar binnen en daarna stond er warme thee en koffie met gebak klaar, en dat hoorde er gewoon bij de prijs. We wilden ook er s’avonds een hapje gaan eten maar we de kok zou er pas om half 8 zijn, dus half 9 in de tijd die wij aanhielden. Hier moesten dus nog 3 uur op wachten, nou dat zouden we niet vol houden.

Na een heerlijk warme douche (is altijd dubbel zo lekker als je een dag niet gedoucht heb) hebben we ons eigen potje eten gemaakt. Straks weer heerlijk slapen na een lange natte dag.

Groetjes van ons..

Peschiera - Guastalla 102km

2010-10-31T18:14:00.003+01:00

Heey allemaal,

nog even een leuk verhaaltje van gisterenavond. Nou eigenlijk was het op dat moment niet zo heel leuk maar gelukkig viel het allemaal mee. Zoals jullie weten heeft Hélène een beetje wintertenen en die zijn nog steeds niet helemaal over. Dus had zij net in wisselbaden gezeten terwijl Brian de blog aan het typen was. Daarna lezen we altijd elkaars ‘blogs’ maar hij was niet goed geopend dus gooide Brian de dongel naar Hélène (nou is gooien niet Brian zijn sterkste punt of kan Hélène niet zo heel goed vangen of wel allebei) maar deze kwam dus in het warm water pannetje terecht. Ja slim “riep Hélène” de visten hem heel snel uit het pannetje en gooide hem terug naar Brian die hem ook weer op de grond liet vallen. Al met al leek het dus wel een glibberend visje. Maar Brian raapten hem op, droogde hem af en gelukkig voor jullie (ook voor ons) doet de dongel het nog en kunnen we dus gewoon de blog blijven schrijven.
Voor degenen die niet weten wat een dongel is, dit is het apparaatje waarmee we elke dag internet hebben en zo dus de blog kunnen plaatsen.

Vannacht zou de klok een uur achteruit gaan wat dus betekent dat je een uurtje langer kon blijven liggen. Maar wij hebben besloten om hier niet aan mee te doen. Want dan is het nog vroeger donker en dat vinden we maar niks dus ging de wekker jullie tijd voor ons dus half6 maar eigenlijk gewoon half7. En gingen we er onze tijd 7uur uit en vertrokken om half 9. Maar de officiële tijd is dus eigenlijk 6uur eruit en half8 weg. Maar wat merk je daarvan, niks toch? Het was wel even rekenen, hoelaat moeten we de wekker dan zetten en hoe zit dat nou precies met openingstijden van de winkels? Maar we zijn er vandaag prima uitgekomen en we hebben nog een voordeel gevonden (meer voor jullie) de blog is nu dus elke keer een uurtje eerder;).

Toen we de tent uitkwamen was het inmiddels even droog maar het had die nacht flink geregend en gewaaid. Stefan was al iets eerder druk in de weer want ja hij moest alles weer inpakken en wilde ons niet laten wachten. Daarbij moet hij toch nog een beetje wennen aan alles uit en weer praktisch inpakken (wat natuurlijk helemaal logisch is). Als we dus vragen of hij thee wil is het meestal nee want dan moet hij zijn beker gaan pakken, en ja ik weet even niet waar die nu is of onderin me tas.

Na het uitchecken bij de camping die vandaag om tien uur zou sluiten gingen we op pad. Het was nog droog maar later ging het toch wat regenen dus kwamen de regenpakken weer uit de tassen tevoorschijn. Gelukkig regende het niet heel hard en was het ook niet overdreven koud. Daarbij hadden we weer genoeg te kletsen op de fiets en was het overwegend vlak waardoor we best aardig vooruitkwamen. En pauze deden we onder een afdakje in een dorpje en we fietsten weer verder.

Als het regent is het altijd een beetje lastiger om plekjes te zoeken om te stoppen. Maar vandaag kwamen we toch wel een heel grappig plekje tegen en nog precies op tijd ook. We kwamen namelijk langs een partytent die helemaal leeg stond, dus zaten wij prima droog en uit de wind met een boterhammetje.

We moeten toch maar weer is een supermarkt opzoeken en we hadden er gisteren op gegokt dat er vast wel ergens een supermarkt open zou zijn op zondag. Morgen is het namelijk Allerheiligen en is alles wel echt dicht dus moesten we aardig wat inslaan. Dus bij een grote plaats gingen we opzoek naar een supermarkt we fietsen een stuk de stad in en kwamen al snel bij een supermarkt maar ja dicht. Toch maar verder zoeken en gelukkig was de volgende wel open Brian zei nog als er een dicht is is de rest meestal ook dicht maar dit viel toch weer mee. Omdat Stefan vegetarisch is en dus niet met ons mee-eet gingen we dus maar gewoon de supermarkt in met 2winkelwagentjes (wel zo makkelijk). In de supermarkt kwam er een Italiaan naar ons toe en vroeg waar we vandaan kwamen. Holland, nou dat vond hij wel wat. Zijn Engels was niet denderend en meestal praten hij dus in het Italiaans waar wij vrij weinig van begrepen. Later begon hij nog een verhaal tegen Hélène over dat het morgen Allerheiligen was en dat hij dus vrij zou zijn maar dat dit niet in Nederland was. Ow oké, zei Hélène en glimlachten wat en toen was hij weer weg.

Nadat we verder onze boodschappen hadden ingeslagen en buiten kwamen was het zowaar droog! Dat is toch wel erg fijn. Ook moesten we een stukje zonder route van de ene naar de andere fietsroute dus moesten we over een iets grotere weg hier hadden we allemaal niet heel veel zin in. Maar het bleek reuze mee te vallen met de drukte en daarbij was deze weg supervlak en hadden we de wind vol in de rug waardoor we echt vooruit vlogen.

In de middag was het zoals ik al eerder zei droog maar later begon het af en toe toch weer wat te regenen maar niet heel hard dus waren de regenpakken niet echt nodig. We kwamen weer op de fietsroute en reden door dorpjes en landweggentjes. Zo mooi als het twee dagen geleden, daar is nu weinig van over. Eigenlijk is het een beetje saai en als het dan ook nog zulk druilerig weer is, is er nog minder te zien.

We hadden bedacht om vandaag in een jeugdherberg/hostel te slapen en dan zouden we rond de 90km moeten fietsen het is iets meer geworden omdat we toch aardig moesten zoeken naar het hostel. Eerst klopten de route niet helemaal dus moesten we een extra rondje fietsen om de brug over te kunnen (de Po) maar toen we in het dorpje kwamen stond er al gelijk een bord met aangegeven het Hostel dus dat viel reuze mee (dachten we). Maar toen we de bordje volgden kwamen niet bij een hostel uit. Maar na zoeken en rondjes rijden hadden we het dan gevonden, maar ja hartstikke dicht! En niemand te bekennen. Inmiddels begon het ook weer te regenen en hadden we het wel effe gehad. Maar we besloten om het even te vragen bij een dichtbijgelegen restaurant. De man zei eerst dat het dicht was maar toen we vroegen of er niet wat mogelijk was ging hij toch even bellen. Toen moesten we 5min wachten want de man zou weer terug bellen. Toen hij terugbelde werd duidelijk dat het kon maar dat we nog 5min moesten wachten zodat de man met sleutel zou komen. Dit werd een kwartier maar de man kwam, met sleutel. Een grote kamer met vier bedden, een tafel en badkamer. Niet superschoon, maarrrrr: Gratis! Nee het was dicht dus we hoefden niet te betalen van de beste man. Nou dat is toch wel bijzonder.

Nu hebben we lekker eten gemaakt en kruipen straks onder de dikke dekens want er is geen verwarming.

Ciao!

Montagnana - Peschiera 87km

2010-10-30T17:02:00.002+02:00

Een nieuwe dag en toen we vanochtend vroeg uit het raam keken scheen de zon nog niet maar de hemel was al weer aardig blauw. In de gezamenlijke kamer van het hostel hebben ontbeten en daar ontmoeten we ook de enige andere gast in het hostel en dat was toevallig ook een fietsende Nederlander. Het was dus wel even leuk om al aan je ontbijt wat ervaringen uit te wisselen. Hij was nu drie weken onderweg en zou naar Rome fietsen en terug waar hij in totaal drie maanden de tijd voor had. Daarna de spulletjes in de tassen de fietsen van stal halen en toen moesten we nog even wachten voordat het hek van het hostel openging, half 9 namelijk.

Vandaag zouden we naar Verona fietsen, Stefan ontmoeten en dan verder met z’n drieen, waar naartoe zouden we nog wel zien. Het was al veel warmer dan gisteren dus de jassen ging snel uit en de wind stond in de rug dus we gingen lekker snel vooruit. Dit was maar goed ook want er was niet veel te zien. Dit hadden we al in het boekje gelezen, dat er geen goede fietswegen naar en van Verona zijn en dat de route daarom noodgedwongen over wat drukkere wegen ging. En dat was te merken, want zelfs de polderweggetjes waar we op reden waren druk. Dus dan maar achter elkaar en de muziek aan. Al met al schoot het zo wel lekker op en waren we om 12uur in Verona met al meer dan 55km op de teller.

We hadden met Stefan afgesproken om elkaar te ontmoeten op de Piazza Bra, het plein voor de beroemde arena van Verona. Dus wij reden het plein op, reden naar links, naar rechts maar nergens zagen we hem. ‘Hoe moeilijk kan het nou zijn om hem te vinden’ zei Brian nog tegen Hélène. Waarop Hélène zei: ‘ja ik weet niet naar wat voor kleuren ik moet zoeken’. ‘Nou gewoon naar een fiets met heel veel tassen eraan’. En dat was nog niet gezegd of Hélène zag hem aan komen fietsen. Het blijft altijd leuk om dan midden op een plein in Verona een vriend te ontmoeten op een vakantiefiets, die je in geen vier maanden gezien. We hadden elkaar natuurlijk heel veel te vertellen en eerst deden we dat staand op de fiets maar daarna toch maar met een boterhammetje erbij want we hadden aardig honger gekregen. Nadat we besloten hadden om verder (voor Stefan terug) te fietsen naar de camping waar Stefan die nacht had gestaan gingen we nog even langs bij de arena. Vergeleken met het Colosseum was de arena een kleintje dus besloten we deze maar niet te bezoeken en maar in Rome te gaan kijken. Na nog een kasteeltje, een oude brug over het water en een oude kerk waren we Verona al weer uit en reden we op de iets rustigere wegen.

We wilden natuurlijk zoveel mogelijk naast elkaar fietsen maar dat vonden de Italiaanse meneertjes en mevrouwtjes niet zo heel fijn dus kregen we vaak het getoeter om onze oren gepaard met de boze blikken. Voor Stefan was dit geheel nieuw want ja als je in je eentje fiets kan je niet naast elkaar rijden. Zowaar moesten we ook weer een paar heuveltjes op en af, dwars de wijngaarden. Samen met Stefans vermakelijke verhalen over zijn tocht door/over de Alpen waren we zo alweer bij de camping. De camping is gelegen aan het Lago di Garda, een heel groot mooi gletsjer meer. En alles hier is ingesteld op de toeristen. Toen we het plaatsje Peschiera inreden had je zelfs bepaalde overnachtingszones die je kon/moest volgen naar je hotel/camping. Wij wisten al waar we moesten wezen omdat Stefan er gisteren al geweest was dus we reden zo naar de camping, die pal naast het meer lag. Ook de camping was helemaal ingesteld op heel veel toeristen, je kon kiezen waar je in wilden slapen: een camper, caravan, stacaravan, hutje, bungalow, mobilehome en ik zal er nog wel een paar vergeten zijn. Maar wij kozen lekker voor ons tentje, en we hadden er ook nog even een tafel bijgepakt.

Nu even eten maken, eten, douchen en dan de tent lekker in. Ze geven voor de komende drie dagen niet zo heel goed weer op dus maar duimen dat dat uitblijft.

Groetjes van ons drieen!

Venetie - Montagnana 92km

2010-10-29T17:07:00.003+02:00

Heey allemaal,

na weer een lekkere nacht in de tent, was het opstaan wel een beetje lastig. Dit vooral omdat het gewoon nog hartstikke donker was! Maar als je er eenmaal uit ben en het ook al vrij snel weer licht wordt gaat het al een stukje beter. En het was een strakblauwe hemel dus het zou super weer worden vandaag en we hadden ook weer een fietsroute dus het kon eigenlijk allemaal niet beter. Eerst moesten we nog wel door steden op de route komen wat zelfs betekende dat we een stukje (soort van) snelweg moesten fietsen. Maar het gaat inmiddels zo soepel allemaal dat we dit zo weer achter de rug hadden.
In het boekje stond al dat het meer een cultuur route was als natuur, maar dat is zeker heel leuk! Langs het kanaal waar we fietsten stonden allemaal oude Villa’s van rijke handelaren deze waren stuk voor stuk erg mooi om te zien.
En de koffiepauze kan zomaar lekker op een bankje in het zonnetje, heerlijk! We hebben besloten om de pestcompetitie weer is op te pakken de stand is nu: 84-103 voor Hélène.

En voor het eerst sinds tijden fietsen we dus ook weer op fiets/wandelpaden op sommige stukken is het een drukte van jewelste met andere fietsers, wandelaars en hardlopers maar dat vinden wij helemaal niet erg. De meesten halen we dan ook zo weer in waarop een man naar ons roept: “snel, snel” Ja inderdaad;). Ook word er een duim naar ons opgestoken en vriendelijk geglimlacht. Dat is nog is wat anders dan die toeterende Italianen in de auto.

Het boterhammetje eten we lekker op een vlondertje langs het kanaal we hebben nog steeds alleen maar vlak gefietst. Maar na de pauze gaan we een stukje weg van het kanaal en moeten we toch een stukje klimmen. Maar we kunnen alleen maar genieten van het prachtige landschap dat dit met zich meebrengt en zelfs Brian kan nu zeggen dat Italië toch ook wel erg leuk is!

We fietsen weer verder en hebben het hoogste punt alweer gehad (slechts 48 meter) en stoppen we voor een M&M-pauze bij een oude stadsmuur van Este en daar maakte Hélène een foto van de fietsen met op de achtergrond de stadsmuur.

Vannacht willen we overnachten in het Montagnana aangezien er geen camping is die open is zoeken we dus een plekje binnen op. Best wel jammer met dit mooie weer maar ja niks aan te doen. We hebben in het routeboekje gezien dat hier een hostel is waar je voor een mooie prijsje kan slapen. Het prijsje is niet zo heel erg mooi als we hadden verwacht maar goed daar komen we wel weer overheen.
Montagnana blijkt een heel leuk stadje te zijn als we hier door heen fietsen. De stadsmuur blijkt ook de mooiste intact gebleven stadsmuur van Italië te zijn en dat is toch best wel grappig om te zien.
Bij de toeristeninformatie vragen we even of zij misschien waar dit (goedkope) Hostel dan is en zo komen we bij de goede terecht. Nog even boodschapjes gehaald en lekker gegeten. In de openbare ruimte konden we met ons eigen kookstelletje eten maken dus dat is wel zo prettig.
Morgen komen we in Verona aan en het is zeker de bedoeling om hier een kijkje te nemen. Hier ontmoeten we Stefan ook want die zit nu bij het Gardameer (niet zo heel ver weg dus). Stefan is in 3dagen de Alpen over gefietst en had een gemiddelde afstand van 110km per dag. Het was wel heel grappig want de eerste sms was iets van: “slapen in de tent is ijskoud!” De tweede dag had hij weer een camping, had hij 100km gefietst en was boven de 1400meter gekomen. De derde dag kregen wij om acht uur een sms met de mededeling dat hij nog geen slaapplaats had maar dat dit wel goed zou komen, een half uur later had hij een kamer: “een bed, TV en douche wat een luxe!”

We vinden het erg gezellig om vanaf morgen dus een tijdje met zijn drieën te fietsen!

Ciao!

Rustdag Venetie 17km

2010-10-28T18:33:00.002+02:00

Hallo allemaal,

Wat een luxe was het vandaag weer voor ons, want we hadden na 3 dagen fietsen alweer een rustdag en ditmaal om Venetie te bekijken. Vanochtend hebben we even wat langer in bed gelegen en hebben daarna in de bijna zon ontbeten. Hij was er eigenlijk pas toen we elkaar klaar waren. Daarna zou je verwachten dat we de fietsen gingen schoonmaken en wassen maar deze keer niet. De fietsen waren nog wel redelijk schoon en we hadden eigenlijk geen was. Dus nadat we even wat broodjes voor tussen de middag bij de supermarkt hadden gehaald reden we om 10 uur al weg naar Venetie, een kleine 10km verderop. De weg ernaartoe was niet de leukste want het was bijna een snelweg waarop we reden, maar dat kon niet anders want er zijn simpelweg geen andere wegen ernaartoe. We hielden ons daarom goed aan de kant en de meeste automobilisten gaven ons toch wel een beetje ruimte. Eenmaal bij de brug naar Venetie toe aangekomen konden we daar gelukkig wel op een soort fiets wandelpad rijden. In ons fietsboekje stond: ‘ervaar het mystieke gevoel als je de ponte liberatad oprijdt naar Venetie’. Nou dat ervoeren wij helemaal niet, de weg was slecht, naast ons raasde de autoweg en een baan verder scheurde de trein langs. Maargoed dit was maar voor even want even later stonden we voor de bruggen die naar Venetie leiden en daar konden we niet met de fiets op, dus moesten we ze parkeren samen bij de talloze scooters die er gestald stonden. Was wel een grappig gezicht, 2 fietsen tussen tientallen scooters. Zo en nu konden we op pad.

We waren nog niet de eerste brug van vandaag over of je was al in een hele andere wereld. Overal smalle straatjes, bruggetjes en waterweggetjes met daarin de gondels en boten. We liepen op goed geluk maar door de stad heen maar nadat we in een doodlopend steegje vast zaten en weer helemaal terug moesten lopen , besloten maar een reisboekje van Venetie te gaan kopen met wandelroutes erin. En dit bleek een hele goede aankoop, want we konden nu zien waar we waren, wat het ‘mooiste’ en ‘leukste’ was om te zien en hoe we daar moesten komen. Dus heel actief begonnen aan wandeling 1, die zou eindigen bij de Sant Rocco kerk, een mooie kerk met hele mooie schilderingen op het plafond. Daarna was wandelroute 2 aan de beurt die ons bij het San Marco plein zou brengen, toch wel het hart van de stad. Onderweg aten we aan het Canal Grande, het grote slingerde kanaal dat door Venetie loopt, onze broodjes op. Daarna wilde we graag verder met een echte Venetiaanse gondel, Hélène ging even vragen hoe duur het was. Maar toen ze hoorde dat een uur ‘gondelen’ maar liefst 100euro zou kosten bedankte ze vriendelijk, we zouden wel gaan lopen.

Daarna liepen we verder over de Ponte Rialto, een brug over het Canal Grande die de linker en rechteroever met elkaar verbinden. Aan de overkant kwamen we ook de toeristen tegen die we de hele ochtend eigenlijk een beetje gemist hadden toen we door de kleine straatjes liepen waar eigenlijk alleen maar de plaatselijke bevolking te zien was. En toen we op het San Marco plein waren we aangekomen leek iedereen zich daar verzameld te hebben. We wilden de bijbehorende basiliek bekijken maar dat moesten we wel om de beurt doen, want je mocht niet naar binnen met een rugzak, die kon je afgeven. Maar met een laptop erin wilde we dat niet doen, dus dan maar een voor een. Nu waren we aan het eind van de stad gekomen, waar alle veerboten lagen. We wandelden de boulevard af en aten een echte Italiaans ijsje, wat erg lekker was.Met wandelroute 5 en 7 liepen we uiteindelijk terug naar de fietsen. Nummer 5 bracht ons weer door hele smalle steegjes waar geen mens te zien. En nummer 7 liep door de winkelstraat van Venetie dus daar was het weer erg druk. Er was zoveel te zien dat we soms gewoon langs dingen heen liepen en dan even later erachter kwamen, oo daar stond nog een kerk die in het boekje vermeld staat.

Het was al 4uur toen we bij de fietsen aankwamen, en we kwamen erachter dat we deze reis nog nooit zo lang een stad hadden bekeken als deze. We vonden het beide heel erg leuk. De smalle steegjes, de watertjes, de gondels, de bruggetjes en de sfeer die er hangt hebben we erg van genoten en daarbij was het heerlijk weer. Het enige wat we kunnen opmerken is wel dat veel gebouwen, zowel huizen als kerken in een slechte staat verkeren.
De terugweg ging een stuk makkelijker dan de heenweg en we waren eigenlijk zo bij de tent met boodschappen voor een lekker avondeten, aardappels met een cordon blue en sla. De tempratuur is alweer aardig afgekoeld dus ik denk niet dat we al te lang buiten blijven zitten. En morgen moeten we ook weer verder naar onze volgende halte: Verona.

Groetjes van ons!

San Michele - Venetie 100km

2010-10-27T18:42:00.001+02:00

Heey allemaal,

na lekker geslapen te hebben in het ietwat kleine bedje en een ontbijt op bed (er zat geen ontbijt bij)
hadden we er weer zin in. En het goede nieuws was dat de lucht haast helemaal blauw was! Maar toen we buiten kwamen merkten we dat de zon overal scheen, behalve waar wij fietsten. Later kwam deze wel goed achter de wolken vandaan en hebben we dus een heerlijk weertje gehad. Het waaide best flink, maar in ons voordeel want we hadden het windje in de rug.
Omdat we nog geen fietsroute hebben moeten we best veel over wat drukke wegen en omdat de kaart soms niet helemaal klopt komen we na een onverhard weggentje in bij een doodlopend graspaadje. We gaan nog even kijken of we niet over het dijkje kunnen en dan misschien toevallig uitkomen waar we moeten zijn, maar die blijk toch niet zo te zijn dus fietsen we weer terug.
Na dertig kilometer besluiten we toch maar gewoon in de graskant te gaan zitten want er zijn simpelweg gewoon geen bankje te vinden hier. En om nou ergens binnen te gaan zitten als de zon schijnt vinden we ook een beetje zonde. Als Hélène het keteltje vult met water voor de thee vergeet ze de dop van de fles water dicht te draaien waardoor Brian een koude douche krijgt. Gelukkig kunnen we er best een beetje om lachen en Brian verbaast zich vooral om Hélène haar onhandigheid.
We fietsen verder over een dijkje als Hélène ineens een vlinder ziet liggen, ze besluit hem op te rapen om hem in haar boekje te kunnen plakken. Dus stopt ze hem in haar stuurtas en word de vlinder meegenomen. Maar ja, als blijkt dat de vlinder nog leeft vind Hélène dit toch een beetje zielig en laat ze hem weer vrij in het gras. Ik weet niet of jullie het kunnen zien op de foto maar het was wel een erg mooi vlindertje.
Tijdens de lunch zitten we lekker in het zonnetje en genieten we dus ook van dit heerlijke weer. Met
een lekker broodje salami. Als we weer verder moeten hebben we niet zo heel veel zin, dit komt vooral omdat we veel achter elkaar moeten fietsen. Dit is omdat we geen fietsroute hebben en dus over de drukkere wegen moeten. Maar de zon schijnt dus eigenlijk vinden we dat we helemaal niet mogen klagen, vol goede moed gaan we weer verder. Als we ’s middags in een stadje komen besluiten we een supermark op te zoeken voor de boodschappen. Maar als we deze eenmaal gevonden hebben is deze gesloten. Om twee uur ’s middags, tja dat waren we even vergeten hier gaan dus alle winkels dicht tussen de middag. Siesta waarschijnlijk, wij weten vinden dit maar een beetje vreemd en vooral erg lastig. Gelukkig komen we in nog wel wat plaatsjes dus zullen we het daar moeten proberen later in de middag.

We fietsen, verder en verder we gaan werkelijk als een trein! Windje in de rug grotendeels vlak best een vreemde ervaring als het zo makkelijk gaat. In het volgende plaatsje vrezen we even dat de supermarkt niet meer gaat lukken. De meeste winkels zijn om half vier nog steeds dicht maar we zien een bord met supermarkt aangegeven en als we hier naar toe fietsen is deze (gelukkig) nog open ook. Dus kopen we de boodschapjes en is het nog maar een klein stukje naar de camping toe. Yeah, weer een camping! Dit is de eerste camping in Italie en we hebben wel weer erg veel zin om in de tent te slapen, ook al is deze nog een beetje nat het is nog vroeg (half5) dus als we geluk hebben is die vanavond droog. We eten soep, tortellini’s met salade en een lekkere vruchtenyoghurt als toetje. Nu is het al donker maar zitten we lekker buiten het word al wat frisjes maar met een kopje thee warmen we vast lekker op en anders kruipen we gewoon lekker de tent in.

Morgen naar Venetie!
Ciao!

Ajdovscina - San Michele 99km

2010-10-26T20:01:00.000+02:00

Het was niet de bedoeling om de marathon als reactie-stimulans te lopen, maar dat is het wel geworden. Niet erg hor, want we vinden het heel erg leuk om te lezen.

Iedereen zal zich wel afvragen hoe het vandaag met Brian ging? Nou in ieder geval beter dan gisteren. Vanochtend werden we wakker in best wel luxe hotelbed dus bleven nog maar een kwartiertje langer liggen. Buiten bleek de regen nog niet gestopt te zijn en de wind was ook nog niet gaan liggen. De motivatie om op de fiets te stappen was laten we zeggen erg laag. Maar eerst konden we nog lekker van een ontbijtbuffet genieten, het eerste deze reis. We hadden de keuze uit broodjes, worstjes, vleeswaren, jam, pasta, croissants en muesli. Het was allemaal heel erg lekker. Alleen het fruit niet, de bananen waren bruin en de appels hadden ze precies naar buiten gelegd met welke kant nog niet rot was, dus maar geen fruitje vandaag. Boven de fietskleren aangetrokken en de fietsen van stal gehaald en toen stonden we buiten en daar was het… koud, windig en nat. We hadden gelukkig wel de wind overwegend mee maar dat nam niet weg dat we soms door van die vlagen opzij werden geworpen. We zaten nog maar net op de fiets of we kwamen een bord tegen dat de wind 106/km/p/u waaide en dat de pas, waar wij gisteren overheen waren gekomen, gesloten was voor auto’s met een aanhanger en vrachtwagens.

Twintig kilometer later bij de koffiepauze was alles anders. De regenpakken waren inmiddels uit, Brian hield zijn regenpak zelfs toen het al droog was nog maar even aan tot de pauze anders moest hij twee keer op en afstappen, toch niet zijn sterkste kant in deze dagen. En de wind was bijna helemaal weg, raar maar waar. Toen we bezig waren met het zetten van thee kwam er een Sloveense vrouw met haar twee kinderen een praatje met ons maken. De kinderen, 5 en 7 jaar, waren heel erg geïnteresseerd in ons, waar we dan vandaan kwamen, hoeveel we fietsen op een dag, waar we sliepen en wat we nu gingen eten. De vrouw vertaalde alle vragen en antwoorden voor de kids en elke keer keken ze weer even naar de fietsen en vroegen ze weer iets. Nadat ze ons succes hadden gewenst en weggingen, kwamen ze een paar minuten later weer terug om te vragen of we misschien vannacht bij hun wilde overnachten. Een erg vriendelijk aanbod maar we hadden nog maar 20km gefietst en we moesten toch echt verder. We hoorde van Stefan dat hij ook inmiddels was aangekomen met de trein en aan zijn tocht naar Verona begonnen was waar we elkaar ontmoeten.

Een paar kilometer na de pauze was het dan zover, we kwamen aan in Italie, ons elfde fietsland!! De grensovergang was heel lastig te vinden en het bleek maar een heel klein fietspaadje te zijn en er was helaas nergens een bord te bekennen waar we mee op de foto konden. Dus als vervanging is Hélène vanmiddag maar met de Italiaanse vlag op de foto gegaan. Als lunch besluiten maar eens de lokale gerechten te proberen, een lekkere pizza! Het restaurant waar we waren, was een echt Italiaans familierestaurant want de hele familie was aanwezig, zus bediende, moeder kookte, broer bakte pizza’s, andere zus gaf midden in het restaurant haar kind te eten en vader liep een beetje rond. Erg grappig om allemaal te zien, en ze zijn heel erg vriendelijk want toen we weggingen riepen ze bijna in koor: ‘Ciao’. Italie blijkt in dit deel ook vlak te zijn, dus schieten we erg op en besluiten we dat we in twee dagen naar Venetie gaan fietsen in plaats van de drie dagen die we dachten erover te doen.

Dus er moest na de middag nog wel even wat weggetrapt worden. Maar dit was beslist geen straf, want het was weer eens lekker vlak (dat is wel eens lekker als je lang in de bergen gefietst heb) en telkens als we naar rechts keken zagen we de besneeuwde Alpen liggen in de zon, wij hadden helaas de hele dag bewolking maar het was een ontzettend mooi gezicht om van die grote witte reuzen te zien baadde in de zon. Ook heeft de regenval van gisteren hier aardig huis gehouden, want op een gegeven moment kwamen we een bord tegen, ‘verboden in te rijden, want het is overstroomd’. Maar verboden in te rijden, vinden wij gelden voor auto’s dus wij erlangs. En ja hor, even later was er een heel voetbalveld met clubhuis overstroomd. De weg was trouwens nog prima te berijden Een paar kilometer voor het plaatsje waar willen overnachten gaan we boodschappen doen. En daar werden we aangesproken door een club huisvrouwen waar we vandaag kwamen, en waar we naartoe gingen. Toen we opgeschreven hoeveel kilometer we al gefietst hadden, zuchtte ze allemaal diep. Het is wel grappig dat ze alleen maar Italiaans blijven praten tegen ons, terwijl wij er vrij weinig van verstaan.

Daarna was de enigste taak nog om een hotel, pension of camping te vinden. Camping viel sowieso af want die zijn er hier niet. En pension hadden we ook nog niet gezien, dus moest het maar weer een hotel worden, niet ons eerste keus maar wel even onvermijdelijk. Dus op zoek naar een hotel, hotel 1 was veel te duur. Hotel 2 was iets goedkoper maar vonden we toch nog wel te duur. Dus reden we verder maar even verder reden we het plaatsje uit en de eerste paar kilometers zou er ook niks meer komen. Terug naar hotel 2, de man was zo aardig om ons een ruime eenpersoonskamer te verhuren en dat scheelde ook nog eens in prijs.

Het was ondertussen toch al 5uur, dus nog even een boterhammetje gegeten en dan douchen nog even lezen en dan naar bed. Morgen waarschijnlijk best wel weer een lange dag maar dan zijn we wel al in Venetie!

Groetjes van ons..

Ljubljana - Ajdovscina 76km

2010-10-25T18:26:00.001+02:00

Heey allemaal,

heel erg bedankt voor alle felicitaties. Dat geeft het toch wel een extra flair!
Nadat we gisteren op de camping waren aangekomen begon het langzaam te druppelen. En rond etenstijd regende het echt hard. Maar wij hadden een afdakje opgezocht met een picknicktafel, waar we heerlijk droog konden zitten en eten konden maken. Daarna kropen we de tent in, wat voor Brian toch wat minder gemakkelijk ging dan normaal. Maar het is hem toch gelukt en hij was blij dat hij lekker lag. helaas heeft Brian wel heel veel uren van de klok voorbij zien komen. Maar toch aardig uitgerust. En helaas was het niet meer echt gestopt met regenen dus moesten we in de regen opbreken. En hebben we de tent samen afgebroken, want Brian kan zijn benen niet zo makkelijk buigen dan normaal. En omdat Brian de tent meestal alleen doet (hij heeft zo zijn eigen maniertjes) moest het nu samen natuurlijk wel op precies op dezelfde manier gebeuren. Dus met instructie werd de tent opgevouwen en in de zak gedaan. Bij Hélène komt nu toch echt de vraag boven: "hoe ga jij vandaag fietsen?" Nee maar dat moet allemaal wel lukken, ik hoef toch niet te bukken zegt Brian dan.

Ook op de fiets komen kost erg veel moeite, Brian kan niet staan op de pedalen (iets wat hij vaak en graag doet) en ook aanzeten na een stoplicht kost erg veel moeite. Dus iets langzamer dan normaal banen we onszelf een weg door de stad heen. En komen we nog op punten waar Brian die dag daarvoor nog heeft gelopen. De regen valt nog mee het is meer een beetje miezer en niet heel erg hinderlijk. Na 20km drinken we een kopje thee in een bushokje en zijn we ook zo goed als de stad uit. Fietsen we door heuvelachtig gebied met mooie herfstkleuren hier hebben we ook de enige foto van vandaag gemaakt.
Nadat Brian met veel moeite weer op de fiets klimt (met hulp van Hélène) kunnen we weer verder. Maar het gaat toch iets harder regenen en omdat we geen fietsroute hebben in Slovenie moeten we even goed bekijken hoe we nu gaan fietsen. Naar Postonja (hier zijn beroemde grotten om te bezoeken) of rechtsstreeks naar Italie. We besluiten voor de tweede keus te gaan en de grotten links te laten liggen. Deze willen we nog wel gaan bekijken maar komt nu dus op de to-do-lijst.
Waarschijnlijk moeten we nog wel flink naar boven dan vandaag, maar uiteindelijk zal het 70km worden. En Brian voelt zich eigenlijk wel goed alleen het op en af stappen is wat lastig zegt hij. En slapen we vanavond binnen want droog zal het niet meer worden en een camping is ook weer ver te zoeken.
We fietsen verder en komen in een plaatsje aan waar we lekker binnen wat gaan eten. We laten het onszelf goed smaken. En nadat we weer aardig zijn opgewarmd kunnen we er weer tegenaan. Het is inmiddels ook steeds maar harder gaan regenen, maar hier hebben we beiden nog niet erg veel moeite mee. Eerst fietsen we nog langs een vrij drukke weg maar als we linksaf slaan komen we op een rustiger weggentje dat is wel lekker. Maar ja, deze weg gaat toch flink omhoog en en als je dan wat hoger komt kom je als het waren middenin de regenwolk terecht. Erg mistig dus en ook hier nog steeds regen. Door de mist kunnen we vrij weinig (eigenlijk niks) van de omgeving zien. En zelf verder dan 100meter konden we ook niet kijken. Brian fietst voorop maar op een gegeven moment kan Hélène zijn achterlicht niet eens meer zien. Wat toch wel rot is, simpel is wel om gewoon de weg te volgen. En onze afspraak is toch ook om dat dus te blijven doen en als anders dan wachten we heus wel. Het is een ontzettend zwaar stuk! Harde regen in een grote mistwolk en alleen maar naar boven. Soms gaat het iets minder stijl naar boven maar het is toch flink trappen. Hoe Brian zo hard kan fietsen in Hélène werkelijk een raadsel.
Uiteindelijk alsof het nooit zo ver zou komen lijken we dan toch aardig boven te zijn en gaan we langzaamaan naar beneden. Maar als je dan naar beneden gaat krijg je het natuurlijk weer wat kouder omdat je overwegend stil zit. Het gaat steeds harder waaien (wel de wind in de rug) maar als we naar beneden fietsen doet de regen zeer in ons gezicht. Eerder stoppen is gewoon niet mogelijk want we zijn niks meer tegengekomen. We fietsen dus maar dapper verder. Dan komt er een stuk afdaling die echt gewoon eng is. We fietsen beiden met de remmen vol ingeknepen en als nog fietsen we 50/55km per uur. Brian geeft later zelfs toe dat hij het ook wel een beetje eng vond, maar dat hij dit maar niet tijdens de afdaling tegen Hélène zei. En we worden kouder en kouder. Alles is nat en met die harde wind is het echt verschrikkelijk koud. Eindelijk komen we in een grote plaats en hier wilde we zowieso een overdekt bedje opzoeken. Veel aanbod is er niet alleen een hotel wat er eigenlijk een beetje te duur uitziet aan de buitenkant, toch maar even vragen hoe duur dan. Het valt mee en aangezien we helemaal kapot zijn besluiten we er maar voor te gaan. Wildkamperen in deze omstandigheden is echt niet te doen. Daarbij is het nog harder gaan waaien en stormt het nu echt hier buiten. Brian heeft zelfs stenen op de dakpannen zien liggen zodat ze niet kunnen wegwaaien.

Brian zijn spieren zijn inmiddels bevroren (zo voelt het) en van zijn fiets komen kost ontzettend veel moeite. Maar als hij er eenmaal af is en Hélène hem met een bezorgd gezicht aankijkt gaat hij toch weer lachen. Niet te geloven vind Hélène. Het was de bedoeling om er een rustig dagje van te maken maar dit is niet gelukt. Hij komt zelfs in de top10 kwa zwaarste dagen we hebben namelijk 1124hoogtemeters gemaakt in 'slechts' 76km en ook nog is bij ontzettend slecht weer.

Maar eind goed, al goed. We zitten nu lekker op de hotelkamer en kunnen slapen in een heerlijk bed (hopen dat Brian nu niet alle uren voorbij ziet komen) en morgen wellicht een iets makkelijker dagje. Wie weet, maar in ieder geval naar Italie!

Toedeloe